Εὐχόμεθα εκ μέσης ειλικρινούς καρδίας
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ
διὰ τὸ νέον Ἐνιαυτὸν 2027.
Καὶ τὸν νέον ἐνιαυτὸν 2027 νὰ ἐργαζόμεθα καὶ συνεργαζόμεθα ἐντατικότατα ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν διὰ τά :
«ὅμαιμον, ὁμόδοξον, ὁμόθρησκον, ὁμόγλωσσον, ὁμοούσιον (καὶ ὄχι ὁμοιούσιον), ὑπὲρ ἱερῶν συμβόλων, θεσμῶν, ἐθίμων…».
Ἂς γίνουν παράδειγμά μας οἱ Σπαρτιάτισσες, οἱ ὁποῖες κατευώδωνοντας τοὺς συζύγους των, τὰ τέκνα των καὶ λοιποὺς συγγενεῖς των, ὅταν ἔφευγαν διὰ τὸν πόλεμον τοὺς ἔδιδον τὴν ἀσπίδα μὲ τὴν φράσιν :
τὰν ἢ ἐπὶ τάς’’,
δηλαδὴ ἢ θὰ ἐπιστρὲψῃς μὲ αὐτὴν (τάν) νικητὴς ἢ θὰ σὲ φέρουν ἐπάνω σὲ αὐτὴν (μαχώμενον νεκρόν).
Καὶ ὁ πρόγονός μας πάνσοφος Σωκράτης μὲ τά :
1.«Ἐὰν ἔπρεπε νὰ διαλέξω νὰ ἀδικήσω ἢ νὰ ἀδικηθῶ, θὰ προτιμοῦσα νὰ ἀδικηθῶ παρὰ νὰ ἀδικήσω» (ἐλοίμην ἂν ἀδικῆσαι ἢ ἀδικεῖν).
- «Γνῶθι σαὐτόν».
- «Γηράσκω ἀεὶ διδασκόμενος» (κατ’ ἄλλους αὐτὸ εἶναι τοῦ σκληροτάτου νομοθέτου Σόλωνος).
Καθὼς νὰ ἔχωμε σὰν παράδειγμα τὸν Βασιλέα τῆς Μακεδονίας μας Φίλιππο, τὸν πατέρα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀναθέσει εἰς ἕνα στρατιώτη του νὰ τοῦ θυμὶζῃ κάθε πρὼὶ τό : «Φίλιππε, μέμνησο ὅτι θνητὸς εἶ» καὶ ἐκεῖνος ρύθμιζε ἀναλόγως τὰ βήματά του καὶ τὸ ἑσπέρας πρὸ τοῦ ὕπνου ἐπροβληματίζετο, τὶ ἔπραξε κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἡμέρας, τὶ ἠδύνατο καὶ τὶ ἔπρεπε νὰ πράξῃ. Καὶ μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις ἀποκοιμιόταν.
Ἐπανερχόμεθα ἐφέτος ἀρκετὰ ἐνωρίς, διὰ νὰ μὴ προχωρήσῃ ὁ βανδαλισμὸς τῶν δασῶν μας, καὶ προτείνουμε ἐνθέρμως τὴν ἀντικατάστασιν τοῦ χριστουγεννιάτικου δέντρου μὲ τὸ παραδοσιακὸ καραβάκι, ἐπιμένοντες πρὸς τοῦτο μαζὶ μὲ χιλιάδες φίλους ποὺ ἔχουν ἐκφράσει τὴν συμφωνία τους.
Ἐπισυνάπτουμε ἕνα σχεδιασμὸ τοῦ ἱδρύματός μας.
Ἐπίσης καὶ τὸ ἑλληνικὸ καραβάκι μὲ τὴν ἑλληνικὴ σημαία, φωταγωγημένο μὲ πολύχρωμα φῶτα, ὅπως τὸ κυκλοφόρησε ὁ μέγιστος ἀγωνιστὴς τῶν ἡμερῶν μας, ὁ Σεβασμιώτατος πρώην Μητροπολίτης Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ.κ. Ἀμβρόσιος, μὲ τὸν ὁποῖον ἔχουμε φιλία πολλῶν δεκαετιῶν.
Καθὼς καὶ τοῦ ἥρωα κ. Στυλιανοῦ Πατέλη (‘’Στέλιος ὅπως παλιά’’), ὁ ὁποῖος ἐπέστρεψε εἰς τὰ βάθη τῆς Γορτυνίας καὶ ἀγωνίζεται παντὶ τρὸπῳ ἐκεῖ, ἀφοῦ προσπάθησε – δυστυχῶς ἄνευ ἀποτελέσματος – νὰ ἀναζωογονηθῇ τὸ Σοπωτό – Ἀροανία Καλαβρύτων, ὅπου, ὡς γνωστόν, ὑπῆρξε μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή, καὶ ὁ ἅγιος τῆς πολιτικῆς Ἰωάννης Καποδίστριας συνέχαιρε τὸ Σοπωτό – Ἀροανία Καλαβρύτων διὰ τὴν μέγιστη προσφορά του στὰ γράμματα, τὶς τέχνες καὶ τὶς ἐπιστῆμες.
Τὸ Σοπωτὸν Ἀροανίας Καλαβρύτων δὲν εἶχε ποτὲ κρυφὸ σχολειό, καθ΄ ὅτι εὔποροι τῆς περιοχῆς ἐπλήρωναν καὶ τὸ Σοπωτό – Ἀροανία Καλαβρύτων εἶχε πάντοτε ἀνοικτὰ σχολεῖα. Τοὺς Τούρκους δὲν τοὺς ἐνδιέφερε τίποτε ἄλλο εἰ μὴ μόνον νὰ ἔχουν «ἄσπρα» καὶ χανουμάκια, μιμούμενοι τοὺς μεγάλους ἀρχηγούς τους, ὅπως ὁ Μωάμεθ, τοῦ ὁποίου ἡ μικρότερη γυναῖκα ἦταν ὀκτὼ χρονῶν.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ
ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ 210 3254321-2
Αφήστε μια απάντηση