ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ 81-28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΤΟΤΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ; ΑΠΑΝΤΑ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΩΣ ΗΘΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ

28.10.2019

1.Κατὰ τὸ παρελθὸν ἔχομε ἐπαινέσει κατ’ ἐπανάληψιν τὶς γυναῖκες τῆς Πίνδου, οἱ ὁποῖες ἠργάζοντο ἐντατικώτατα καὶ δὲν ἐκάθηντο ἔμπροσθεν ἐπισήμων καὶ ἰσχυρῶν τῆς γῆς καὶ μὲ ἀφθονώτατα καὶ αἴσχιστα θεάματα νὰ ἐκμαυλίζουν μικροὺς καὶ μεγάλους τόσον μὲ τὶς ἄσεμνες ἐνδυμασίες των ὅσον, κυρίως, μὲ τὰ βρώμικα καὶ ἀντιχριστιανικὰ λεγόμενά των καὶ ποδηγεσίες, ἀμειβόμενες πρὸς τοῦτο ἀδρότατα ἤ δὲν ἐκάθηντο εἰς «καναπέδες» γιὰ νὰ διασκεδάζουν τὴν ἀνία των καὶ νὰ ἀποβλακώνωνται!!!!!…
Οἱ γυναῖκες τῆς Πίνδου νηματοποιοῦσαν καὶ ἔπλεκαν φανέλες, περιπόδια (κάλτσες) κλπ γιὰ τοὺς πολεμιστές μας. Τὰ ἐφορτώνοντο ὡσὰν ὑποζύγια τὰ ροῦχα μαζὶ μὲ τρόφιμα καὶ πολεμοφόδια, ἀνέβαιναν στὶς ράχες καὶ στὶς χαράδρες τῆς Πίνδου καὶ ἔφθαναν μέχρι τὴν πρώτην γραμμὴν τοῦ πολέμου. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἔκαναν πρόθυμα μὲ τὴν θέλησίν των, ἀψηφοῦσαι παντελῶς τὴν ποικιλίαν τῶν κινδύνων καὶ ἐθυσιάζοντο διὰ τὴν Πατρίδα.
Αἰωνία ἡ μνήμη ὅλων αὐτῶν τῶν ἡρωίδων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες εἶχαν εὐσυνειδησίαν, ἦθος, χαρακτήρα, πατριωτισμὸν καὶ ἠγωνίζοντο ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν.

2. Σήμερα τέτοιες ἡρωίδες χλευάζονται, δυστυχῶς, ἀπὸ ἀγενέστατα καὶ ἀδιάντροπα γύναια, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν ἴχνος πατριωτισμοῦ, εὐσυνειδησίας καὶ δὲν ἀγωνίζονται ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν.
Ἀπεναντίας χλευάζουν τέτοιες ἡρωίδες, ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα καὶ σήμερα. Αὐτὰ τὰ ἀμόρφωτα γύναια ποὺ τό «παίζουν» ποδηγέτες διὰ τῆς ὅλης βιωτῆς των καὶ ἀστοιχείωτα ὄντα τολμοῦν νὰ εἰρωνεύωνται τέτοιες ἡρωίδες. Αὐτὰ τὰ ἀναιδέστατα γύναια ἢ νεαροὶ ποὺ βαυκαλίζονται νὰ τό «παίζουν» ποδηγέτες δὲν εἶναι εἰς θέσιν οὔτε μερικὲς φράσεις εἰς την ὀρθὴν ἁπλὴν ἑλληνικὴν γλώσσαν νὰ διατυπώσουν.

Τὴν ἀπάντησιν τὴν λαμβάνουν ἀπὸ τὸν Ὀδυσσέα Ἐλύτην, ὁ ὁποῖος τονίζει: «Ἐγὼ εἶμαι ὑπὲρ τοῦ παλαιοῦ συστήματος, ἐναντίον τοῦ μονοτονικοῦ καὶ ὑπὲρ τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν. Εἶναι ἡ βάσις γιὰ νὰ ξέρῃς τὴν ἐτυμολογίαν τῶν λέξεων. Ἡ σημερινὴ κακοποίησις τῆς γλώσσας μὲ ἐνοχλεῖ καὶ αἰσθητικά. Θέλω νὰ δῶ γραμμένο “καφενεῖον” κι ἄς μὴ τὸ προφέρουμε τό “ν”. Τώρα, ὅλες οἱ λέξεις ἔχουν μιὰ τρύπα»!!!!……

Οἱ διαστροφεῖς τῆς ἱστορίας ἐξηνάγκασαν τοὺς λογοτέχνες μας νὰ κολαφίζουν μὲ ὠμὰ καὶ ρεαλιστικὰ δημοσιεύματά των τὴν ἀσυνειδησίαν:

Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης :
Καὶ τὶ πταίει ἡ γλαῦξ, ἡ θρηνοῦσα ἐπὶ ἐρειπίων;
Πταίουν οἱ πλάσαντες τὰ ἐρείπια. Καὶ τὰ ἐρείπια τὰ ἔπλασαν οἱ ἀνίκανοι κυβερνῆται τῆς Ἑλλάδος!!!!!….

Ὁ Γεώργιος Σουρής:
«Ὤ Ἑλλὰς ἡρώων χώρα τὶ γαϊδάρους βγάζεις τώρα;;;…».

3. Ἀναδημοσιεύομε κατωτέρω ἀπὸ τὸ τεῦχος 49 (Ὀκτώβριος – Δεκέμβριος 2011) τῆς «Φωτεινῆς Γραμμῆς» (σελ. 121 – 123) τὸ πάντοτε, διαχρονικῶς ἐπίκαιρον, συνταρακτικὰ συγκινητικὸν σημείωμα τοῦ Δημητρίου Ντουλιὰ Πλωτάρχου Π.Ν. ἐ.ἀ: «Τῆς τὰ ἔδωσα τῆς Πατρίδος καὶ τὰ δύο».

4. Τότε, εἰς τὰ εὐλογημένα ἐκεῖνα χρόνια, καὶ τὰ παιδιὰ ἐγαλουχοῦντο μὲ τὰ νάματα τῆς ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδόξου πίστεως, τῆς φιλοπατρίας, τῆς εὐπρεπείας καὶ τῆς εὐποΐας καὶ δὲν ἀποβλακώνοντο μὲ τὰ ἐκμαυλιστικὰ ἠλεκτρονικὰ παιγνίδια. Αὐτοσχεδίαζαν πολεμικὰ ὅπλα καὶ ἀνυπόδητα ἤθελαν νὰ θυσιασθοῦν ὑπὲρ τῶν ἰδανικῶν τῆς φυλῆς μας, χάριν εἰς τὰ ὁποῖα διετηρήθησαν ἀνὰ τὶς χιλιετίες οἱ συνδετικοὶ κρίκοι τῆς φυλῆς μας ἀλώβητοι.

5. Τότε τὰ παιδάκια ἀνυπόδητα ἢ ἐφοροῦσαν τὰ ἐπεξεργασμένα δέρματα χοίρων καὶ μετέβαιναν μὲ τὰ πόδια, ὧρες ὁλόκληρες μέσα στὰ χιόνια καὶ τὶς ἀνυπόφορες ἀνεμοθύελες, διὰ νὰ μάθουν γράμματα μὲ ἕνα ξηρὸν τεμάχιον ἄρτου ἀπὸ ἀραβόσιτον καὶ ὅσα παιδιὰ ἦσαν προνομοιοῦχα, εἶχαν καὶ κάποιο κομμάτι τυρί. Ὅσα ὅμως ἦσαν πάμπτωχα εἶχαν μερικὲς σκελίδες σκόρδου γιὰ νὰ κορέσουν τὴν πείναν των.

6. Σήμερα ἀπὸ νήπια μέχρι καὶ 25 ἐτῶν κακομαθαίνονται ἀπὸ τοὺς γονεῖς των γιὰ νὰ γίνωνται παχύσαρκα καὶ διαβητικά. Καὶ νὰ μεταφέρωνται μέχρι τὴν θύρα τοῦ σχολείου των ἢ τοῦ ἐκπαιδευτηρίου των ἢ τῶν «δραστηριοτήτων» των (κολυμβητήρια, ποδόσφαιρα, μπαλέτα κλπ κλπ ψυχαγωγικῶν ἢ, μᾶλλον, ψυχοκτόνων συναθροίσεων των).

7. Ἀπὸ τότε δὲ ποὺ ὁ μέγας σοσιαλ-ληστὴς Ἀνδρέας κατήργησε τὶς σεμνὲς μαθητικὲς στολές, ἔπαυσαν νὰ μαθαίνουν τὸ εὖ ζεῖν καὶ ἀνταγωνίζονται ποία θὰ φορᾶ τὰ περισσότερον

 

ἔξαλλα καὶ ποία θὰ εἶναι τὸ μεγαλύτερο φωτομοντέλο καὶ ποία θὰ ἀναστατώνῃ μέχρι γέροντες καὶ ἄνω τῶν 100 ἐτῶν, ποὺ πιστεύουν οἱ δυστυχισμένοι αὐτοί «γεροξεκουτιάρηδες» ὅτι αὐτὲς οἱ σύγχρονες «Σαλῶμες» θὰ τοὺς ἐπιφέρουν ἀναζωογονήσεις.

Λογικὸν εἶναι, ὅτι αὐτὰ τὰ δυστυχισμένα κοριτσάκια γίνονται πανεπιστήμονες διὰ τὴν ἀκόρεστον ἱκανοποίησιν τοῦ ὑπογαστρίου. Καὶ κατὰ συνέπειαν εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐνδιαφέρωνται καὶ νὰ γίνωνται ἀθλητὲς καὶ πρωταθλητὲς τοῦ πνεύματος, τῆς εὐπρέπειας καὶ εὐποιΐας.

Οἱ γιαγιάδες των δὲ μὲ ἀνοικτὸν στόμα ἀναφωνοῦν:
«Καθηγήτρια μου, τὶ εἶσαι σὺ καὶ τὶ ἀδαέστατη εἶμαι ἐγώ;;;;».

8. Ἐμᾶς μᾶς ἔχει συνταράξει τὸ Εὐαγγέλιον τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πάντων, τὸ ὁποῖο διὰ διευκόλυνσιν τῶν φίλων τὸ ἐπισυνάπτουμε.

ΤΗΣ ΤΑ ΕΔΩΣΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΝΤΟΥΛΙΑΣ, ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ Π.Ν. ἐ.ἀ.

«Ἤμουν στὸ Ναυτικὸ τὸ 1952 καὶ βρισκόμουνα στὴ Πλατεία Κλαυθμῶνος, ὄχι ὅπως εἶναι σήμερα.
Οἱ νεότεροι δὲν γνωρίζουν πάρα πολλὰ ἀπὸ τὰ παλιὰ καὶ ἀποροῦν ὁπόταν ἀκοῦν ὁρισμένα γεγονότα τοῦ τότε. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔπεφτε ὁ ἥλιος καὶ θα γνωρίζετε ὅτι μὲ τὴ δύση του, γίνεται ὑποστολὴ τῆς σημαίας.
Τότε τὸ Ὑπουργεῖο Ναυτικοῦ ἦταν ἐκεῖ καὶ ἡ σημαία κυμάτιζε ἀκόμα στὸ κτήριο. Σήμερα εἶναι ἄλλες ὑπηρεσίες τοῦ Ναυτικοῦ.

Τότε πάντα κάθε πρωί, θὰ θυμοῦνται οἱ παλιοί, γινόταν ἔπαρση σημαίας καὶ σταματοῦσαν τά πάντα, ὅπως καὶ στὴ δύση τοῦ ἡλίου γινόταν ὑποστολή.
Ἦταν στιγμὲς ὡραῖες, ἀπίθανες ποὺ ζοῦσαν τότε οἱ ἄνθρωποι.
Τὸ ἄγημα ἀποδόσεως τιμῶν στὸ χῶρο του, καὶ ἀκοῦμε τὸ σαλπιγκτὴ νὰ δίνει τὸ σύνθημα γιὰ τὴν ὑποστολὴ τῆς σημαίας.
Τὸ ἄγημα παρουσιάζει ὅπλα. Ὁ ἀξιωματικὸς χαιρετᾶ καὶ παίζεται ὁ Θούριος.
Ὅλοι οἱ παριστάμενοι ἐκεῖ καὶ οἱ περαστικοί, ὅπως καὶ ἐγὼ σταθήκαμε σὲ στάση προσοχῆς.
Ἀποδίδεις μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὴν τιμὴ στὸ ἱερό μας σύμβολο, στὴ γαλανόλευκη σημαία. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἁρμόδιος ἀξιωματικὸς χαιρετᾶ, ἡ ματιά του πέφτει λοξὰ καὶ βλέπει κάτι παράξενο, καὶ ἡ ψυχὴ του ταράζεται, γιὰ αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς πῶ παρακάτω.

Τελειώνοντας ἡ διαδικασία τῆς ὑποστολῆς τῆς σημαίας, οἱ διαβάτες συνεχίζουν τὸ δρόμο τους, ἐνῶ ἐγὼ παρέμεινα ἀπὸ συνήθεια λίγο ἀκόμα. Τότε βλέπω τὸ νεαρὸ ἀξιωματικὸ νὰ κατευθύνεται θυμωμένος πρὸς ἕνα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε ἡ πλατεία ἦταν κενὴ καὶ στὶς γωνίες ἦταν πάντα στιλβωτὲς ( λοῦστροι ) καὶ καστανάδες ποὺ μᾶς λείπουν τώρα. Τοῦ εἶπε : “γιατί δὲν σηκώθηκες ὄρθιος γιὰ νὰ τιμήσεις τὴ σημαία μας. Δὲν ἔχεις φιλότιμο κ.λ.π. “ Ὁ ἄνθρωπος ἔμεινε βουβός, ἐγὼ παρακολούθησα ἔντρομος καὶ φοβερὰ συγκλονισμένος τὸ τί ἔγινε. Μετὰ βλέπω τὸν καστανὰ ὅτι ἔγινε κατακόκκινος καὶ ἄρχισε νὰ τρέμει. Ἤθελε νὰ φωνάξει, ἀλλὰ βλέπω μὲ ἔκπληξη ὅτι συγκρατεῖται, σκύβοντας τὸ κεφάλι του ἄρχισε νὰ κλαίει μὲ λυγμούς. Ὅμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τὰ δάκρυά του καὶ μὲ πολλὴ δύναμη τῶν χεριῶν του ( αὐτὰ ἦταν γερὰ ) στυλώνει τὸ σῶμα του δυνατά, σπρώχνει τὸν πάγκο του μὲ τὰ κάστανα μπροστὰ καὶ φωνάζει μὲ ὅλη τὴ ψυχή του, στὸ νεαρὸ ἀξιωματικὸ δυνατὰ “πῶς νὰ σηκωθῶ κύριε· τῆς τὰ ἔδωσα τῆς Πατρίδας καὶ τὰ δύο” καὶ σηκώνει τὰ μπατζάκια τοῦ παντελονιοῦ ὅπου φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω ἀπὸ τὸ γόνατα. Καὶ ξαναρχίζει νὰ κλαίει. Ὁ κόσμος ὅπως καὶ ἐγὼ γύρω του κλαίει καὶ χειροκροτεῖ, ὅμως περισσότερο ἀπὸ ὅλους κλαίει ὁ νεαρὸς ἀξιωματικός.

Ἔχουν περάσει περίπου 60 χρόνια. Ποιὸς ξέρει τί γίνεται. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔγινε κάτι τὸ ἀλησμόνητο, φοβερὴ σκηνὴ γιὰ Ὄσκαρ. Ὁ ἀξιωματικὸς σκύβει καὶ ἀγκαλιάζει καὶ φιλᾶ τὸν καστανά, καὶ στὴ συνέχεια στέκεται εὐθυτενὴς μπροστὰ στὸν ἥρωα καὶ φέρνει τὸ δεξί του χέρι στὴν ἄκρη τοῦ γείσου τοῦ πηλικίου του καὶ τὸν χαιρετᾶ στρατιωτικὰ.

Τοῦ ἀπονέμει “τὰς κεκανονισμένας τιμάς” ποὺ δὲν μπόρεσε ἐκεῖνος τυπικὰ νὰ ἀποδώσει στὴ σημαία μας, γιατί τῆς χάρισε καὶ τὰ δύο πόδια στὰ βορειοηπειρώτικα βουνά μας γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ κυματίζει σήμερα ψηλὰ ἡ κυανόλευκη σημαία σὲ λεύτερη πατρίδα. Καὶ οἱ ἄλλοι, οἱ πολλοὶ νὰ μποροῦν νὰ πηγαίνουν μὲ γρήγορο βῆμα στὶς εἰρηνικὲς ἀπασχολήσεις τους, χωρὶς νὰ γνωρίζουν ὅτι περνοῦν μπροστὰ ἀπὸ ἕναν ἥρωα τοῦ ἀλβανικοῦ μετώπου, τὸν Ἕλληνα ἥρωα πολεμιστή, ὅποιο ἐπάγγελμα καὶ νὰ ’χει. Ἄλλοι δὲν μιλοῦν, ἄλλοι ὅμως εἰρωνεύονται.
Γι’ αὐτὸ οἱ νέες γενιὲς πρέπει νὰ μάθουν, νὰ διδαχθοῦν ἀπὸ τὴν οἰκογένεια καὶ τὸ σχολεῖο γιὰ τὸ Ἔπος τοῦ 1940.

Δημήτριος Ντούλιας Πλωτάρχης Π. Ν. ἐ.ἀ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *