ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ 76-ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΩΣ (ΑΠΟ ΤΟ 1829 ΕΩΣ ΤΟ 2018)

 

Εἰς τὰ διάφορα τεύχη τῆς Φωτεινῆς Γραμμῆς καὶ τὰς ἀναρτήσεις μας εἰς τὴν ἱστοσελίδα μας www.fotgrammi.gr κάνομε ἐπανειλημμένως ἀναφορὰς εἰς τὸ ΤΑΜΑ τοῦ Κολοκοτρώνη, τοῦ Καποδιστρίου καὶ τῶν ἄλλων ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας.

1.Καὶ εἰς τὸ παρὸν τεῦχος συμπεριλαμβάνομε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν Ἐφημερίδα ΑΙΩΝ (30 ΜΑΡΤΙΟΥ 1870), ὅπου ὁ συντάκτης, ἐκφράζων προφανῶς τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς, ἐπαινεῖ τὰς ἀποφάσεις τοῦ Ὄθωνος καὶ τοῦ Καποδιστρίου διὰ τὴν πραγματοποίησιν τοῦ Τάματος τοῦ Κολοκοτρώνη καὶ στηλιτεύει σχετικὰς ἀδιαφορίας. Λαμβανομένου ὑπ’ὄψιν ὅτι εὑρισκόμεθα σχεδὸν μόλις πενήντα (50) ἔτη ἀπὸ τὴν ἔναρξιν τῆς ἀποτινάξεως τοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ, εἶναι μεγάλης ἀπορίας ἄξιον, πῶς οἱ πρόγονοί μας τῆς ἐποχῆς αὐτῆς, ἀφ’ἑνὸς μὲν ἐμπνέονται ἀπὸ τόσον ὑψηλὸν ἐθνικὸν φρόνημα, ἀφ’ἑτέρου δὲ πόσον ὀρθὰ χειρίζονται τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν.

2.Ἐπανερχόμενοι εἰς τὸν 21ον αἰῶνα, ἀναφερόμεθα εἰς τὴν πρόσφατον ἐντυπωσιακὴν πραγματοποίησιν τοῦ Τάματος τῶν Ρουμάνων ὁμοδόξων ἀδελφῶν.

3.Οἱ ἀδελφοὶ Φίλοι τοῦ Τάματος ἀπὸ τὴν πόλιν τῶν Σερρῶν, τῶν ὁποίων «ψυχή» εἶναι ὁ δικηγόρος παρ’Ἀρείῳ Πάγῳ κ. Φώτιος Βαγενάς, ἐκτὸς τῶν ἄλλων συμβολῶν των εἰς τὴν πραγματοποίησιν τοῦ Τάματος, ἐδημοσίευσαν εἰς τὸν Ὀρθόδοξον Τύπον τῆς 16.11.2018 ἕνα περισπούδαστον ἄρθρον μὲ τίτλον «Τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους καὶ ἡ κατασυκοφάντησή του».

4.Ἐπιστέγασμα ἡ ὁμιλία τοῦ σεβαστοῦ μοναχοῦ πατρὸς Ἰσαάκ Ἁγιορείτη μὲ θέμα:

ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ : TΟ ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

 

 

 

http://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=42968&seg=53372

 

 

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΑΙΩΝ
(ἀποσπάσματα)

ΑΡΙΘ. 2548 ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΤΟΣ ΛΒ.

30 ΜΑΡΤΙΟΥ 1870

Προσθῆκαι περὶ τοῦ μνημείου
Παρατιθέμενοι, ἐν τῷ προηγούμενῳ φύλλῳ, ἀμέσως μετὰ τὸ Διάταγμα τῆς 25 Μαρτίου καὶ μετὰ τὴν ὁμόχρονον ἐπιστολὴν τοῦ Βασιλέως, ἐπὶ ἀνεγέρσει μνημείου, εἰς ἀνάμνησιν τοῦ ἀγῶνος, τὸ Η’. ψήφισμα τῆς Δ’. Ἐθνικῆς τῶν Ἑλλήνων Συνελεύσεως καὶ τὸ πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν διατάξεων αὐτοῦ ἐκδοθὲν ἐν ἔτει 1834 παρὰ τοῦ μακαρίτου βασιλέως Ὄθωνος διάταγμα, πρὸς ἀνέγερσιν ναοῦ τοῦ Σωτῆρος, σκοπὸν εἴχομεν νὰ ἀποκρούσωμεν τὴν ριφθεῖσα κατὰ τῆς ἠθικότητος τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους μομφήν, ὅτι ἐλησμόνησε τοῦτο μέχρι τοῦδε τὰ πρὸς τὸν Ὕψιστον καὶ πρὸς τοὺς ἐνδόξους στρατιώτας τῆς τελεσιουργοῦ ἀντιλήψεως αὐτοῦ καθήκοντα, ἢ ὅτι αἱ μετὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς εἰρήνης ἐλθοῦσαι κυβερνήσεις τῆς Ἑλλάδος ἠμέλησαν τοῦ νὰ ἐργασθῶσιν εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς ἐθνικῆς ἀποφάσεως. Οὐδεὶς, ἀναγνοὺς τὰ ἔγγραφα ἐκεῖνα, δύναται νὰ ἰσχυρισθῇ ἐφεξῆς, ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν ἔθνος παρημέλησε, τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ ἱεροῦ καθήκοντος αὐτοῦ, ὅτι ἅμα ἐπ’ ὀλίγον ἀνακουφισθὲν καὶ τὴν προσδοκίαν τῆς ἀποκαταστάσεως αὐτοῦ ὑποφώσκουσαν διορὼν, δὲν «ἔκρινε προσήκων νὰ ἐγείρῃ μνημεῖον τοῦ μεγάλου τούτου συμ«βεβηκότος», ἢ ὅτι ἡ ἰδέα πρὸς ἀνέγερσιν μνημείου, εἰς ἀνάμνησιν τοῦ ἐνδόξου ἀγῶνος τῆς ἐθνικῆς ἐξεγέρσεως, εἶναι νέον τὶ ἐπινόημα καὶ πρωτοφανές, ἄξιον ἑπομένως νὰ καταταχθῇ ἐν τοῖς ἀξιοθαυμάστοις κατορθώμασι καὶ ἐν ταῖς πρωτευούσαις ἐπιβολαῖς οἱαςδήποτε ἐξουσίας, ἤ ὅτι ἐδύνατο ἐντεῦθεν νὰ τύχῃ δικαίως τῶν τιμῶν προδρομικῆς ἀγγελίας καὶ μυστηριώδους προδιαδόσεως.
Ὅπως συμπληρώσωμεν τὰς πρώτας ἐκείνας εἰδήσεις, τελειώσωμεν τὴν ἱστορία τῆς πράξεως ταύτης, καὶ παράσχωμεν πᾶσαν ἀπόδειξιν, εἰς μὲν τοὺς ξένους, ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν εἶναι τόσω ἐπιλήσμονες τῶν πρὸ τοὺς εὐεργέτας αὐτῶν καθηκόντων, ὡς προσπάθεια ἐγένετο ὅπως παρασταθῶσιν ὡς τοιοῦτοι, εἰς δὲ τοὺς ἀγνοοῦντας τὰ καθέκαστον τῆς συγχρόνου ἱστορίας Συμπολίτας καὶ Ὁμογενεῖς ἡμῶν, ὅτι οἱ προηγηθέντες αὐτῶν ἐπίσης τοὐλάχιστον ὡς αὐτοὶ ἐνεφοροῦντο, ὑπὸ ἐθνικῶν καὶ πατριωτικῶν αἰσθημάτων καὶ ὅτι ἐτίμων καὶ ἐδόξαζον τὰ ἡρωϊκὰ κατορθώματα τῶν Ἑλλήνων, μεταφέρομεν εἰς τὰς στήλας τοῦ «Αἰῶνος» τέσσερα ἕτερα ἔγγραφα εὐγλωττότερον πάσης ρητορικῆς, ἀπολογούμενα ὑπὲρ τοῦ νοὸς καὶ ὑπὲρ τῆς καρδιᾶς τοῦ ἔθνους τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν κατὰ καιροὺς κυβερνήσεων τοῦ Ἑλληνικοῦ Βασιλείου. Τῶν ἐγγράφων τούτων, τὸ μὲν πρῶτον εἶναι τὸ ἀπὸ 3 Ἀπριλίου 1838 Διάταγμα τοῦ μακαρίτου Βασιλέως Ὄθωνος, περὶ ἐνάρξεως τῆς οἰκοδομῆς τοῦ ναοῦ τοῦ Σωτῆρος, οὗ ὁ θεμέλιος λίθος μετὰ πομπῆς καὶ παρατάξεως μεγάλης, κατετέθη τὸ ἔτος ἐκεῖνο, ἐν τῇ πλατείᾳ τῆς Ὁμονοίας, τὸ δεύτερο εἶναι τὸ Διάταγμα τοῦ αὐτοῦ Βασιλέως, ἀπὸ τοῦ ἔτους 1834 δημοσιευθέν, περὶ ἀνεγέρσεως μνημείων ἐν Ναυαρίνοις καὶ ἐν Πεταλιδίῳ, πρὸς ἐκτέλεσιν ἑτέρων ἀποφάσεων τῆς Δ’. ἐθνικῆς Συνελεύσεως τῶν Ἑλλήνων, τὰ δὲ δύο τούτοις ἑπόμενα, ψηφίσματα τοῦ ἀειμνήστου Κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος, δι’ ὧν ὁ μέγας ἀνὴρ καὶ εἰσηγητὴς πασῶν τῶν ἐθνικῶν ἰδεῶν κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, προενόησε περὶ τῆς ἐκφράσεως τῆς ἐθνικῆς εὐγνωμοσύνης πρὸς τοὺς ἐν Μεσολογγίῳ πεσόντας ἥρωας.

Τὰ κείμενα τῶν ἐγγραφῶν τούτων ἔχουσιν ὡς ἕπεται :

Ὁ Θ Ω Ν κ.τ.λ.
Ἀφοῦ ἐξεφράσαμεν ἤδη διὰ τοῦ 25 Ἰανουαρίου (6 Φεβρουαρίου) 1834 Ἡμετέρου Διατάγματος τὴν θέλησιν Μας τοῦ νὰ ἀνεγείρωμεν εἰς τὴν πρωτεύουσάν Μας τὰς Ἀθήνας, ναόν, τιμώμενον ἐπ’ ὀνόματι τοῦ ΣΩΤΗΡΟΣ, πρὸς αἰωνίαν μνήμην τῆς θαυματουργοῦ ἀντιλήψεως τῆς θείας Προνοίας, τῆς ρυσαμένης τὸν ἑλληνικὸν λαὸν ἀπὸ δεινῶν καὶ κινδύνων, καὶ πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν μεταγενεστέρων εἰς τὴν Πίστιν, δι’ ἧς οἱ προπάτορὲς των ἀνεκτήσαντο τὴν ἀνεξαρτησίαν των, ἀποφασίζομεν˙

Ἐγκριθέντων ἤδη παρ’ Ἡμῶν τῶν ὑποβληθέντων παρὰ τοῦ ἐπ’ αὐτῷ τούτῳ διωρισμένου ἀρχιτέκτονος σχεδίων, ὡς ἀξίων κατὰ πάντα, καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, καὶ τοῦ συμβάντος, πρὸς μνήμην τοῦ ὁποίου ἀνεγείρεται, προσδιορισθείσης δὲ καὶ τῆς θέσεως, ἐπὶ τῆς ὁποίας μέλλει νὰ ἀνεγερθῇ ὁ ναὸς οὗτος, καὶ ν΄ἀρχίση ὅσον τάχιστα ἡ ἀνέγερσις τοῦ μνημείου τούτου˙ ἀποφασίζομεν ὅθεν νὰ γίνῃ ἤδη τώρα ἔναρξις τῶν προκαταρκτικῶν ἐργασιῶν, καὶ νὰ προχωρήσῃ ἡ οἰκοδομή, ἀναλόγως τῶν ἑκάστοτε ὑπαρχόντων μέσων.

Θεωροῦντες τὸν ἀνεγερθησόμενον τοῦτον ναὸν ὡς ἐθνικὸν τῳόντι μνημεῖον, ἐκφράζον τὴν πρὸς τὸν Ὕψιστον εὐγνωμοσύνην τοῦ ἔθνους, ἐλπίζομεν, ὅτι ἕκαστος Ἕλλην θέλει φιλοτιμηθῆ, ἀπὸ ἀληθῆ πατριωτικὰ αἰσθήματα κινούμενος, νὰ συνεισφέρῃ εὐχαρίστως τὸ κατὰ δύναμιν. Θέλομεν προσδιορίσει καὶ Ἡμεῖς οἱ ἴδιοι ἐκ τοῦ ἰδιαιτέρου Ἡμῶν ταμείου ἀνάλογόν τινα ποσότητα. Διατάττεται δὲ ἡ Ἡμετέρα ἐπὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν κ.τ.λ. Γραμματεία τῆς Ἐπικρατείας νὰ δώσῃ τὰς ἀναγκαίας ὁδηγίας, τόσον εἰς τοὺς Ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς τοῦ Κράτους καὶ τὰς δημοτικὰς Ἀρχάς, ὅσον καὶ εἰς τοὺς ἡμετέρους πρέσβεις καὶ προξένους, διὰ νὰ συντάξωσι τὰς ἑκουσίας συνδρομάς, τὰς διὰ τὸν σκοπὸν τοῦτον προσφερθείσας. Τὰ δὲ ὀνόματα τῶν συνεισφερόντων εἰς τὸν ἀγαθὸν καὶ ἐθνικὸν τοῦτον σκοπὸν θέλουσι καταγραφῆ εἰς ἰδιαίτερον βιβλίον, διὰ νὰ φυλάττωνται εἰς τὸν ναὸν τοῦτον, εἰς αἰωνίαν αὐτῶν μνήμην. Τὸ δὲ παρὸν Διάταγμα θέλει δημοσιευθῆ διὰ τῆς ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως.

Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 (15) Ἀπριλίου 1838
ΟΘΩΝ
…………………………………………………………………………….
Μεταφέροντες εἰς τὰς στήλας τοῦ «Αἰῶνος» καὶ τὰ ἀνωτέρω κείμενα, ἔχομεν ἆρά γε χρείαν, παραβάλλοντες αὐτὰ πρὸς τὰ ἔγγραφα, τὰ δημοσιευθέντα διὰ τόσης παρατάξεως, τὴν παρελθοῦσαν Τετράδην, νὰ ἐξάρωμεν τὸ ὕψος αὐτῶν, καὶ ὡς πρὸς τὰς ἰδέας, καὶ ὡς πρὸς τὴν φράσιν, καὶ ὡς πρὸς τὸν τρόπον τῆς ἐκτελέσεως τῶν δι’αὐτῶν προνοουμένων;

Και ἡ πρώτη Βασιλεία τοῦ Ὄθωνος καὶ ἡ πρώτη τακτικὴ κυβέρνησις τοῦ Καποδιστρίου ἀποδείκνυνται διὰ τῶν ἐγγράφων τούτων, ὡς σεβασθεῖσαι τὴν ἐθνικὴν ἀξιοπρέπειαν, οὔτε θέλουσι νὰ οἰκειοποιηθῶσι τὴν πρωτοβουλίαν δόξης ἀλλοτρίας. Ὁ μὲν Ὄθων παρίσταται ἐνώπιον τοῦ ἔθνους διὰ τῶν δύο Διαταγμάτων του, τοῦ 1834 και τοῦ ἑτέρου τοῦ 1838, ὡς ἁπλοὺς ἐκτελεστὴς μιᾶς ἐθνικῆς ἀποφάσεως, ὁ δὲ Καποδίστριας, ἀντὶ νὰ σπεύσῃ αὐτὸς ν’ ἁρπάσῃ τὴν πρωτοβουλίαν, ὡς εὔκολον ἦν αὐτῷ, νὰ τὸ πράξῃ, ἀφίνει ταύτην, εἰς τὸ ἀντιπροσωπεῦον τὸ ἔθνος τῶν Ἑλλήνων Σῶμα τῆς ἐν Ἄργει Συνελεύσεως. Εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ ψήφισμα Η’ τῆς Συνελεύσεως ταύτης, εἶναι σύνταξις αὐτοῦι, ἀλλ’ ὅμως αὐτὸς οὐδαμοῦ φαίνεται˙διότι ἠννόει, ὅτι πρᾶξις τοιαύτῃ, ὅπως φέρῃ τὴν σφραγίδα τοῦ μεγαλείου, ἔπρεπε νὰ ἔλθῃ ἐκ τῆς πρωτοβουλίας τοῦ ἔθνους καὶ νὰ φέρῃ τὴν σφραγίδα αὐτοῦ καὶ μόνου, ἡ δὲ κυβέρνησις νὰ ἦναι ὁ ἁπλοῦς ἐκτελεστὴς μιᾶς ἐθνικῆς ἀποφάσεως˙ τοιαύτη δὲ εἶναι κυρίως ἡ ἀποστολὴ τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας. Ὁ Καποδίστριας ἦν πεπεισμένος, ὅτι ἀρκούντως μέγα καὶ ἐπίζηλον εἶναι τὸ πρὸς διαρρύθμισιν τῶν δημοσίων πραγμάτων ἔργον μιᾶς κυβερνήσεως, ὅπως μὴ ἔχῃ χρείαν αὐτὴ νὰ σφετερίζηται καθήκοντα ἀλλότρια.

Ἀναγνωρίζουσα ἡ βασιλεία τοῦ Ὄθωνος καὶ ἡ κυβέρνησις τοῦ Καποδιστρίου, ὅτι τὴν ἐθνικὴν εὐγνωμοσύνην ὤφειλε νὰ ἐκφράσῃ πρωτίστως τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, ὡς τοιοῦτον, οὐχὶ δὲ ἡ ἀτομικὴ ἐλεημοσύνη, ἥτις ὡς ἐπιβοήθημα πρέπει νὰ ἔρχηται εἰς τοιαῦτα πανεθνῆ ἔργα, σεβόμενη δ’ οὕτω τὴν ἐθνικὴν Συνέλευσιν, διατάξασαν, ἐν τῇ κυριαρχίᾳ της, τὴν κυβέρνησιν νὰ ἐκτελέσῃ τὴν ἀπόφασιν τοῦ ἔθνους, οὐχὶ δὲ νὰ τείνῃ τὴν χεῖρα τοῦ ἐπαίτου, δὲν διέταξαν τὴν συλλογὴν ἐράνου πρὸς ἀνέγερσιν τοῦ μνημείου τῆς ἐθνικῆς εὐγνωμοσύνης, ἀλλ’ ἡ μέν, τοῦ Καποδιστρίου, τοῦ ἐν Μεσολογγίῳ ἡρώου τὴν δαπάνην ἀνέθετο ὅλην εἰς τὸ Κράτος, ἡ δὲ τοῦ Ὄθωνος, διὰ φράσεων λίαν εὐλαβῶν καὶ σοβαρῶν, ἐξέφρασεν ἁπλῶς τὴν ἐλπίδα, ὅτι ἕκαστος Ἕλλην θὰ φιλοτιμηθῇ νὰ συνεισφέρῃ τὸ κατὰ δύναμιν, δὲν μεταχειρίσθη δὲ γλῶσσαν ἐπιτακτικήν, ἴσως δὲ καὶ τὴν προσβλητικὴν αὐτὴν, «ἐπιτρέπεται νὰ συλλεχθῶσι συνεισφοραί», ὡσανεὶ προέκειτο περὶ λαχείου τινος ἢ περὶ τινος ἐπιχειρήσεως ἰδιωτικῆς ἐπὶ κέρδει. Ἔτι δὲ πλέον, ὡσανεὶ ἐνισχύων τὴν περὶ ἰδιωτικῆς συνδρομῆς γνώμην καὶ προτρέπων διὰ τοῦ ἰδίου παραδείγματος, ὁ βασιλεὺς Ὄθων πρῶτος αὐτὸς ἐνεγράφη ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ ἐράνου, διὰ τοῦ διατάγματὸς του ἀναγγείλας τοῦτο πρὸς τοὺς Ἕλληνας. Τὰ τοιαῦτα ὡραῖα κοσμήματα, ἀτυχῶς ἐλλείπουσιν ἀπὸ τῶν ἀποφάσεων τῆς 25 Μαρτίου 1870, ὡσανεί, φαίνεται, κατεδικάσθημεν, προϊόντος τοῦ χρόνου, νὰ χωρῶμεν πρὸς τὴν ἀδοξίαν, ἀντὶ νὰ βαδίζωμεν ἐπὶ τὰ ἴχνη τῶν προηγουμένων ἐθνικῶν παραδειγμάτων.
………………………………………………………………………

ΠΗΓΗ :

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

http://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=42968&seg=53372

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *