Ἄπειρα στρατόπεδα συγκεντρώσεως καί παντός εἴδους
μέσα βασανισμοῦ, ἐξανδραποδισμοῦ καί ἐξοντώσεως
ἀνθρώπων κατά τόν πλέον βάρβαρον τρόπον. ἀχριβῶς δί-
πλα εἰς τίς Φιλοσοφικές Σχολές, τίς Ἀκαδημίες, τίς Πολι-
τιστιχές χαί πάσης φύσεως Ὀργανώσεις, τίς Βουλές, καί
τά Κονγκρέσα, δίπλα εἰς τίς Ὀργανώσεις καί Συλλόγους
καί εἰς τά Ἱδρύματα, δίπλα εἰς τά Ἀνθρωπιστικά Συνέ-
ὅρια διά τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώποι», τῶν ἀνηλίκων, τῶν
θνησχόντων ἀπό τήν πεῖνα καί τήν ἀρρώστεια τῶν ἑκα-
τομμυρίων παιδιῶν κ.λ.π.
Πάρετε ὡς παράδειγμα τό Πανεπιστήμιον. Ἀρνούμενον
τάς Πνευματικάς Ἀξίας, ὁδηγεῖται διεθνῶς, μέ νομοτέλει-
αν, μέ συνέπειαν, εἰς τήν ἄρνησιν τοῦ ἰδίου τοῦ ἑαυτοῦ
του. Διαλύθηκε ἣ ἀποστολή του ὡς πνευματικοῦ ἡγέτου.
Ἔπαυσε νά εἶναι τό φλογερό καμίνι τῆς πνευματικῆς ζωῆς
τοῦ Ἔθνους χαί τοῦ Λαοῦ. ‘Ο καθηγητής τοῦ Πανεπιστη-
μίου ἔπαυσε πλέον νά εἶναι ὁ ἱεροφάντης, ἔπαυσε νά
ἀναγνωρίζεται ὡς πνευματικός ἡγέτης καί σιγά-σιγά
ἔπαυσε καί ο ἴδιος νά αἰσθάνεται τόν ἑαυτόν του ὡς ἣγέ-
τη. (Καθηγητής Πανεπιστημίου ἀνέβαλε τήν ὁρχωμοσία
του, διότι ἦτο ἡμέρα Τρίτη. Ἄλλος χτυποῦσε ξύλο ὅταν
ἐγένετο λόγος γιά κάποια συμφορά).
Τό Πανεπιστήμιον κατήντησε σήμερον νά εἶναι μία
ἀνωτάτη ἐπαγγελματική σχολή, ἕνα ἵδρυμα εἰδικῶν ἐπι-
στημονικῶν μελετῶν. Σάν τό ψάρι ἔξω ἀπό τά νερά.
«Ἔχασε τά νερά του».
Πάρετε ὡς παράδειγμα τούς θρησχευτικούς ταγούς:
Τήν Διοικοῦσαν Ἐχκλησίαν.
Ἐγχατέλειψε τάς θείας ἐπάλξεις. «Πάντες τά ἑαυτῶν
ζητοῦσι. οὐ τά Χριστοῦ».
Ἐνῷ ὁ Παῦλος παραγγέλλει : «… Μηδείς τό ἑαυτοῦ ζη-
τείτω, ἀλλά τό τοῦ ἑτέρου ἕκαστος» (Α΄ Κορ. 10, 24)
Οἱ Λαοί εὑρίσκονται εἰς χειροτέραν χατάστασιν ἀπό
ἐχείνην πού τούς ἐλυπήθη ὁ Χριστός, ὅταν τούς εἶδε «ὡς
πρόβατα μή ἔχοντα ποιμένα» (Μάρκ. 6, 24). Σήμερον
ἔχομεν ποιμένας, ἀλλά κατά τό πλεῖστον καχούς ποιμέ-
νας, μέ πολυποίκιλες ἐκδηλώσεις : Ὅλο πόζα καί φαντασία
φαρισαϊκή (Ματθαῖος IE ) Ὁ Ἄνθρωπος ἔχει προβολέα
τῆς πορείας του τάς Πνευματικάς Ἀξίας. ὅταν πιστεύῃ ὅτι
εἶναι φορεύς μιᾶς ἀνωτέρας ζωῆς, ὅλης τῆς ζωῆς του καί
δι᾿ ὅλην του τήν ζωήν μέχρι τελευταίας στιγμῆς. Τότε μπο-
ρεῖ νά καυχηθῇ ὅτι ἐπέτυχε εἰς τήν ζωήν του. Στό τέλος-
τέλος αὐτό ἔχει σημασία, δηλαδή ποῖον μήνυμα ἐγώ προ-
σωπικῶς ἔφερα εἰς τήν ζωήν;
Τουτέστιν :
- o) κάτι πού θέλω νά τό ἐπιδιώξω μέ ὅλη τήν ὕπαρξίν μου.
β) ποῦ συγχινοῦμαι καί ποῦ θέτω εἰς κίνησιν ὅλην τήν
ὕπαρξίν μου.
Υ) πῶς ἀντιλαμβάνομαι τήν ὑπόθεσιν τῆς ἰδίας ὑπάρξεώς
μου.
Τότε μόνον δύναμαι νά ὁμιλῶ ὅτι αἱ πράξεις μου εἶναι
πράξεις ὑψίστης ὡριμότητος. Τότε δύναμαι νά αἰσθάνω-
μαι ὅτι εἶμαι ἀρχιτέκτων τῆς ἀτομικῆς μου, τῆς προσω-
πιχῆς μου ἱστορίας, ὁποία μπαίνει στόν ἀργαλειό ὡς
ὑφάδι καί στημόνι διά τήν ὕφανσιν τῆς ἱστορίας ὁλοχλή-
pov τῆς ἀνθρωπότητος. Αὐτόν τόν ἄνθρωπον ὡς φορέα
μιᾶς ἀνωτέρας ποιότητος ζωῆς, μέ φοράν πρός τά ἄνω,
πρός τόν Οὐρανόν, πρός τόν Θρόνον τοῦ Θεοῦ. Τότε
αὐτός ὁ ἄνθρωπος νοιώθε: ὅτι ἣ ζωή του δέν τελειώνει μέ
τήν πλάκα τοῦ τάφου.
Νοιώθει τήν θαλπωρήν τῆς αἰωνιό-
τητος, τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐντός του. Ξεχωρίζει ἀπό
τούς ἄλλους. διότι ἀντιμετωπίζει τήν ἀρρώστεια. τήν
θλῖψιν καί τόν θάνατον ὑπό τό πρῖσμα τῶν αἰωνίων Πνευ-
ματικῶν Ἀξιῶν.
Αφήστε μια απάντηση