ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ 63-Νοσηλεία στὸ νοσοκομεῖο ἢ στὸ σπίτι ;

Παύλου Κ. Τούτουζα
Καθηγητοῦ – Διευθυντοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἱδρύματος
Καρδιολογίας (ΕΛ.Ι.ΚΑΡ.)

Οἱ καρδιοπάθειες συνήθως εἶναι περιπατητικές, οἱ πάσχοντες συχνὰ ἐργάζονται. Τὸ ἴδιο συμβαίνει μὲ τοὺς παράγοντες κινδύνου, τὴν ὑπέρτασι, τὸ διαβήτῃ, τὴν ὑπερχοληστεριναιμία. Μὲ ἕνα ἢ περισσοτέρους ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς παράγοντες ὁ/ἡ πάσχων/πάσχουσα μπορεῖ να ἔχῃ στεφανιαία νόσο με στηθάγχη προσπαθείας ἢ παλαιὸ ἔμφραγμα καὶ νὰ διευθύνῃ γραφεῖο ὑπουργείου. Πρόβλημα ὑπάρχει σὲ κρίσι.

Ἤρεμος καθ’ ὅλα, χωρὶς ποτὲ νὰ ἔχῃ βρεθεῖ κάτι ἀπὸ τὴν καρδιά του ἢ ἀντίθετα νὰ εἶναι γνωστὸς καρδιοπαθὴς ἀλλὰ πάντα παρὼν στὴν ἐπιχειρήσί του, αἰφνιδίως ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ καρδιά του τρέχει πολύ, ἔχει ταχυπαλμία, ἴσως λίγη ἀδυναμία καὶ κάποιος, ποὺ μετράει τοὺς σφυγμούς του τὰ χάνει, τοὺς βρίσκει τουλάχιστον 120-130. Ἐκεῖνος, βέβαια, πηγαίνει ἀμέσως στὸ ἐφημερεῦον νοσοκομεῖο, ὅπου μὲ τὸ ἠλεκτροκαρδιογράφημα, τὴν καλύτερη ἐξέτασι ποὺ ἔχει βρεθεῖ μέχρι σήμερα, βεβαιώνεται ἡ ταχυαρρυθμία ὑπὸ τὸν τίτλο κολπικὴ μαρμαρυγή. Δίνεται ἀμέσως φάρμακο νὰ ἐλαττωθοῦν κάπως οἱ σφυγμοὶ καὶ κατὰ τὴ νοσηλεία γίνεται ἀνάταξι τῆς ἀρρυθμίας, δηλαδή μὲ φάρμακα ἢ καὶ μὲ ἠλεκτρικὸ σόκ, διακοπὴ τῆς κρίσεως καὶ ἀποκατάστασι τοῦ φυσιολογικοῦ καρδιακοῦ ῥυθμοῦ. Τώρα ὁ πάσχων μαθαίνει ὅτι ἀπέκτησε ἕναν ἀνεπιθύμητο «ἐπισκέπτῃ», ὁ ὁποῖος μπορεῖ καὶ νὰ ἐγκατασταθῇ μόνιμα στὸ σπίτι μέχρι τὰ 100 του χρόνια. Θὰ πάρῃ ὁδηγίες ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο καὶ στὸ μέλλον οἱ νέες ἐπισκέψεις ἀντιμετωπίζονται σπίτι, κατά τὶς ὁδηγίες τοῦ ἰατροῦ παρόντος ἤ, συνήθως, ἀντικατασταθέντος ἀπὸ τὴ σύζυγό του, ἡ ὁποία ἔχει μάθει καλά τί θὰ κάνῃ. Σὲ περίπτωσι ποὺ ἡ κολπικὴ μαρμαρυγὴ γίνεται μόνιμη τὸ πρᾶγμα εἶναι ἁπλούστερο, διότι ἡ «οἰκιακὴ» γιατρός, σύζυγος ἢ θυγατέρα, φροντίζει μὲ φάρμακο οἱ ἄρρυθμοι σφυγμοὶ νὰ κυμαίνονται στοὺς 60-70. Αὐτὸ εἶναι εὐκολότερο ἂν ἡ καρδιὰ εἶναι γερὴ καὶ ἡ ἀρρυθμία ὀφείλεται σὲ ἰδιάζον ἠλεκτρικὸ κύκλωμα ἐνῷ εἶναι δυσκολότερο ἂν ὑπάρχει καὶ πάθησι π.χ. στεφανιαία νόσος, καρδιακὴ ἀνεπάρκεια κ.ἄ, ὁπότε μᾶλλον ἐπικεντρώνεται στὰ δεύτερα.

Ἄλλη περίπτωσι ἀνάγκης γιὰ νοσηλεία τοῦ καρδιοπαθοῦς εἶναι ἡ κρίσι δύσπνοιας ἀπὸ καρδιακὴ ἀνεπάρκεια. Συνήθως τότε ὑπάρχει κατακράτησι ὑγρῶν στοὺς πνεύμονες καὶ τὸν ὑπεζωκότα μὲ πλευριτικὸ ὑγρὸ καὶ οἰδήματα στὰ πόδια. Ὁ ἄρρωστος δὲν μπορεῖ νὰ ξαπλώσῃ δίχως τρία μαξιλάρια. Στὸ νοσοκομεῖο μὲ φάρμακα, στὰ ὁποῖα περιλαμβάνονται διουρητικά, ἐνδεχομένως καὶ μὲ παρακέντησι τοῦ θώρακα καὶ ἀφαίρεσι πλευριτικοῦ ὑγροῦ, ἀνακουφίζεται ὁ πάσχων. Ρυθμίζεται καλὰ ἡ θεραπεία καὶ ἐνημερώνεται καλὰ ἡ «οἰκιακή» γιατρός. Ὁ πάσχων βαδίζει στὸ σπίτι καὶ ἀργότερα κυκλοφορεῖ ἐκτὸς οἰκίας ἀλλὰ ἡ «γιατρός» τοῦ σπιτιοῦ παρακολουθεῖ τοὺς σφυγμούς, τὸ βάρος, τὴν ἀναπνοή, τὸ κάλιο μὲ ἐξέτασι αἵματος κάθε δύο-τρεῖς μῆνες καὶ σὲ κάθε παρέκκλισι τῶν σφυγμῶν ἢ αὔξησι τοῦ βάρους μὲ δύσπνοια καὶ πάλι πρήξιμο, τροποποιεῖ τὴ θεραπεία, πάντα σὲ ἐπικοινωνία μὲ τὸ γιατρό.

Τρίτη περίπτωσι νοσηλείας εἶναι οἱ γνωστὲς παθήσεις τῆς ἀσταθοῦς στηθάγχης καὶ τοῦ ὀξέος ἐμφράγματος τοῦ μυοκαρδίου. Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι, ἀφ’ ἧς ἔχουμε τὴν εἰδοποίησι, ἀρχίζει κάποια ἀπὸ αὐτές τὶς δύο παθήσεις. Τότε σπεύδουμε σὲ καλὸ νοσοκομεῖο μὲ Μονάδα Ἐντατικῆς Θεραπείας (ΜΕΘ) καὶ μάλιστα μὲ δυνατότητα στεφανιογραφίας. Ἡ εἰδοποίησι τῆς προσβολῆς γίνεται μὲ πόνο, μὲ τὸ πρωτόγνωρο αὐτὸ ἐνόχλημα στὸ θώρακα, συνήθως σὲ ἀνθρώπους κάποιας ἡλικίας, μετὰ τὰ 40 στὸν ἄνδρα, μετὰ τὰ 50 στὴ γυναῖκα. Ἅμα τῇ ἐμφανίσει τοῦ πόνου πρέπει νὰ μεταφερθῆ ἀμέσως στὸ νοσοκομεῖο, διότι οἱ κίνδυνοι εἶναι μεγάλοι, ἰδιαίτερα τὴν πρώτη ὥρα. Καὶ ἡ διαφορὰ σὲ κρίσι ἀρρυθμίας, κοιλιακῆς ταχυκαρδίας, εἶναι κολοσσιαία. Στὸ νοσοκομεῖο σώζεσαι ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς αὐτὴ τὴν ὥρα ἐνῷ στὸ σπίτι, στὸ γραφεῖο ἢ ἀλλοῦ ἡ κρίσι αὐτὴ ἔχει πρόγνωσι κακή. Στὸ νοσοκομεῖο ἡ διάγνωσι βεβαιώνεται ἀμέσως μὲ ἠλεκτροκαρδιογράφημα καὶ ἐξέτασι αἵματος γιὰ τροπονίνη, ὁπότε ἀκολουθεῖ εἰσαγωγὴ στὴν Ἐντατικὴ (ΜΕΘ) καί, κατὰ κανόνα, στεφανιογραφία πρὸς ἐνδεχομένη ἐπέμβασι π.χ. μπαλονάκι στεντ. Ὅμως ἐὰν στὰ ἐξωτερικὰ ἰατρεῖα οἱ ἐξετάσεις εἶναι ἀρνητικές, τότε παραμένει ὁ πάσχων ἐκεῖ τουλάχιστον ἐπὶ ἕξι ὧρες καὶ ἐφ’ ὅσον τὸ νέο ἠλεκτροκαρδιογράφημα καὶ ἡ νέα τροπονίνη εἶναι πάλι φυσιολογικά, τότε μπορεῖ νὰ γυρίσῃ σπίτι μὲ σχετικὲς ὁδηγίες π.χ. ἀνάπαυσι ἐπὶ μία ἑβδομάδα καὶ μετὰ δοκιμασία κοπώσεως γιὰ νὰ προμηθευθῇ τὸ «ἐλευθέρας».

Μετὰ τὴν ἐμπειρία αὐτὴ τῆς ἀσταθοῦς στηθάγχης ἢ τοῦ ἐμφράγματος ὁ πάσχων συνειδητοποιεῖ σιγά-σιγὰ διαφορες πλευρὲς-πτυχὲς τῆς παθήσεώς του καὶ πορεύεται ἀναλόγως, χωρὶς νοσηλεία στὸ νοσοκομεῖο. Ὅμως μπορεῖ ὁρισμένες ἐνοχλήσεις ἢ τυπικὲς στηθαγχικὲς κρίσεις μετὰ π.χ. ἀγγειοπλαστικὴ ἢ καὶ μπαϊπάς, νὰ τὶς περνάῃ νοσηλευόμενος στὸ σπίτι μὲ τροποποίησι τῆς θεραπείας ἀπὸ τὸν θεράποντα γιατρό. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ ἀρρυθμίες ὅπως καὶ ἡ κοιλιακὴ διδυμία ἢ καὶ μικρὲς ριπὲς ταχυκαρδίας ποὺ δείχνει τὸ ἠλεκτροκαρδιογράφημα Holter σὲ γνωστὴ πάθησι καλὰ μελετημένη στὸ νοσοκομεῖο. Ἐπίσης στὸ σπίτι νοσηλεύονται καὶ ἀρκετὲς κρίσεις γνωστῆς καρδιακῆς ἀνεπάρκειας, ὡς ἐλέχθη ἀνωτέρω. Ἔτσι πρόσφατα ἔγινε μελέτη στὸ ἐξωτερικό, ὅπου ἀριθμὸς πασχόντων μὲ κρίσι νοσηλεύονται ἐκτάκτως σὲ νοσοκομεῖο καὶ ἄλλοι ἰσάριθμοι πάσχοντες τῆς ἰδίας περίπου ἡλικίας νοσηλεύονται στὸ σπίτι. Τὰ ἀποτελέσματα ἀπὸ πλευρᾶς ἀπωλειῶν ἦσαν τὰ ἴδια ὅταν ἡ πάθησι ἦταν σοβαρή. Καμία ἡ διαφορά. Ὅμως ἡ ποιότητα ζωῆς καὶ τὸ χαμόγελο ἤταν μὲ τὸ σπίτι. Αὐτὰ πέραν τοῦ γεγονότος ὅτι οἱ νοσηλευθέντες σπίτι δὲν εἴχαν καμία τύψι συνειδήσεως ὅτι ἐπιβάρυναν τὰ οἰκονομικὰ τῶν συμπολιτῶν τους γιὰ νὰ ἔχουν ἐκεῖνοι τήν «ὑγεία» τους.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *