ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ 77-Χριστὸς γεννᾶται… Σήμερον τὰ φῶτα

Παῦλος Κ. Τούτουζας, Ὁμ. Καθηγητής – Διευθυντὴς τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἱδρύματος Καρδιολογίας

«Εὐφραίνεσθε δίκαιοι, οὐρανοὶ ἀγαλλιάσθε, σκιρτήσατε τὰ ὄρη, Χριστοῦ γεννηθέντος…», «φῶς ἐκ φωτός, ἔλαμψε τῷ κόσμω…». Καὶ ἔτσι χωρίστηκε ἡ Ἱστορία στὰ δύο, πρὸ Χριστοῦ καὶ μετὰ Χριστόν. Ἐμφανίζεται ἕνα σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μὲ κεφαλή, κορμὸ καὶ ἄκρα, ὅλα τὰ μέλη του εἶναι ἰσότιμα. Καὶ ἂν διαμαρτυρηθεῖ ἡ κεφαλὴ λέγοντας «τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λές, ἀφοῦ τὰ πόδια πᾶνε ἐκεῖ ποὺ διατάζω» τότε παίρνει τὴν ἀπάντηση ὅτι «ἐσὺ νὰ κάνεις ὅ,τι σοῦ λέει τὸ μυαλὸ σου, τὸ ὁποῖο ἄνωθεν ἐστὶν καταβαῖνον ἐκ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων».

Ὁ πιστός, ἀνεξαρτήτως ἂν εἶναι στρατηγὸς ἢ στρατιώτης, πλούσιος ἢ πένης, προσέρχεται εἰς τὴν Θείαν Κοινωνίαν καὶ ἐξέρχεται τοῦ ναοῦ ὡς ναὸς ὁ ἴδιος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ κατὰ τὸ ρῆμα τοῦ Χριστοῦ: «ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει καγὼ ἐν αὐτῷ». Αὐτοὶ εἶναι οἱ χριστιανοὶ μὲ τοὺς ὁποίους ἄλλαξε ἡ Ἱστορία, ἔγινε ἡ μετὰ Χριστὸν Ἱστορία, ἡ ὁποία μὲ τὴ θυσία τοῦ Ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἑκατομμυρίων μαρτύρων σιγά-σιγὰ καταργεῖ τὸ Κολοσσαῖο, ὥστε ὁ κόσμος νὰ μὴ διασκεδάζει μὲ σκορπισμένες σάρκες δούλων σὲ θέατρα ποὺ φθάνουν καὶ τοὺς 45.000 θεατές. Καὶ πάνω σ’ αὐτὰ γίνεται πράξη ἡ ἀγάπη τοῦ ἐλέους. Στὸ Βυζάντιο γεννιέται τὸ νοσοκομεῖο, ὁ ἐπαίτης ἔχει ξενώνα, νοσηλεύεται, τρώει, κοιμᾶται δωρεάν. Καὶ σήμερα στὴ χώρα μας, στὴ Γαλλία καὶ ἀλλοῦ ὁ φτωχός, ντόπιος ἢ ἀλλοδαπὸς βρίσκει θαλπωρὴ σὲ κάθε νοσοκομεῖο ποὺ ἐφημερεύει, νοσηλεύεται δωρεάν. Ἡ γυναίκα παύει νὰ εἶναι ὕλη κατ’ Ἀριστοτέλη, ἡ ὁποία κατ’ αὐτὸν παίρνει μορφὴ ἀπὸ τὸν ἄνδρα, παύει νὰ εἶναι res-πράγμα κατὰ τοὺς Ρωμαίους καί, βέβαια, σώζεται ἡ ἀξιοπρέπειά της ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ποὺ θέλουν ἡ μοιχεία νὰ ἔχει μόνο μοιχαλίδα καὶ μετὰ τοὸ θάνατο τοῦ συζύγου εὔχεται ἕνα δεύτερο γάμο μὲ τὸν ἀδερφὸ τοῦ ἄνδρα της γιὰ νὰ μὴ πεθάνει ἀπὸ τὴν πείνα. Ὁ γάμος στὸν χριστιανισμὸ ἔχει μόνον μία γυναίκα μὲ ἕνα ἄνδρα καὶ τὰ περιουσιακὰ τῆς οἰκογενείας ἀνήκουν καὶ στοὺς δύο. Δὲν συζητᾶμε γιὰ ἀλλοθρήσκους γάμους μὲ πολλὲς γυναῖκες ὅπου δύσκολα βρίσκεις ἄκρη. Τὸ ἀνέκδοτο λέει ὅτι ὁ Θεμιστοκλῆς γυρνώντας ἀπὸ τὴ μάχη τῆς Σαλαμίνος εἶχε μαζὶ του δύο φιλενάδες. Ἡ καημένη ἡ σύζυγός του ψιθύρισε γιὰ νὰ σωθεῖ «μὲ τέτοια νίκη ἄνδρα μου, δώδεκα ἔπρεπε νὰ φέρεις».

Καινὴ Κτίσις, λοιπόν, δίχως παλλακίδες, δίχως σκλάβους μὲ σταθερὴ καὶ γόνιμη ἐργασία ὡς καλλιέργεια τοῦ ταλάντου ποὺ ὁ Θεὸς ἔχει δώσει στὸν καθένα καὶ τὴν καθεμία. Στὴν ἐκκλησία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, μετὰ τὸν 4ο αἰώνα, ἐκεῖ στὸ Βόσπορο, ἄγριοι καὶ πολιτισμένοι, εἶναι ὅλοι ἴσοι. Καὶ τὸ καλὸ εἶναι ὅτι στὴ Δύση τῶν βαρβάρων – Βίκινγκς, Κελτῶν, Σαξόνων, Γότθων, Βησιγότθων, Οὔννων καὶ Βανδάλων- ποὺ εἰσόρμησαν στὰ ἐδάφη τῆς ἀρχαίας Ρώμης, ὅλοι λοιπὸν στὴ Δύση ἐδέχοντο τὸ χριστιανικὸ φῶς τῆς ἐπισκοπῆς τῆς Ρώμης. Κυρίως ὅμως ἐδέχοντο τὸ φῶς τοῦ χριστιανικοῦ Βοσπόρου, ποὺ ὡς πρωτεύουσα τοῦ Ρωμαϊκοῦ κράτους, πάντα ἐλεύθερη, μὲ πνεῦμα τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἐξέπεμπε συνεχῶς πρὸς τηὴν Εὐρώπη δυνατὲς τὶς ἀκτίνες τοῦ τρόπου βιώσεως τῆς νέας, τῆς καινῆς ζωῆς. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συνέβη μὲ τοὺς Σλάβους μετὰ τὸν 9ο αἰώνα καὶ τοὺς Ρώσους μετὰ τὸν 10ο αἰώνα. Ἄλλαξε τὸ πρόσωπο τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς χριστιανικῆς Ἀσίας, ὁ Γκαγκάριν τῆς Ρωσίας πῆγε στὸ διάστημα. Καμία σύγκριση τοῦ πολιτισμοῦ τῶν χριστιανικῶν λαῶν μὲ ἐκείνων τῶν ὁμόρων γειτόνων καὶ ἀπώτερων λαῶν. Βεβαίως τὰ πάθη τῶν ἀνθρώπων παραμένουν, ἀλλὰ τελικὰ εἶναι ἡ δύναμη τῆς ἀληθείας ποὺ ζωογονεῖ.
Γι’ αὐτὸ καὶ κάθε Κυριακὴ ἢ καὶ πιὸ συχνὰ στὴν ἐκκλησία δοξάζεται ὁ Τριαδικὸς Θεός. Ἡ Λειτουργία τοῦ μεγίστου φωστῆρος τῆς Τρισηλίου Θεότητος Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἀρχίζει μὲ τό «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», προχωρεῖ συνεχῶς μὲ ὕμνους – ἀναφορὲς στὴν Τριαδικότητα ὡς «Ὁ Μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ… εἷς ὤν τῆς Ἁγίας Τριάδος…». Συνέχεια ἡ ἴδια ὑπενθύμιση, ὁ Ἀπόστολος, τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ χερουβικό, μὲ τὸ ὁποῖο ὅλοι ἐμεῖς «οἱ τὰ μυστικῶς εἰκονίζοντες καὶ τῇ ζωοποιῷ Τριάδι πᾶσαν τὴν βιοτικὴν ἀποθώμεθα μέριμναν» γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν τό «Πιστεύω εἰς ἕναν Θεὸν… καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν,…καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον…» Καὶ νὰ κορυφωθεῖ ἡ λειτουργία εἰς «τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν…» καὶ ἀργότερα πάντες στὴ Θεία Κοινωνία.

Βγαίνει ὁ κόσμος ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ εἶναι ἤρεμος, ἡ πίεσή του ἔχει ὑποχωρήσει καὶ οἱ σφυγμοί του εἶναι φυσιολογικοί. Χαιρετάει ὁ φτωχὸς τὸν πλούσιο, χωρὶς νὰ ἐπαναστατεῖ μέσα του γιατὶ δὲν ἔχει λεφτὰ. Καὶ ὁ πλούσιος χαιρετάει τὸ φτωχὸ μὲ εὐχαρίστηση, ἐὰν δὲν εἶναι ἄφρων τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι χῶρος θεραπείας καὶ ἰάσεως. Ὁ ἄλλος ἔμεινε μὲ ἀνοιχτὸ τὸ στόμα περιμένοντας νὰ λάβει τὴ Θεία Κοινωνία, ἡ ὁποία δέν τοῦ ἐδόθη, ἐπειδή στὴν ἐρώτηση τοῦ ἱερέως ἀπάντησε ἀρνητικά, δὲν εἶχε μιλήσει στὸν ἀδερφό του ποὺ ἦσαν τσακωμένοι. Ἐδῶ τὰ φάρμακα τοῦ γιατροῦ δὲν ἀποδίδουν. Ταὰ ποσοστὰ τῆς κατάθλιψης εἶναι μειωμένα στὴν Καινὴ Κτίσιν τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν μιλᾶς στὸν ἀδερφό σου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *