Από τή μιά μεριά ο ἄνθρωπος ἐλεύθερος ἀπό τόν πλα-
νήτη του, ὡς ὑπεργήινον ὄν, πετᾷ εἰς τά ἄστρα.
Ἀπό τήν ἄλλη μεριά ἀποκαρδιωμένος, φοβισμένος.
ἀνήσυχος ἀπό τήν πνευματικήν χρεωκοπίαν τοῦ πολιτι-
σμοῦ μας. Ἀπογοητευμένος ἀπό τό «εἴδωλόν του». Τήν
ἐπιστήμην. πού τόν ἐπλημμύρισε μέ τόσες φευδεῖς καί νό-
ες ἐπαγγελίες καί φευδεῖς προσδοχίες. Τήν αὐτόματον
διαμόρφωσιν τῆς ἀνωτέρας ἀνθρωπίνης προσωπικότη-
τος. Καί ἐπειδή «ἣ ἐπανάληφις εἶναι ἣ μήτηρ τῆς μαθήσε-
ὡς», πολύ διαγραμματιχῶς ἄς δοῦμε πῶς προῆλθεν αὐτό
τό χάσμα; Πῶς ἐφθάσαμε εἰς τόν σημερινόν ἄνθρωπον,
«τόν μοντέρνον Φάουστ». πού ἀφοῦ σπούδασε σέ πανε-
πιστήμια, ἀκαδημίες, ἰνστιτοῦτα καί κολλέγια νομικά,
ἰατρικά, ἠλεκτρομαγνητιχά, ἀτομική φυσική καί διαστημι-
χή, ἐπώλησεν εἰς τόν Διάβολον τήν ψυχήν του.
Εἰς τήν Δύσιν ἤ ἀποτίναξις αὐτή εἶχε δύο κατευθύνσεις.
Τήν διαμαρτύρησιν (Οὑμανισταί τοῦ Προτεσταντισμοῦ)
καί τήν ἀπόρριψιν τῆς καθόλου χριστιανικῆς πίστεως.
Καί ἄς τά ποῦμε ὠμότερα. Εἶχε καί τό σύμφωνον τῆς
ὑποκρισίας
Συμφωνία κυρίων:! Ἀπό τή μιά μεριά οι
Οὑμανισταί θά ἀπεῖχαν ἀπό ἐμφανῶν ἐπιθέσεων κατά τῆς
Παπικῆς ἐξουσίας, οἱ δέ Παπικοί δέν θά ρωτοῦσαν τούς
Οὑμανιστάς ἄν ὄντως ἐπίστευαν ἤ ἄν χἄν ἔπαιρναν στά
σοβαρά τήν δογματιχκήν τῆς Ἐκχλησίας. Ἔτσι τά βόλεψαν
Ὅσον δέ ἀφορᾷ εἰς
τήν τελοῦσαν ὑπό τήν δαμόχλειον σπάθην τῆς βαρβάρου
Ὀθωμανικῆς Αὐτοχρατορίας Ὀρθοδοξίαν, αὕτη ἐβάδιζε
τόν δρόμον τοῦ Γολγοθᾶ καί ἐν τῷ μαρτυρίῳ τής, ἐμεσου-
ράνει. Ἦτο μεγάλη ἣ λάμφις τοῦ πνεύματος μέσα στό
σχοτάδι τῆς Τουρχοχρατίας. Ἐθύμιζε κατακόμβας.
Αφήστε μια απάντηση