Ἑορτάζουμε τό ἔπος τοῦ ΟΧΙ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940.
Ἡ γεωγραφικὴ θέσις τῆς πατρίδος μας ἦταν πάντα μία αἰτία νὰ ἀνθίσταται εἰς τούς «βαρβάρους» σὲ ὅλη της τὴν ἱστορία.
Ἂς γίνει παράδειγμα στοὺς Νεοέλληνες διὰ νὰ διατηροῦν τὰ πατροπαράδοτα «Πατρίς, Θρησκεία, Οἰκογένεια».
Ἡ κάθε ἐποχὴ ἦταν δύσκολη καὶ χειρότερη ἀπὸ τὴν προηγούμενη.
Μὲ βάσιν τὸ Δόγμα αὐτὸ ἂς συνειδητοποιήσουμε τὴν ἀνάγκη ἀγωνιστικότητος καὶ ἀναφωνήσεως ΟΧΙ εἰς τοὺς σημερινοὺς ἐχθροὺς τῶν πατροπαραδοτων ἀρχῶν μας.
Μιμούμενοι τὰ νεαρὰ ἀγόρια τοὺς πατεράδες καὶ τοὺς παπποῦδες τους τοῦ Λουτρακίου Κορινθίας (πηγὴ Βρετανικὸ Imperial War Museum, 10 Οκτωβρίου 1944),τὰ δυνάμενα νὰ ὁπλισθοῦν καὶ βοηθούμενα ἀπὸ τὶς ἀδερφές , μητέρες καὶ γιαγιάδες συνέρραψαν ἀπὸ κουρέλια ἐσώρουχα καὶ ἐξώρουχα καὶ ἐξασφάλισαν καὶ τὰ σανδάλια των. Τὰ εἶχαν συγκεντρώσει καὶ τὰ προσέφεραν δωρεὰν στὰ παιδάκια.
Ὡς γνωστόν, στὴν ἐποχὴ τῆς κατοχῆς τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ τῶν Γερμανῶν τό ,,κάρο,, τοῦ Δήμου περνοῦσε καὶ συνέλεγε τὰ πτώματα καὶ τὰ ἔρριχναν εἰς ὁμαδικὴ ταφή.
Ἕνας φουκαρᾶς εἶδε ὅτι πλησίαζε πρὸς τὸν κάδο ἀπορριμάτων, ἔλαβε κουράγιο καὶ εὑρῆκε εἰς τὸν κάδο ἀπορριμάτων μὶα λεμονόκουπα καὶ τὴν ἔφαγε καὶ ἀνεφώνησε γοερῶς :
‘’ἂχ ἀναζωογοννήθηκα’’.
«πάντα δὲ ταῦτα ἀρχὴ ὠδίνων – καὶ ὀδυνῶν» (Ματθ. 24, 8)!!!!!!!
Εἰς μνήμην ὅσων ἀγωνίσθηκαν, ἔπεσαν καὶ θυσιάσθηκαν κατὰ τὴν ἐποποιίαν τοῦ ‘40 δημοσιεύουμε τὸ ἐξώφυλλο τοῦ περιοδικοῦ μας Φωτεινὴ Γραμμή τεῦχος 37 καὶ παραπέμπουμε σὲ προηγούμενα σχετικα δημοσιεύματά μας.
2025–Τάμα του Έθνους και Παγκόσμια Ακαδημία της Ρωμιοσύνης – Ιερός Σύνδεσμος- Επιτυχημένη ἐκδήλωσις – συσπείρωσις των απανταχού Ελλήνων και Φιλελλήνων επ΄ευκαιρία της Εθνικής μας Εορτής 28ης Οκτωβρίου 1940
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΣΣΟΥ Κ.Κ. ΤΙΜΟΘΕΟΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΛΑΟΥΙ ΑΦΡΙΚΗΣ Κ.Κ. ΦΩΤΙΟΣ
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ,,ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ,, ΣΤΗΝ ΣΟΥΜΑΤΡΑ –ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ Π. Π.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ MANALU
ΠΗΓΗ https://www.fotgrammi.gr/uncategorized/τάμα-του-έθνους-και-παγκόσμια-ακαδημί/
2024-28η Οκτωβρίου 1940. Μία Επέτειος Ηρωισμού και Προβληματισμού. Ίδρυμα Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών 22.10.2024
Ἡ Δρ. Ναταλία Νικολάου πρώην Καθηγήτρια τοῦ περιφήμου Πανεπιστημίου Lomonosof τῆς Mόσχας καὶ νῦν Kαθηγήτρια τοῦ Σχολείου Ἑλληνικῆς Γλώσσης τοῦ Συλλόγου Ἑλλήνων Μόσχας τὸ ὁποῖο ὀνομάζεται ,,Ζωσιμάδες,,.
https://www.youtube.com/watch?v=WAx9Ksx5HvM
ΠΗΓΗ https://www.fotgrammi.gr/work/28η-οκτωβριου-19…ειος-ηρωισμού-κα/
2023-ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2023
https://www.fotgrammi.gr/εθνικά-θέματα/επέτειος-28ης-οκτωβρίου-ιδρυμα-προασπ/
και
Η Παναγιά της Νίκης
Η Ομάδα Ιστορικής Αναβίωσης Ε.Σ.1940
και ο Απόστολος Μπρέντας
Παρουσίασαν εις το Πολεμικὀ Μουσείο Αθηνών
26.4.2023
Ίδρυμα Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών
Δελτίο Τύπου
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΕΡΓΟΝ ΜΟΧΘΟΥ ΠΟΛΛΩΝ ΕΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΜΑΣ ΗΧΟΝΟΛΗΠΤΗ Κ.ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΠΡΕΝΤΑ
Ἡ Παναγία ἐμφανίστηκε σὲ ἕνα Ἕλληνα Ἀξιωματικόν, τὸν ἀνθυπασπιστὴ Νικόλαον Γκάτζαρον καὶ τοῦ μίλησε. Ὁ Ἀξιωματικὸς ἀνέφερε ἱεραρχικὰ τὸ γεγονὸς εἰς τὸν Στρατηγὸ Κατσιμῆτρο καὶ λίγες μέρες ἀργότερα μὲ διαταγὴ τῆς 8ης Μεραρχίας, Ἕλληνες στρατιῶτες ἔκτισαν μία μικρὴ ἐκκλησία στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ μετώπου. Παράλληλα μὲ τὶς οἰκοδομικὲς ἐργασίες, ὁ ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσε τότε ὡς στρατιώτης τοῦ μηχανικοῦ, ἁγιογράφησε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας γιὰ νὰ στολισθῇ τὸ τέμπλο της. Ὁ ἴδιος τῆς ἔδωσε καὶ τὸ μοναδικὸ προσωνύμιο: Ἡ Παναγία τῆς Νίκης».
Δυστυχῶς , μέχρι σήμερα ἡ εἰκόνα δὲν εὑρέθη καὶ ὁ Ναός, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμους εἶχε βιαστικὰ οἰκοδομηθῆ, ἔχει γκρεμισθῆ.
ΠΗΓΗ https://www.fotgrammi.gr/εθνικά-θέματα/η-παναγιά-της-νίκης-η-ομάδα-ιστορικής-α/
Λαμβάνοντες ἀφορμὴ ἀπὸ τὰ τραγικὰ γεγονότα εἰς τὴν Ἀλβανία σήμερα, συνειρμικῶς ἐνθυμούμεθα τὰ κατωτέρω γεγονός :
Ὁ Χότζας, διὰ νὰ πετύχῃ ἡ προπαγάνδα του τῆς ἀθεΐας καὶ ἰδίως ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἔλεγε νὰ προσευχηθοῦν τὰ παιδάκια εἰς τὸν Χριστόν. Τὰ παιδάκια δὲν ἔβλεπαν τίποτε!!!!!…..
Μετὰ νὰ παρακαλοῦν τὸν Ἐμβέρ Χότζα νὰ τοὺς δώσῃ διάφορα δωράκια καὶ γλυκίσματα!!!!!…..
Τότε ἀπὸ εἰδικὲς ὀπὲς ἀπὸ τὴν ὀροφὴν ἐρρίπτοντο καραμέλες, σοκολατάκια κλπ δωράκια!!!!!…..
Τὸ ἴδιον ἔκαναν καὶ οἱ σταλινιστὲς Ἰνστρούκτορες. Ἐκήρυτταν τὴν ἀθεΐα καὶ ἐπειδὴ τά ‘σκιαζε ἡ φοβερὰ καὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαβιά, οὐδεὶς τολμοῦσε νὰ τοὺς καταρρίψῃ τὶς ἀθεϊστικές καὶ ἀντιχριστιανικἐς διακηρύξεις τους!!!!!…..
Εἰς μία ἄλλη περίπτωσιν εἰς κατάμεστον τεραστίαν αἴθουσαν τῶν διαστροφέων τῆς ἀληθείας ἕνας ἁπλοϊκὸς χριστιανὸς ἔλαβε τὸν λόγον καὶ εἶπε: Ἐγὼ εἶμαι ὀλιγογράμματος καὶ δὲν ἔχω ρητορικὲς δυνατότητες ὅπως ὁ λαλίστατος διαφωτιστής.
Ἕνα πράγμα μπορῶ νὰ σᾶς πῶ: «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»!!!!!…..
Τότε τὸ πολυπληθὲς ἀκροατήριο ἀνταπαντᾶ: «ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ»!!!!!…..
(Περισσότερα εἰς τὴν ἱστοσελίδα μας : https://www.fotgrammi.gr/φωτεινή-γραμμή/ταμα-του-εθνουσ-χριστοσ-ανεστη-καταφο/ ).
2022-28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940, ΤΟΤΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ, ΤΩΡΑ ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ; ΑΠΑΝΤΑ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΩΣ ΗΘΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ, 28.10.19doc
ΠΗΓΗ https://www.fotgrammi.gr/uncategorized/28η-οκτωβριου-1940-τοτε-το-μεγαλο-οχι-τωρ/
Συγκινητικὴ ἡ ἐφετεινὴ ἐκδήλωσις τῶν Ἑλλήνων στό Buenos Aires:
https://www.facebook.com/photo?fbid=1544361211051652&set=a.465986325555818&locale=el_GR
καθὼς τῶν Ἑλλήνων καὶ Φιλελλήνων εἰς ὅλον τὸν κόσμον.
Κλείνομε μὲ συνημμένη τὴν ἐμπνευσμένη ἐπίκαιρη ὁμιλία τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Δημητρίου Κουντούρη προϊσταμένου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Κυνοσάργους Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος ὑπηρετεῖ στὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ὑπεύθυνος Πρωτοκόλλου – Διεκπεραιώσεως Ἀλληλογραφίας, μὲ θέμα
Από το «Όχι» του 1940 εις το αιώνιο «παρόν»
της ελληνικής ψυχής
ποὺ ἐκφωνήθηκε στὴν ἐκδήλωσιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν Ἐθνικὴ Ἑορτὴ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, 23.10.2026.
Από το «Όχι» του 1940 εις το αιώνιο «παρών» της ελληνικής ψυχής
Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Κουντούρης
Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Δημήτριος Κουντούρης είναι προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Κυνοσάργους της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και υπηρετεί στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος ως Υπεύθυνος Πρωτοκόλλου – Διεκπεραιώσεως Αλληλογραφίας.
Ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 μᾶς συνάγει καὶ πάλιν ἐνώπιον τῆς ἱστορίας, ἀλλὰ καὶ ἐνώπιον τῆς συνειδήσεώς μας. Διότι ὑπάρχουν στιγμὲς κατὰ τὶς ὁποῖες ἕνας λαὸς δὲν καταγράφει ἁπλῶς τὴν παρουσία του στὴν ἱστορία, ἀλλὰ ἀποκαλύπτει τὸ βαθύτερο περιεχόμενο τῆς ψυχῆς του. Στιγμὲς κατὰ τὶς ὁποῖες ἡ ἱστορία γίνεται μαρτυρία πίστεως, ἀξιοπρέπειας καὶ ἐλευθερίας.
Μία τέτοια στιγμὴ ὑπῆρξε ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940.
Τότε, ὅταν ἡ Εὐρώπη εἶχε βυθισθεῖ στὴ δίνη τοῦ πολέμου καὶ ἡ βία τῶν ὅπλων ἐπεδίωκε νὰ ἐπιβάλει τὴν κυριαρχία της, ἡ Ἑλλάδα, μικρὴ σὲ ἔκταση, ἀλλὰ μεγάλη στὴν ἱστορία καὶ στὴν ψυχή, ὕψωσε τὸ ἀνάστημά της καὶ ἀρνήθηκε νὰ παραδοθεῖ.
Τὸ «ΟΧΙ» τοῦ 1940 δὲν ἦταν ἁπλῶς μία ἀπάντηση σὲ ἕνα τελεσίγραφο. Ἦταν ἡ ἔκφραση τῆς ἀποφάσεως ἑνὸς λαοῦ νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴν ἐλευθερία του, ἔστω καὶ ἂν τὸ τίμημα θὰ ἦταν βαρύ. Ἦταν ἡ ἀπάντηση τῆς ἀνθρωπίνης ἀξιοπρεπείας στὴν ἀλαζονεία τῆς ἰσχύος, τῆς ἐλευθερίας στὴν ὑποδούλωση, τῆς συνειδήσεως στὴν ἐπιβολή.
Καὶ ἐὰν ἡ ἱστορία διασώζει τὴν ἄρνηση, ἡ ἐθνικὴ μνήμη διασώζει τὸ νόημά της.
Διότι τὸ ἑλληνικὸ «ΟΧΙ» δὲν ἦταν ἄρνηση τῆς εἰρήνης, ἀλλὰ ὑπεράσπισή της ἀπὸ τὴ βία. Δὲν ἦταν ἔκφραση μίσους κατὰ ἄλλων λαῶν, ἀλλὰ ἀποφασιστικὴ ὑπεράσπιση τοῦ δικαιώματος ἑνὸς ἔθνους νὰ ζεῖ ἐλεύθερο.
Ἦταν ἕνα «ΟΧΙ» ποὺ περιεῖχε μέσα του ἕνα μεγάλο καὶ διαρκὲς «ΝΑΙ»: ναὶ στὴν ἐλευθερία, ναὶ στὴν τιμή, ναὶ στὴν ἀξιοπρέπεια, ναὶ στὴν ὑπεράσπιση τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων τῆς πατρίδος.
Ἡ Ἑλλάδα τοῦ 1940 δὲν διέθετε τὴν ἀκαταμάχητη στρατιωτικὴ ἰσχὺ τῶν ἐπιτιθεμένων. Διέθετε, ὅμως, τὴν ἀποφασιστικότητα ἑνὸς λαοῦ ποὺ δὲν ἐπέτρεψε στὸν φόβο νὰ κυριαρχήσει στὴ συνείδησή του.
Ὅταν τὰ ἑλληνικὰ στρατεύματα ἀνέβαιναν στὰ χιονισμένα βουνὰ τῆς Πίνδου, ὅταν οἱ στρατιῶτες ἀντιμετώπιζαν τὸ ψῦχος, τὴν πείνα, τὴν ἐξάντληση καὶ τὸν θάνατο, δὲν ὑπερασπίζονταν ἁπλῶς μία γεωγραφικὴ περιοχή. Ὑπερασπίζονταν τὸ δικαίωμα τῆς πατρίδος τους νὰ παραμείνει ἐλεύθερη.
Πίσω τους ἔμεναν οἱ μανάδες ποὺ ἔστελναν τὰ παιδιά τους στὸ μέτωπο μὲ τὴν εὐχὴ καὶ τὴν προσευχή· οἱ σύζυγοι ποὺ ἀγωνιοῦσαν γιὰ τὴν ἐπιστροφή· τὰ παιδιά ποὺ περίμεναν τὸν πατέρα τους· οἱ ἄνθρωποι τῆς ὑπαίθρου ποὺ προσέφεραν ὅ,τι εἶχαν γιὰ τὸν κοινὸ ἀγώνα.
Καὶ πλάι στὸν στρατιώτη βρισκόταν ἡ Ἑλληνίδα γυναίκα, ἡ ὁποία ἀνέβαινε στὰ δύσβατα μονοπάτια τῆς Πίνδου, μετέφερε πολεμοφόδια καὶ τρόφιμα, περιέθαλπε τραυματίες καὶ στήριζε μὲ τὴν παρουσία της τὸν ἀγώνα.
Ἔτσι, τὸ Ἔπος τοῦ 1940 δὲν γράφτηκε μόνον στὰ πεδία τῶν μαχῶν. Γράφτηκε στὰ σπίτια τῆς ἀγωνίας, στὰ νοσοκομεῖα τῶν τραυματιῶν, στὶς προσευχὲς τῶν μητέρων καὶ στὴν προσφορὰ τῶν ἀφανῶν ἀνθρώπων, ποὺ δὲν ζήτησαν ἀνταμοιβή.
Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ διαχρονικὸ δίδαγμα τοῦ Ἔπους ἐκείνου: ὅτι τὸ μεγαλεῖο ἑνὸς ἔθνους δὲν μετριέται μόνον μὲ τὴ στρατιωτικὴ δύναμη, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἠθικὴ ἀντοχή, τὴν ὁμοψυχία καὶ τὴν προθυμία τῶν ἀνθρώπων του νὰ θυσιασθοῦν γιὰ τὸ κοινὸ καλό.
Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν ὥρα τῆς ἐθνικῆς δοκιμασίας, ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔλειψε ἀπὸ τὸ πλευρὸ τοῦ λαοῦ της.
Οἱ ναοὶ ἔγιναν τόποι προσευχῆς καὶ παρηγορίας. Οἱ ἱερεῖς στάθηκαν κοντὰ στοὺς πονεμένους, ἐνίσχυσαν τοὺς πιστοὺς καὶ διακόνησαν τοὺς δοκιμαζομένους. Ἡ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀναπέμφθηκε ὑπὲρ τῶν στρατευομένων, τῶν τραυματιῶν, τῶν αἰχμαλώτων καὶ τῶν οἰκογενειῶν τους.
Ἡ Ἐκκλησία στάθηκε δίπλα στὸν ἄνθρωπο, ὄχι μόνον μὲ τὸν λόγο, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν πράξη· μὲ τὴν προσευχή, τὴ φιλανθρωπία, τὴν ἔμπρακτη συμπαράσταση καὶ τὴν ἐλπίδα ποὺ προσφέρει ἡ πίστη στὶς δυσκολότερες ὥρες τῆς ζωῆς.
Ἡ πίστη τῶν Ἑλλήνων ἦταν ἡ προσευχὴ τῆς μάνας μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας· ἦταν ὁ σταυρὸς τοῦ στρατιώτη πρὶν ἀπὸ τὴ μάχη· ἦταν ἡ ἐλπίδα τοῦ τραυματία, ἡ δύναμη τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀρνιόταν νὰ παραδοθεῖ στὴν ἀπόγνωση.
Ἡ τιμὴ πρὸς τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, ἀποτελοῦσε ζωντανὸ στοιχεῖο τῆς πνευματικῆς παραδόσεως τοῦ λαοῦ μας. Στὴ σκέπη Της προσέφευγαν οἱ πιστοί, ζητώντας παρηγορία, δύναμη καὶ ἐλπίδα.
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ αὐτὴ μαρτυρία μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα δὲν εἶναι ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο. Ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἐλευθερίας δὲν καταργεῖ τὸν σεβασμὸ πρὸς τὴν ἀνθρώπινη ζωή. Ἀντιθέτως, ἀναδεικνύει τὴν ἀξία της.
Ὁ Χριστὸς μᾶς καλεῖ νὰ ἀγαποῦμε, νὰ συγχωροῦμε καὶ νὰ εἰρηνεύουμε. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἐθνικὴ μνήμη, ὅταν φωτίζεται ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, δὲν γίνεται ἀφορμὴ μίσους, ἀλλὰ πηγὴ εὐθύνης, ἀλληλεγγύης καὶ ἀγῶνος γιὰ μία δικαιότερη καὶ εἰρηνικότερη κοινωνία.
Καὶ στὸ σημεῖο αὐτό, ἡ σημερινὴ ἐπέτειος ἀποκτᾶ γιὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ ἔχουμε τὴν τιμὴ νὰ διακονοῦμε στὰ Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἕναν ἰδιαίτερο συμβολισμό.
Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος δὲν ἀποτελεῖ μόνον τὸ συλλογικὸ διοικητικὸ κέντρο τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀποτελεῖ θεσμὸ ἐνότητος, ἐκκλησιαστικῆς εὐθύνης καὶ πνευματικῆς μαρτυρίας, ὁ ὁποῖος καλείται νὰ διαφυλάσσει τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, νὰ μεριμνᾷ γιὰ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μεταφέρει στὶς ἐπόμενες γενεὲς τὸν πλοῦτο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας παραδόσεως.
Ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μὲ τὴν πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Σὲ περιόδους δοκιμασιῶν καὶ ἐθνικῶν περιπετειῶν, ἡ Ἐκκλησία στάθηκε κοντὰ στὸν λαό, διαφυλάσσοντας τὴν ἐλπίδα, τὴν πνευματικὴ συνοχὴ καὶ τὴν πίστη στὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου.
Σήμερα, ἀπὸ τὴ θέση τῆς δικής μας διακονίας, καλούμαστε νὰ συνεχίσουμε αὐτὴν τὴν πολύτιμη παρακαταθήκη. Ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ μὲ τὸν σεβασμὸ ποὺ ἀρμόζει πρὸς τοὺς ἁγίους Ἀρχιερεῖς, ἡ καθημερινὴ ἐργασία ὅλων μας μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει οὐσιαστικὴ συμβολὴ στὴν εὔρυθμη λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὴν ἐκπλήρωση τῆς πνευματικῆς ἀποστολῆς της.
Ἡ εὐσυνειδησία, ἡ συνέπεια, ἡ διακριτικότητα, ἡ συναδελφικὴ ἀγάπη καὶ ἡ ἀφοσίωση στὸ καθῆκον δὲν εἶναι μόνον ὑπηρεσιακὲς ἀρετές. Εἶναι καὶ ἐκφράσεις σεβασμοῦ πρὸς τὸν ἱερὸ θεσμὸ τὸν ὁποῖο ἔχουμε τὴν εὐλογία νὰ διακονοῦμε.
Ὅπως οἱ πρόγονοί μας τὸ 1940 ἀνταποκρίθηκαν στὸ προσκλητήριο τῆς πατρίδος, ἔτσι καὶ ἐμεῖς καλούμαστε καθημερινὰ νὰ ἀνταποκρινόμαστε στὸ προσκλητήριο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας εὐθύνης. Ἐκεῖνοι προσέφεραν τὴ δύναμη καὶ τὴ ζωή τους γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδος· ἐμεῖς καλούμαστε νὰ προσφέρουμε τὸν κόπο, τὶς γνώσεις καὶ τὶς δυνατότητές μας γιὰ τὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος διαφυλάσσει καὶ διακονεῖ μία ζωντανὴ παράδοση πίστεως, θυσίας καὶ ἀγάπης. Καὶ ὅλοι ἐμεῖς, ὁ καθένας ἀπὸ τὴ θέση του, ἔχουμε χρέος νὰ συμβάλλουμε, μὲ ταπείνωση καὶ ὑπευθυνότητα, στὴν ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς ἀποστολῆς.
Ἀπὸ τὸ «ΟΧΙ» στὸ αἰώνιο «ΠΑΡΩΝ»
Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,
Τὸ 1940 ἀνήκει στὴν ἱστορία. Τὸ μήνυμά του, ὅμως, παραμένει ζωντανό.
Κάθε ἐθνικὴ ἐπέτειος μᾶς καλεῖ νὰ ἀναρωτηθοῦμε ὄχι μόνον τί ἔπραξαν οἱ πρόγονοί μας, ἀλλὰ καὶ τί καλούμαστε νὰ πράξουμε ἐμεῖς. Ἡ ἀληθινὴ τιμὴ πρὸς τοὺς ἥρωες δὲν ἐξαντλεῖται στὴν κατάθεση στεφάνων ἢ στὴν ἐπανάληψη πανηγυρικῶν λόγων. Βρίσκεται στὴ μίμηση τῶν ἀρετῶν τους.
Σήμερα, τὸ δικό μας «ΟΧΙ» καλούμαστε νὰ τὸ ποῦμε στὴν ἀδιαφορία, στὴν ἀδικία, στὴ διχόνοια καὶ στὴν ἠθικὴ ἀδράνεια. Καὶ τὸ δικό μας «ΠΑΡΩΝ» νὰ τὸ δώσουμε στὸ καθῆκον, στὴν προσφορά, στὴν ἀλληλεγγύη καὶ στὴν ὑπεράσπιση τῶν ἀξιῶν ποὺ κρατοῦν ζωντανὴ τὴν κοινωνία μας.
Τὸ αἰώνιο «ΠΑΡΩΝ» τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς δὲν εἶναι ἁπλῶς νοσταλγία τοῦ παρελθόντος. Εἶναι ἡ ἐνεργὸς παρουσία τοῦ ἀνθρώπου στὶς εὐθῦνες τοῦ παρόντος καὶ στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ μέλλοντος.
Εἶναι τὸ «ΠΑΡΩΝ» τοῦ πολίτη στὴν ὑπεράσπιση τῆς δικαιοσύνης· τοῦ χριστιανοῦ στὴ διακονία τῆς ἀγάπης· τοῦ κληρικοῦ στὴν ποιμαντικὴ εὐθύνη· τοῦ κάθε ἐργαζομένου στὴν εὐσυνείδητη ἐκπλήρωση τοῦ καθήκοντός του.
Ἂς μὴ λησμονοῦμε, λοιπόν, ὅτι ἡ ἐλευθερία δὲν εἶναι αὐτονόητη, ἡ εἰρήνη δὲν εἶναι δεδομένη καὶ ἡ ἀξιοπρέπεια χρειάζεται ἀνθρώπους πρόθυμους νὰ τὴν ὑπερασπισθοῦν.
Ἡ γενιὰ τοῦ 1940 μᾶς παρέδωσε ὄχι μόνον μία ἱστορικὴ νίκη, ἀλλὰ καὶ ἕνα μέτρο εὐθύνης. Μᾶς ἔδειξε ὅτι ἡ ἀληθινὴ δύναμη ἑνὸς λαοῦ βρίσκεται στὴν πίστη του, στὴν ἑνότητά του καὶ στὴν ἀποφασιστικότητά του νὰ ὑπερασπίζεται τὰ ἰδανικά του.
Θεοφιλέστατε ἅγιε Ἀρχιγραμματεῦ,
Θεοφιλέστατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Πανοσιολογιώτατοι ἅγιοι Γραμματεῖς,
Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,
Κατὰ τὴν ἐπέτειο αὐτὴ ἂς στρέψουμε μὲ εὐγνωμοσύνη τὴ σκέψη μας πρὸς ὅλους ἐκείνους ποὺ ἀπάντησαν στὸ προσκλητήριο τῆς ἱστορίας τὸ 1940.
Πρὸς τοὺς στρατιῶτες ποὺ πολέμησαν στὰ βουνὰ τῆς Ἀλβανίας· πρὸς τὶς γυναῖκες τῆς Πίνδου· πρὸς τὶς μανάδες ποὺ προσεύχονταν γιὰ τὰ παιδιά τους· πρὸς τοὺς κληρικοὺς ποὺ στήριξαν τὸν λαό· πρὸς ὅλους ἐκείνους ποὺ προσέφεραν τὸν κόπο, τὴν ἀγωνία καὶ, πολλοὶ ἀπὸ αὐτούς, τὴν ἴδια τους τὴ ζωή, γιὰ νὰ παραμείνει ἡ Ἑλλάδα ἐλεύθερη.
Ἡ θυσία τους ἀποτελεῖ παρακαταθήκη καὶ εὐθύνη. Ἡ ἀνδρεία τους μᾶς διδάσκει νὰ μὴν ὑποχωροῦμε μπροστὰ στὸ χρέος. Ἡ πίστη τους μᾶς ἐμπνέει νὰ μὴν παραδιδόμαστε στὴν ἀπόγνωση. Καὶ ἡ ἀγάπη τους πρὸς τὴν πατρίδα μᾶς καλεῖ νὰ ἐργαζόμαστε γιὰ τὴν ἐλευθερία, τὴ δικαιοσύνη καὶ τὴν εἰρήνη.
Ἂς παρακαλέσουμε τὸν πανάγαθο Θεὸ νὰ σκέπει τὴν πατρίδα μας, νὰ φωτίζει τοὺς ἄρχοντες καὶ τοὺς ποιμένες τοῦ λαοῦ μας καὶ νὰ χαρίζει στὸν κόσμο τὴν εἰρήνη. Καὶ ἂς ἐπικαλεσθοῦμε τὴν προστασία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, ὥστε νὰ πορευόμαστε μὲ πίστη, ὁμόνοια καὶ ἐλπίδα.
Ἀδελφοί μου,
Τὸ 1940 οἱ πρόγονοί μας ἀπάντησαν μὲ ἕνα βροντερὸ «ΟΧΙ» στὴν ὑποδούλωση.
Σήμερα, ἡ δική μας γενιὰ καλείται νὰ ἀπαντήσει μὲ ἕνα διαρκὲς «ΠΑΡΩΝ» στὸ καθῆκον, στὴν πίστη, στὴν ἀγάπη, στὴν ἐλευθερία καὶ στὴν εἰρήνη.
Ἀπὸ τὸ «ΟΧΙ» τοῦ 1940 εἰς τὸ αἰώνιον «ΠΑΡΩΝ» τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς, ἡ ἱστορία μᾶς παραδίδει τὴ σκυτάλη καὶ ἡ συνείδησή μας μᾶς καλεῖ νὰ τὴν κρατήσουμε ψηλά.
Χρόνια πολλὰ στὴν Ἑλλάδα μας!
Χρόνια πολλὰ στὴν Ἐκκλησία μας!
Εἴθε ὁ Θεὸς νὰ χαρίζει στὴν πατρίδα μας εἰρήνη, ἐλευθερία, ὁμόνοια καὶ πνευματικὴ ἀναγέννηση.
Αἰωνία ἡ μνήμη τῶν ἡρώων τοῦ 1940!
*Η ομιλία εκφωνήθηκε στην εορταστική εκδήλωση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για την Εθνική Εορτή της 28ης Οκτωβρίου, στις 23 Οκτωβρίου 2026.
ΠΗΓΗ :
ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ τηλ 2103254321
Αφήστε μια απάντηση