Μετὰ ἀπὸ μία διακοπὴ, ἀπὸ τὸ 2023, ὁπότε δημοσιεύαμε καθημερινῶς ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ τῆς ΙΝΔΙΚΤΟΥ, τώρα ἐπανερχόμεθα μὲ τὰ ἄρθρα τοῦ μέλους μας συνταξιούχου Θεολόγου, Συγγραφέως Λάμπρου Σκόντζου διὰ τοὺς τιμωμένους Ἁγίους.
Νὰ εἶναι βοήθειά μας καὶ ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἔχει πάντοτε καλά διὰ νά ἐργάζεται συνεχῶς καὶ ἀκαταπαύστως εἰς τὸν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου, καθότι ὁ θερισμὸς εἶναι τεράστιος οἱ δὲ ἰδανικοὶ ἐργάται τοῦ Εὐαγγελίου ἐλάχιστοι!
ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ: Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οι ποταμοί αιμάτων των Χριστιανών Μαρτύρων προέρχονται από όλες τα γένη,
τις φυλές και τις κοινωνικές τάξεις. Το νέφος των Μαρτύρων της Εκκλησίας μας
περιλαμβάνει ηρωικά πρόσωπα ευγενών και άσημων, αρχόντων και αρχομένων,
πλουσίων και φτωχών, κληρικών και λαϊκών, νέων και γερόντων, ως ηχηρή
απάντηση σε όλους εκείνους τους κακεντρεχείς και ανιστόρητους, οι οποίοι θέλουν
τον Χριστιανισμό να είναι τάχα δημιούργημα επιμέρους ομάδας.
Μια ομάδα Μαρτύρων είναι και οι ιερομάρτυρες, οι οποίοι όντες κληρικοί,
έδωσαν τη μαρτυρία τους για το Χριστό και την επισφράγισαν με τη ζωή τους. Ένας
από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Χαράλαμπος, μια ιδιαιτέρως ηρωική μορφή της
Εκκλησίας μας. Γεννήθηκε περί το 90 μ. Χ. στη Μαγνησία, πιθανότατα, της
Θεσσαλίας, κατ’ άλλους στην Μαγνησία της Μ. Ασίας. Οι ευσεβείς γονείς του τον
ανέθρεψαν χριστιανικά, με κίνδυνο της ζωής τους, διότι η ιδιότητα του χριστιανού
θεωρούνταν έγκλημα για το ρωμαϊκό κράτος και οι Χριστιανοί διώκονταν απηνώς.
Περί το 130 μπήκε στις τάξεις του κλήρου. Ως πρεσβύτερος της Εκκλησίας της
Μαγνησίας ανάλαβε τεράστιο αγώνα για τη διάδοση της νέας πίστεως. Έκθετε τον
εαυτό τους σε κίνδυνο προκειμένου να αποσπάσει ανθρώπους από την σκοτεινή
ειδωλολατρία και να τους οδηγήσει στο φως του Χριστού. Κήρυττε φλογερούς
λόγους σωτηρίας και στηλίτευε δημόσια την πλάνη των δαιμονικών ειδώλων.
Ευτύχησε να ζήσει 113 χρόνια. Έζησε κατά τον ταραχώδη δεύτερο αιώνα και βίωσε
τους σκληρούς και απάνθρωπους διωγμούς των Χριστιανών. Αλλά για τον ίδιο
ευδόκησε ο Θεός να δοκιμάσει τον μαρτυρικό θάνατο στα βαθιά του γεράματα.
Βλέποντας το μαρτύριο χιλιάδων ηρωικών Χριστιανών, ποθούσε και ό ίδιος να
αξιωθεί να χύσει το αίμα του για το Χριστό και την αλήθεια Του. Στα τέλη της ζωής
του, αυτοκράτορας στη Ρώμη ήταν ο ασεβής και χριστιανομάχος Σεβήρος (193-211
μ. Χ.). Συνέχισε και αυτός την παράδοση των προκατόχων του. Μισούσε θανάσιμα
τους Χριστιανούς και θεωρούσε καθήκον του να τους εξολοθρεύσει. Για τούτο και
ανανέωσε με διάταγμά του το γενικό διωγμό τους σε όλη την αυτοκρατορία. Όποιος
υπήκοος αρνιόταν να τιμήσει τους ειδωλολατρικούς «θεούς» και τους καταφρονούσε
συλλαμβάνονταν, βασανίζονταν φρικτά και πέθαινε επονείδιστο θάνατο.
Διοικητής της Μαγνησίας ήταν κάποιος σκληρός και φανατικός ειδωλολάτρης
ονόματι Λουκιανός. Εφαρμόζοντας με περισσό φανατισμό την αυτοκρατορική
διαταγή, έτρεχε σε κάθε μέρος μανιασμένος, ανακαλύπτοντας Χριστιανούς, τους
οποίους υπέβαλλε σε σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια, προκειμένου να τους
μεταστρέψει ξανά στη λατρεία των ειδώλων. Τους οδηγούσε στα στάδια, όπου τους
εξολόθρευε δημόσια για παραδειγματισμό.
Μεταξύ αυτών ήταν και ο σεβάσμιος γέρων και πρεσβύτερος Χαράλαμπος. Είχε
πληροφορηθεί για τη δράση του και γι’ αυτό διέταξε να τον φέρουν σιδηροδέσμιο
μπροστά του. Ήταν ήδη υπέργηρος 113 ετών. Ο σκληρόψυχος ηγεμόνας τον κοίταξε
με βλοσυρό βλέμμα και τον ρώτησε απειλητικά: «Γιατί γέροντα καταφρονείς τις
διαταγές του αυτοκράτορα; Γιατί αρνείσαι τους θεούς μας;». Ο Χαράλαμπος,
γαλήνιος και πράος του απάντησε πως πάνω από τις πρόσκαιρες ανθρώπινες
βασιλείες στέκει ο αιώνιος Βασιλιάς των Ουρανών, ο Χριστός, ο αληθινός Θεός, ο
σωτήρας του κόσμου και πως οι «θεοί» του ήταν ψεύτικοι, ανθρώπινες επινοήσεις,
πίσω από τις οποίους κρύβονται οι δαίμονες, για να αποσπάσουν τους ανθρώπους από
τη σωτηρία.
Η ηρωική ομολογία του αγίου κληρικού εξόργισε τον Λουκιανό. Άφριζε και
μούγκριζε σαν άγριο θηρίο. Χωρίς να σεβαστεί τα βαθιά του γεράματα, τον
παρέδωσε σε ανελέητα βασανιστήρια. Οι απάνθρωποι ειδωλολάτρες δήμιοι αφού τον
έγδυσαν, άρχισαν να τον γδέρνουν ζωντανό! Εκείνος, υπέμεινε με αφάνταστη
καρτερία τους ανείπωτους πόνους και ευχαριστούσε το Θεό για την τιμή που του
έκανε να χύσει το αίμα του για Εκείνον! Το μαρτύριο κρατούσε ώρες και ο άγιος
γέροντας άντεχε και συνέχιζε με μεγαλύτερη δύναμη να ευχαριστεί το Θεό. Τότε
συνέβη το απροσδόκητο. Δύο από τους σκληρούς βασανιστές του, ο Πορφύριος και
ο Βάπτος, βλέποντας τον ηρωισμό και την ανεξικακία του Μάρτυρα, μεταστράφηκαν
στον Χριστιανισμό, πέταξαν τα μαχαίρια και φώναξαν: «Είμαστε και εμείς
Χριστιανοί», με αποτέλεσμα να αποκεφαλιστούν επί τόπου. Κατόπιν δύο γυναίκες
ξεπήδησαν από το πλήθος που παρακολουθούσε τα βασανιστήρια του Μάρτυρα,
ομολόγησαν και εκείνες ότι είναι Χριστιανές και στεφανώθηκαν με το στέφανο του
μαρτυρίου!
Αλλά οι ώρες περνούσαν και τα εργαλεία άρχισαν να στομώνουν ανεξήγητα και
δεν κατόρθωσαν οι δήμιοί του να τον σκοτώσουν. Μεταφέρθηκε στο σπίτι του, όπου
συνέρρεαν χιλιάδες χριστιανοί να ασπασθούν τις πληγές του! Αλλά και πάλι τον
συνέλαβαν, του έμπηξαν καρφιά στην πλάτη και τον έσυραν ως την Αντιόχεια. Εκεί
υπέστη το τελειωτικό του μαρτύριο. Ο τοπικός διοικητής Κρίσπος διέταξε να τον
ρίξουν στη φωτιά! Ο άγιος και πάλι ευχαριστούσε και δοξολογούσε το Θεό μέσα στις
φονικές φλόγες, παραδίδοντας την αγία του ψυχή στο Χριστό, που τόσο αγάπησε και
υπηρέτησε με συνέπεια σε όλη του τη ζωή!
Τα τίμια λείψανά του περιμάζεψαν με σεβασμό οι Χριστιανοί, με επικεφαλής την
Γαλήνη, κόρη του αυτοκράτορα, η οποία βλέποντας τον ηρωισμό του αγίου είχε γίνει
και αυτή Χριστιανή. Η μνήμη του εορτάζεται στις 10 Φεβρουαρίου. Πλήθος ναών
είναι αφιερωμένοι στη χάρη του και οι πιστοί επικαλούνται τη βοήθειά του,
θεωρώντας τον ως έναν από τους πιο θαυματουργούς αγίους. Τρανταχτό παράδειγμα
η θαυματουργική διάσωση της πόλεως των Φιλιατρών από τη μανία των γερμανικών
στρατευμάτων το 1943.
Αυτοί είναι οι άγιοι της Εκκλησίας μας, αληθινοί ήρωες και ολοκληρωμένες
προσωπικότητες, οι οποίοι νίκησαν τον αμαρτωλό και πτωτικό κόσμο με τη μαρτυρία
τους, την οποία επισφράγισαν με το τίμιο αίμα τους. «Αύτη εστὶν η νίκη η νικήσασα
τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α΄Ιωάν.5,4), κατά τον ευαγγελιστή της αγάπης
Ιωάννη!
Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ Η ΑΥΓΟΥΣΤΑ: Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΚΑΙ ΑΓΙΑ
ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Την Α΄ Κυριακή των νηστειών, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, η αγία μας
Εκκλησία εορτάζει με κάθε λαμπρότητα την αναστήλωση των Ιερών Εικόνων, η
οποία σήμανε τη λήξη μιας εκατονταετούς φοβερής διαμάχης στο Βυζάντιο (726-
842).
Πρωταγωνιστικό πρόσωπο στη λήξη της εικονομαχίας υπήρξε η αγία Θεοδώρα η
Αυγούστα, η οποία, ως επίτροπος του ανήλικου γιού της Μιχαήλ Γ΄, συγκάλεσε
σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επικύρωσε τις αποφάσεις της Ζ΄
Οικουμενικής Συνόδου, θέτοντας τέλος στη θεολογική διαμάχη και στους διωγμούς
των ορθοδόξων από τους φανατικούς εικονομάχους.
Η αγία Θεοδώρα γεννήθηκε στην Παφλαγονία της Μ. Ασίας το 815. Ανήκε σε
ευγενή και ευσεβή οικογένεια ορθοδόξων. Μαζί με την ευσέβειά της απέκτησε και
σπουδαία μόρφωση. Η προσωπικότητά της εντυπωσίασε τον αυτοκράτορα Θεόφιλο
(829-842), την οποία νυμφεύτηκε και απέκτησε μαζί της έναν γιο το Μιχαήλ και
πέντε κόρες. Όμως δυστυχώς ο Θεόφιλος ήταν εικονομάχος και συνέχισε την
πολιτική των προκατόχων του, με απαγορεύσεις και διώξεις των ορθοδόξων.
Αντίθετα η αυτοκράτειρα Θεοδώρα παρέμεινε πιστή ορθόδοξη και τιμούσε τις Άγιες
Εικόνες με τα παιδιά της κρυφά στους γυναικωνίτες του παλατιού. Μάλιστα αναφέρει
η παράδοση, πως μητέρα και παιδιά αποκαλούσαν τις Ιερές Εικόνες «καλά νινιά» για
να μη καταλάβει κάτι ο αυτοκράτορας.
Το 842 ο Θεόφιλος είχε αρρωστήσει σοβαρά από δυσεντερία. Ήταν τόσο άσχημη
η ασθένειά του ώστε οι γιατροί δε μπορούσαν να προσφέρουν καμιά βοήθεια στον
αυτοκράτορα. Μάλιστα εξαιτίας της αρρώστιας του είχε παραμορφωθεί το πρόσωπό
του και ο λάρυγγάς του είχε βγει έξω από το στόμα του. Η ευσεβής αυτοκράτειρα
προσεύχονταν κρυφά τα βράδια μπροστά στην Ιερή Εικόνα της Θεοτόκου να λυπηθεί
και να βοηθήσει τον αυτοκράτορα σύζυγό της, Κάποιο βράδυ και ύστερα από θερμή
προσευχή είδε ένα φοβερό όνειρο: λαμπροφορεμένους αγγέλους να χτυπάνε αλύπητα
τον Θεόφιλο. Όταν έντρομη ξύπνησε άκουσε κραυγές από τον κοιτώνα του συζύγου
της, ο οποίος έλεγε: «αλίμονο σε μένα τον άθλιο και δυστυχή, εξαιτίας των Αγίων
Εικόνων με χτυπάνε»! Η Θεοδώρα μπήκε έντρομη στο δωμάτιο του Θεόφιλου,
ξεχνώντας ότι είχε στα χέρια της την Εικόνα της Θεοτόκου. Τότε ο Θεόφιλος άρπαξε
την Εικόνα, την οποία ασπάστηκε με δάκρια στα μάτια, παρακαλώντας την Μητέρα
του Κυρίου να τον ελεήσει. Το θαύμα έγινε, σε λίγες ημέρες έγινε εντελώς καλά.
Το θαυμαστό αυτό γεγονός οδήγησε το Θεόφιλο να αλλάξει πολιτική, που όμως
δεν πρόλαβε να εφαρμόσει, διότι λίγο αργότερα πέθανε. Το θρόνο του ανέλαβε ο
μόλις τριών ετών γιός του Μιχαήλ, του οποίου την επιτροπεία, όπως προαναφέραμε,
είχε αναλάβει η Θεοδώρα. Πρώτη της ενέργεια ήταν να αποκαταστήσει την ειρήνη
στην Εκκλησία και να αναστηλώσει στους ναούς τις Ιερές Εικόνες, τις οποίες είχαν
αφαιρέσει οι εικονομάχοι και είχαν ασβεστώσει τις τοιχογραφίες. Κατέβασε από τον
πατριαρχικό θρόνο τον εικονομάχο Ιωάννη και ανέβασε το Μεθόδιο. Διέταξε τέλος
να βγουν από τις φυλακές και να ανακληθούν από τις εξορίες όλοι οι ορθόδοξοι
ομολογητές της ταραγμένης εκείνης εποχής.
Την Α΄ Κυριακή των Νηστειών, στις 18 Φεβρουαρίου του 842,
συγκεντρώθηκαν στον περίλαμπρο ναό της Αγίας Σοφίας όσοι πατέρες, μοναχοί,
κληρικοί είχαν γλυτώσει από τους διωγμούς των εικονομάχων, με επικεφαλής την
αυτοκράτειρα και τον υιό της Μιχαήλ και πλήθος πιστών έκαμαν την επίσημη
ανακοίνωση λήξης της εικονομαχίας και την αναστήλωση των Ιερών Εικόνων. Την
ίδια ημέρα με δάκρια χαράς και συγκινήσεως έγινε η πρώτη περιφορά των Ιερών
Εικόνων. Σε ανάμνηση αυτής της περιφοράς, στο εξής περιφέρονται σε όλους τους
ορθόδοξους ναούς οι Ιερές Εικόνες και εορτάζεται λαμπρά με ιδιαίτερο τελετουργικό
το μεγάλο γεγονός ως τα σήμερα.
Αργότερα ο αδελφός της Βάρδας κηδεμόνας και αυτός του Μιχαήλ δημιούργησε
μεγάλα προβλήματα στο παλάτι. Ανήθικος, ασεβής και ραδιούργος, όπως ήταν,
παρέσυρε τον νεαρό αυτοκράτορα ανεψιό του σε πράξεις ακολασίας και ασέβειας,
για τις οποίες η ευσεβής Θεοδώρα αντέδρασε έντονα. Δυστυχώς ο Μιχαήλ
συντάχτηκε με το Βάρδα και εναντιώθηκε στην ευσεβή και συνετή μητέρα του. Ο
Βάρδας αποφάσισε να θέσει στο περιθώριο την ενοχλητική αυτοκράτειρα. Γι’ αυτό
οργάνωσε συκοφαντική εκστρατεία εναντίον της. Την κατηγόρησε για δήθεν
κατάχρηση του αυτοκρατορικού ταμείου και για δήθεν απόπειρα δολοφονίας του υιού
της, καταφέρνοντας να υπογράψει ο Μιχαήλ διάταγμα καθαίρεσής της από
αυτοκράτειρα και τον βίαιο εγκλεισμό της στη Μονή των Γαστρίων, μαζί με τις
κόρες της.
Εξανάγκασε τον αδελφό της Θεοδώρας Πάτρωνα, να ντύσει μοναχές την ίδια και
τις κόρες της, χωρίς να τη θέλησή τους, όπως προβλέπουν οι μοναχικοί κανόνες. Η
Θεοδώρα έζησε στη Μονή, ως την κοίμησή της, διαπρέποντας στη μοναχική ζωή. Με
ταπείνωση και ανεξικακία αντιμετώπισε την απομόνωσή της, την οποία θεώρησε ως
δώρο Θεού για τη σωτηρία της.
Κοιμήθηκε γαλήνια στις 11 Φεβρουαρίου του 867. Μετά από λίγα χρόνια έγινε
ανακομιδή του σεπτού της λειψάνου, το οποίο βρέθηκε άφθαρτο και να ευωδιάζει,
ποιώντας πολλά θαύματα. Το σεπτό της σκήνωμα μεταφέρθηκε από τον Μέγα Φώτιο
στην Κωνσταντινούπολη, όπου φυλασσόταν ως την άλωση. Το 1456 μεταφέρθηκε
στην Κέρκυρα, όπου φυλάσσεται ακέραιο στον μητροπολιτικό ναό του νησιού, ως
πολύτιμο κειμήλιο, αγιάζοντας τους πιστούς. Η μνήμη της τιμάται στις 11
Φεβρουαρίου. Την Κυριακή της Ορθοδοξίας γίνεται λιτανεία του στην πόλη της
Κέρκυρας με κάθε μεγαλοπρέπεια.
ΑΓΙΟΣ ΒΛΑΣΙΟΣ: Ο ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ
ΧΡΙΣΤΟΥ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι οι ζωντανές εικόνες του Θεού. Το «Συνοδικό»
της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου επιτάσσει να τιμούνται από τους πιστούς, ως «φίλοι
και θεράποντες του Χριστού». Αυτό κάνουν οι πιστοί, τους τιμούν όπως ορίζει η
Εκκλησία μας. Ένας από τους τιμώμενους αγίους Της είναι και ο λαοφιλής άγιος
Βλάσιος επίσκοπος Σεβάστειας.
Γεννήθηκε στις αρχές του 4 ου αιώνα στην περιοχή του Πόντου, όταν βασίλευε ο
ειδωλολάτρης αυτοκράτορας Λικίνιος (308-323). Καταγόταν από ευσεβή χριστιανική
οικογένεια ευγενών. Μεγάλωσε και ανατράφηκε ως Χριστιανός. Από μικρός διέθετε
αρετές με κυριότερη, την αγάπη για τους ενδεείς. Η οικονομική δυνατότητα των
γονέων του επέτρεψε να σπουδάσει την ιατρική επιστήμη, για να έχει τη δυνατότητα
να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο και να βοηθά δωρεάν τους φτωχούς ασθενείς. Οι
σπουδές του στην ιατρική τον βοήθησε να μελετήσει το θαυμαστό ανθρώπινο
οργανισμό και να στερεώσει έτι περισσότερο την πίστη του στο Θεό Δημιουργό!
Παράλληλα με τις ιατρικές του σπουδές μελετούσε με πάθος την Αγία Γραφή και
άλλα ψυχωφελή βιβλία, ώστε αναδείχτηκε σε μια σπάνια πνευματική προσωπικότητα
και διακεκριμένος επιστήμων.
Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου ασκούσε
το επάγγελμα του ιατρού. Χιλιάδες άνθρωποι έτρεχαν στο Βλάσιο για να βρουν
γιατρειά και στοργή. Ασκούσε το ιατρικό επάγγελμα ως διακονία στον πονεμένο
άνθρωπο και όχι ως προσοδοφόρο επάγγελμα. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε πως η
ιατρική στην αρχαιότητα ασκούνταν είτε από αγύρτες ειδωλολάτρες ιερείς στα
σκοταδιστικά «ασκληπιεία», όπου διαδραματίζονταν απίστευτες πρακτικές
δεισιδαιμονίας και τσαρλατανισμού, είτε από στυγνούς ειδωλολάτρες επαγγελματίες
ιατρούς, οι οποίοι πλούτιζαν από το επάγγελμά τους και ως εκ τούτου ήταν απρόσιτοι
στους φτωχούς. Για πρώτη φορά οι Χριστιανοί γιατροί θεώρησαν την ιατρική
επιστήμη διακονία και προσέφεραν τις υπηρεσίες τους δωρεάν και γι’ αυτό
ονομάστηκαν Ανάργυροι.
Αλλά παράλληλα ο Βλάσιος κήρυττε με θέρμη και δύναμη τη χριστιανική πίστη
και μετέστρεφε χιλιάδες ειδωλολάτρες στον Χριστιανισμό. Επίσης λόγω του
ανεπίληπτου βίου του, της βαθιάς του πίστεως και του σπάνιου χαρακτήρα του
εκλέχτηκε, κατ’ απαίτηση του λαού, επίσκοπος Σεβάστειας της Καππαδοκίας. Η
αρχιερατεία του υπήρξε ιδιαίτερα καρποφόρα και επιτυχής. Όμως κάποια στιγμή
ένοιωσε την ανάγκη να αφιερωθεί στην ησυχία και την άσκηση κατέφυγε στο Άργαιο
Όρος και εγκαταστάθηκε σε ένα σπήλαιο να ζήσει ως ερημίτης. Με την αδιάλειπτη
προσευχή, τη νηστεία, την αγρυπνία και την άσκηση έφτασε σε μεγάλα ύψη
αγιότητας. Μεγάλα πλήθη πιστών ανέβαιναν το βουνό για να επισκεφτούν το Βλάσιο
και να πάρουν την ευλογία του και να παρηγορηθούν. Μάλιστα παρασκεύαζε από
βότανα και ορυκτά του βουνού φάρμακα, τα οποία διέθετε δωρεάν σε όσους είχαν
προβλήματα υγείας. Και δεν ήταν μόνο οι άνθρωποι που επισκέπτονταν τον Βλάσιο,
αλλά και τα άγρια ζώα, τα οποία στέκονταν στην είσοδο της σπηλιάς του, τα
ευλογούσε και τότε απομακρύνονταν!
Το πιο αγαπημένο θέαμα των Ρωμαίων ήταν οι θηριομαχίες, όπου ρωμαλέοι
θηριοδαμαστές πάλευαν στα στάδια με τα θηρία και τα θανάτωναν φρικτά κάτω από
τις επευφημίες του πλήθους. Δεν λίγες οι περιπτώσεις, που τραγικό θάνατο έβρισκαν
οι θηριοδαμαστές από τα δύστυχα ζώα! Αλλά κατά τους χρόνους των διωγμών οι
ειδωλολάτρες χρησιμοποιούσαν τα άγρια θηρία για τη δημόσια θανάτωση των
Χριστιανών. Βρισκόμαστε στην εποχή των πιο σκληρών διωγμών, όπου ο Λικίνιος
συνέχιζε τους διωγμούς του Διοκλητιανού. Ο έπαρχος Αγρικόλας έστειλε κυνηγούς
στο Άγραιο Όρος να συλλάβουν ζώα για την καταβρόχθιση των Χριστιανών της
περιοχής.
Έφτασαν και στη σπηλιά του Βλασίου, όπου είδαν πλήθος ανθρώπων και αγρίων
ζώων ανάμεσα στο σεβάσμιο επίσκοπο. Το γεγονός ανέφεραν στον θηριώδη
Αγρικόλα, ο οποίος διέταξε να συλληφθούν και να οδηγηθούν μπροστά του.
Στρατιωτικό απόσπασμα τους συνέλαβαν και τους οδήγησαν για ανάκριση. Στο
δρόμο πλήθος ασθενών ασπάζονταν τον άγιο και γινόταν καλά. Του έφεραν ένα
μικρό παιδί, που κινδύνευε να πνιγεί από ψαροκόκαλο, που είχε σταματήσει στο
λαιμό του, το οποίο θεράπευσε. Θεράπευσε επίσης και πολλά ζώα. Μάλιστα
συμβούλεψε όσοι άνθρωποι ή ζώα έχουν πρόβλημα υγείας να επικαλούνται τη
βοήθειά του και θα γίνονται καλά.
Φτάνοντας στη Σεβάστεια ο έπαρχος τον κάλεσε να θυσιάσει στα είδωλα, αλλά
εκείνος του αποκρίθηκε πως οι «θεοί» του είναι κακοποιά δαιμόνια. Ο Αγρικόλας
εξαγριώθηκε και τον παρέδωσε στα βασανιστήρια. Κατόπιν ύστερα από σειρά
φρικτών βασανισμών και μετά την εμμονή του Βλασίου να μην αρνηθεί την πίστη
του, τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης. Καθοδόν επτά ευσεβείς γυναίκες
πλησίασαν τον άγιο και του άλειφαν το σώμα με αρώματα. Οι αρχές τις συνέλαβαν
και τις οδήγησαν στο μαρτύριο. Τις αποκεφάλισαν. Τον άγιο οδήγησαν στο τείχος της
Σεβάστειας, όπου τον αποκεφάλισαν μαζί με δύο άλλα νεαρά παιδιά. Ήταν το έτος
316. Η ψυχή του αγίου επισκόπου πέταξε στα ουράνια, να ενωθεί με το Χριστό
αιωνίως και το τίμιο σώμα του το παρέλαβαν οι πιστοί για ταφή.
Η μνήμη του τιμάται στις 11 Φεβρουαρίου και θεωρείται ως ένας από τους πλέον
θαυματουργούς αγίους της Εκκλησίας μας.
ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ τηλ 2103254321
Αφήστε μια απάντηση