ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ 61-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΑΝ. ΚΟΥΝΑΔΗ OM. ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΕΜΠ – ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΥ

31 ΜΑΡΤΙΟΥ 2014 (ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΑΜΑΛΙΑ)

Ἐν πρώτοις θὰ ἤθελα νὰ εὐχαριστήσω τὴν ἐρίτιμο κα Καρκαζὴ Γ. Γραμματέα τοῦ Σωματείου «Ὅμιλος Ἀρχαιοφίλων ἡ Ἀθήνη» γιὰ τοὺς ἐπαινετικοὺς λόγους της ποὺ ἀπήθυνε γιὰ τὴν ταπεινότητά μου, καθὼς καὶ τὴν Πρόεδρο καὶ τὸ Δ.Σ. τοῦ Ὁμίλου γιὰ τὴν εὐγενικὴ πρόσκλησή τους νὰ εἶμαι ὁ ἀποψινὸς ὁμιλητής. Ὡστόσο, ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω ὅτι ὅταν ἡ κα Καρκαζὴ μοῦ ἀπηύθυνε τὴν σχετικὴ πρόσκληση εἶχα ἐνδοιασμοὺς ποὺ σχετίζονταν μὲ τὸ θέμα τῆς ὁμιλίας μου, ἐνόψει της πρωτόγνωρης κρίσης ποὺ διέρχεται ἡ χώρα, ἀναλογιζόμενος ὅτι πόσοι θὰ εἶχαν τὴν διάθεση νὰ παρακολουθήσουν μιὰ διάλεξη ὅταν οἱ ἴδιοι καὶ οἱ οἰκογένειές τους ἀντιμετωπίζουν καθημερινὰ προβλήματα ἐπιβιώσεως. Ἐκεῖνο, ὅμως, ποὺ βάρυνε στὴν πλάστιγγα τῆς κρίσεώς μου γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς προσκλήσεως ἦταν τὸ θέμα τῆς ὁμιλίας μου «Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ Ἐθνικὴ Παράδοση», ὑπαρξιακῆς σημασίας γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ βιώνουμε σήμερα, ἀφοῦ ἐδῶ καὶ κάμποσα χρόνια ἡ χώρα μας ἀντιμετωπίζει πρόβλημα ἐθνικῆς κυριαρχίας.

Ἀποτελεῖ κοινὸ τόπο ὅτι ἡ βαθειὰ καὶ πολυδιάστατη κρίση Θεσμῶν καὶ Ἀξιῶν, πρωτόγνωρη γιὰ τὴν χώρα μας, ποὺ καταρρέει μάλιστα ἐν καιρῷ εἰρήνης, εἶναι κρίση πολιτική, κοινωνικὴ καὶ προεχόντως οἰκονομική. Κρίση ὀφειλόμενη γενικότερα στὴν ὀλέθρια κακοδιαχείριση τῆς χώρας μας τὶς τελευταῖες δεκαετίες καὶ εἰδικότερα στὸ σοβαρὸ ἔλλειμμα Ἀνθρωπιστικῆς Παιδείας μὲ ὅλα τα παρεπόμενα ἠθικῆς ἀπαξίωσης θεσμῶν, ἰδανικῶν καὶ ἐθνικῶν παραδόσεων ποὺ ἀπετέλεσαν τὸν στέρεο καὶ ἀκλόνητο ἀκρογωνιαῖο λίθο στήριξης, συνέχειας, ἐπιβίωσης καὶ μεγαλουργίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Μιᾶς Παιδείας ἀναγκαίας σήμερα, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, ἰδιαίτερα μάλιστα γιὰ τὴν Νεολαία μας, τὸ ἐθνικό μας αὔριο, διότι αὐτὴ συμβάλλει στὴν δημιουργία πολιτῶν ἐφοδιασμένων μὲ τὰ ἀπαραίτητα ἀντισώματα γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς διαφθορᾶς, τῆς ἐγκληματικότητας, τῆς μάστιγος τῶν ναρκωτικῶν, τῆς ἀνεργίας, τῆς καταθλίψεως καὶ τῆς ἀπογνώσεως ποὺ ὁδηγεῖ ἐν τέλει στὴν αὐτοκτονία, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὴν παρατηρούμενη τελευταία αὔξηση τῶν αὐτοχειριασμῶν. Ἀλλὰ μὲ μιὰ Νεολαία χωρὶς ὅραμα, χωρὶς ἐλπίδα, βυθισμένη στὴν ἀπογοήτευση καὶ μεταναστεύουσα κατὰ κύματα στὸ ἐξωτερικό, τὸ μέλλον τοῦ τόπου μας διαγράφεται ζοφερό.

Κυρίαρχη, ὅμως, ἔκφανση τῆς προαναφερθείσας Ἀνθρωπιστικῆς Παιδείας εἶναι ἡ Κλασσικὴ Παιδεία, βασικὸ στοιχεῖο τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, τὸν ὁποῖον ἡ μὲν ἀρχαιολογικὴ σκαπάνη συνεχίζει νὰ φέρνει στὸ φῶς, ἡ δὲ Ἑλληνικὴ γλῶσσα – γραπτὴ καὶ προφορικὴ – διεφύλαξε, προήγαγε καὶ κατέστησε γνωστὸ σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο.

Ὡς πανεπιστημιακὸς διδάσκαλος, μὲ μία μακρὰ σαράντα καὶ πλέον ἐτῶν θητεία στὸ ΕΜΠ , εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ παρακολουθήσω τὴν διαχρονικὴ ἐξέλιξη τῆς ἐκφραστικῆς ἱκανότητας τῶν σπουδαστῶν τοῦ ἱδρύματος αὐτοῦ τόσο στὸν προφορικό, ὅσο καὶ στὸν γραπτὸ λόγο. Μὲ βάση τὴν ἐμπειρία αὐτή, ἰδιαίτερα δὲ τὴν εὐαισθησία ποὺ ἐκδηλώνει τὰ τελευταῖα χρόνια ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς γιὰ τὴν γλῶσσα του, θεωρῶ ὅτι ἡ γλῶσσα καὶ οἱ παραδόσεις μας εἶναι ἐθνικὴ ὑπόθεση ποὺ ἀφορᾶ ὅλους μας, διότι ἀποτελοῦν θεμελιακὰ στοιχεῖα τῆς Ἐθνικῆς μας ὀντότητος, ἀλλὰ καὶ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς παγκόσμιας διανόησης:
Πράγματι, ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ τὰ τέσσερα βασικὰ χαρακτηριστικά της, τὴν ἀπαράμιλλη διαχρονικότητά της, τὸν ἀνεξάντλητο πλοῦτο λεξιλογίου της, τὴν τελειότητα τῆς Γραμματικῆς της δομῆς καὶ τὴν ποικιλία τῶν ἐκφάνσεών της, καλλιεργούμενη ἐδῶ καὶ 3.500 χρόνια ἀπὸ τὸν ἴδιο λαό, στὸν ἴδιο τόπο συνεχῶς καὶ ἀδιασπάστως εἶναι μ ί α, ἐνιαία, καὶ ἀδιαίρετη, ἀποτελοῦσα ἕνα ἀλληλοσυμπληρούμενο καὶ διαχρονικὰ ἐξελισσόμενο μὲ τὴν δική του δυναμική, σύνολο. Ἡ γλῶσσα μας, φαινόμενο συνέχειας καὶ ἀκτινοβολίας ποὺ συνεχίζει νὰ εἶναι ἀντικείμενο θαυμασμοῦ καὶ σπουδῆς ἀπὸ κορυφαίους γλωσσολόγους καὶ διανοουμένους, ἔχει θέσει ἀνεξίτηλα τὴν σφραγίδα της σὲ ὅλες, ἐν γένει, τὶς δυτικοευρωπαϊκὲς γλῶσσες, οἱ ὁποῖες κατὰ τὸν παγκοσμίως γνωστὸ ἰσπανὸ καθηγητὴ γλωσσολογίας καὶ ἑλληνιστὴ Φραντζίσκο Ροντρίγκεζ Ἀντράντος, ξένο ἑταῖρο τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, θεωροῦνται κρυφοελληνικές.

Πολὺ ἐνδιαφέροντα ἐν προκειμένῳ εἶναι τὰ ὅσα ἀνέφερε γιὰ τὴν γαλλικὴ γλῶσσα ὁ Α΄ Σύμβουλος τῆς Γαλλικῆς Πρεσβείας (βλ τεῦχος Δεκεμβρίου 2004 τῆς μηνιαίας ἐφημερίδος «Γαλλοφωνία») κ. Luc Dewilliencourt σὲ διάλεξή του μὲ θέμα: «Ἡ ἑλληνικὴ ἐτυμολογία.Τί ὀφείλει ἡ γαλλικὴ γλῶσσα στὴν ἑλληνική». Στὴν διάλεξη αὐτὴ στὴν ὁποία χρησιμοποίησε μόνο ἑλληνικῆς προελεύσεως γαλλικὲς λέξεις (κατὰ τὸ πρότυπό τῆς γνωστῆς ὁμιλίας τοῦ ἀειμνήστου Ξ. Ζολώτα), ἀνέφερε ἐπίσης ὅτι, σύμφωνα μὲ μελέτη τοῦ γαλλικοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἡ γαλλικὴ γλῶσσα περιλαμβάνει λέξεις μὲ ἑλληνικὲς ρίζες σὲ ποσοστὸ ἄνω του 65%.Ἡ Πορτογάλος Καθηγήτρια Κλασσικῆς Φιλολογίας κα Maria Alcina Dos Martires Lopes πρὸ τετραετίας μοῦ ἐνεχείρισε τὸ ὑπ΄ αὐτῆς ἐκδοθὲν Ἀρχαιοελληνο-Πορτογαλικὸ Λεξικὸ μὲ τίτλο «A GENESE GREGA Α LINGUA PORTUGUESA: Sinopse Vocabular», γνωρίζοντάς μου συγχρόνως ὅτι τὸ 80% περίπου τοῦ πορτογαλικοῦ λεξιλογίου περιέχει λέξεις μὲ ρίζες ἑλληνικὲς (συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν λατινικῶν λέξεων ποὺ εἶναι ἑλληνικῆς προελεύσεως). Ἡ ἀγγλικὴ γλῶσσα, σύμφωνα μὲ τὸ ὀγκῶδες λεξικὸ τοῦ Ἀριστείδη Κωνσταντινίδη (προϊὸν ἐργασίας περίπου 40 ἐτῶν) περιλαμβάνει περισσότερες ἀπὸ 155000 ἀγγλικὲς λέξεις μὲ ἑλληνικὴ ρίζα. Ἡ σημερινὴ γερμανικὴ γλῶσσα διαμορφώθηκε ἀπὸ τὸν Μαρτίνο Λούθηρο (θρησκευτικὸ καὶ γλωσσικὸ μεταρρυθμιστὴ) τὸ 1534 μὲ πρότυπό τοὺς κανόνες τῆς γραμματικῆς καὶ συντακτικοῦ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς .

Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἐν προκειμένω ἡ προτροπὴ τοῦ κορυφαίου Γάλλου γλωσσολόγου Antoine Meillet γιὰ τὸν τρόπο προσέγγισης στὸν πλοῦτο τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. Μᾶς προτρέπει «νὰ ἐξαντλήσουμε μὲ κάθε τρόπο τὸν ἀπέραντο καὶ ἀσύγκριτο θησαυρὸ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας»(1).
Ὡστόσο, τὸ 1976 ξεκίνησε μιὰ φθίνουσα πορεία γιὰ τὴν γλώσσα μας μὲ τὴν κατάργηση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἀπὸ τὸ πρωτότυπο, συνεχίστηκε μὲ τὴν θεσμοθέτηση τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος γραφῆς τὸ 1982, τὴν κατάργηση τῆς γ΄ κλίσεως, ἁπλοποιήσεις στὴν ὀρθογραφία, μετέπειτα δέ, τὴν δεκαετία τοῦ 90΄, μὲ τὴν συρρίκνωση τῶν ὡρῶν διδασκαλίας τῶν γλωσσικῶν μαθημάτων στὴν Β΄θμια Ἐκπαίδευση. Ἐπακόλουθο τούτων ἦταν ἡ ὑποβάθμιση τῆς Γραμματικῆς, τοῦ Συντακτικοῦ, τῆς Ἐτυμολογίας, τοῦ ὀρθοῦ τονισμοῦ τῶν λέξεων. Ὅσοι δὲν διδάχθηκαν τὸ πολυτονικὸ σύστημα γραφῆς δὲν γνωρίζουν τὸν σωστὸ τονισμὸ τῶν λέξεων, ὅπως διαπιστώνουμε καθημερινῶς καὶ σὲ δελτία εἰδήσεων. Ἡ ἀποκοπὴ τῆς Νεοελληνικῆς ἀπὸ τὶς ρίζες της – τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, τὴν ἀνεξάντλητη αὐτὴ πηγὴ ἀντλήσεως λέξεων – ὁδήγησε στὴν σημερινὴ ἀδυναμία ἐκφράσεως τῶν νέων – καὶ ὄχι μόνο -, οἱ ὁποῖοι στὸ καθημερινὸ λεξιλόγιό τους χρησιμοποιοῦν λιγότερες ἀπὸ ὀκτακόσιες (800) λέξεις. Εἶναι συνήθεις, ἐξάλλου, οἱ βαρβαρισμοί, οἱ σολοικισμοί, ἡ παραμορφωτικὴ ἐκφορὰ λόγου, πού ἀκοῦμε ἀκόμη καὶ ἀπὸ παρουσιαστὲς εἰδήσεων τηλεοπτικῶν καὶ ραδιοφωνικῶν σταθμῶν.

Καὶ ὅλα αὐτά, παρὰ τὶς ἔντονες ἀντιδράσεις τοῦ Ι .Θεοδωρακόπουλου , Κ. Τσάτσου, Γ. Σεφέρη , Ὀδ. Ἐλύτη, Ν. Βρεττάκου, Jacqueline de Romilly, E. Ἰονέσκο , τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Βορείου καὶ Νοτίου Ἀμερικῆς Ἰακώβου, τοῦ φιλόσοφου Κορνήλιου Καστοριάδη καὶ πολλῶν ἄλλων . Ὁ τελευταῖος, μάλιστα, σὲ συνέντευξή του στὶς 19/2/1989 στὴν «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Ἡ κατάργηση τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων εἶναι κατάργηση τῆς ὀρθογραφίας ποὺ τελικὰ εἶναι ἡ καταστροφὴ τῆς συνέχειας τῆς γλώσσας μας.
(1) Puisez a toutes mains dans cette immense et incomparable tresor de la langue grecque.
Ἤδη τὰ παιδιὰ δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν Καβάφη , Σεφέρη, Ἐλύτη.»Ὁ Παπαδιαμάντης διδάσκεται πλέον ἀπὸ μετάφραση! Τελευταίως μάλιστα καταργήθηκε ἀπ’ τὸ Ἐκπαιδευτικὸ Πρόγραμμα τῆς Γ΄Λυκείου ἡ διδασκαλία τοῦ κατὰ Θουκυδίδη Ἐπιταφίου τοῦ Περικλέους. Γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ἡ Ἑλληνικὴ Γλωσσικὴ Κληρονομιὰ καὶ ἡ Ἑταιρεία Ἑλλήνων Φιλολόγων διαμαρτυρήθηκαν πρόσφατα πρὸς τὸν Ὑπουργὸ Παιδείας κ. Κ. Ἀρβανιτόπουλο ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν πρὸ ἑξαμήνου ἐπίσκεψή τους στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐτέθησαν ὑπόψιν του καὶ ἄλλα ζητήματα . Ὅλα δὲ αὐτὰ συμβαίνουν, διότι παρορᾶται τὸ αὐτονόητο! Ὅτι, δηλαδή, γιὰ νὰ μιλᾶς καὶ γράφεις σωστὰ τὴν Δημοτικὴ πρέπει νὰ ἔχεις διδαχθεῖ Ἀρχαία Ἑλληνικά. Ἀνησυχητικὴ εἶναι ἐπίσης ἡ ἀδικαιολόγητη εἰσδοχὴ στὸ καθημερινό μας λεξιλόγιο ξένων (κυρίως ἀγγλικῶν) λέξεων. Ἀπὸ διενεργηθεῖσα ἔρευνα προέκυψε ὅτι ξενόφερτες λέξεις χρησιμοποιεῖ τὸ 64,8% τῶν κατοίκων τῆς Ἀττικῆς, τὸ 60,9% τῶν ἀναγνωστῶν ἀθλητικῶν ἐφημερίδων, τὸ 55,8% τῶν ἰδιωτικῶν ὑπαλλήλων καὶ τὸ 51,4% ἀτόμων ποὺ παρακολουθοῦν καθημερινῶς 4 ἕως 5 ὧρες τηλεόραση . Ἐπίκαιρη ἐπίσης εἶναι ἡ ρήση τοῦ Γ. Σεφέρη : «Ὁ Θεὸς μᾶς χάρισε μιὰ γλῶσσα ζωντανή, εὔρωστη, πεισματάρα, χαριτωμένη ποὺ ἀντέχει, μολονότι ἔχουμε ἐξαπολύσει ὅλα τα θεριὰ νὰ τὴν φάνε». Ἀλλὰ καὶ ὁ μεγάλος καὶ μαχητικὸς δημοτικιστὴς Ἰωάννης Κακριδὴς τὸ 1986 (10 χρόνια μετὰ τὴν μεταρρύθμιση τοῦ 1976) ἐδήλωσε: «Ἡ γλῶσσα μας ἀργοπεθαίνει, τῆς λείπει τὸ ὀξυγόνο (δηλαδὴ τὰ ἀρχαῖα)» καὶ συμπλήρωσε ὁ Ἐλύτης «καὶ μόνο ὅποιοι γνωρίζουν Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ μποροῦν νὰ χρησιμοποιοῦν σωστὰ τὴν Νεοελληνικὴ Δημοτική». Ὁ Ἐλύτης εἶχε ἐπίσης πεῖ: «Ἐγὼ δὲν ξέρω νὰ ὑπάρχει παρὰ μόνο μιὰ γλῶσσα, ἡ ἑνιαία ἑλληνικὴ γ λῶσσα, ὅπως ἐξελίχθηκε ἀπὸ τὴν ἀρχαία, ποὺ ἔπρεπε νὰ εἶναι τὸ μεγάλο καμάρι μας καὶ τὸ μεγάλο στήριγμα. Οἱ ρίζες μας βρίσκονται ἐκεῖ, στὰ ἀρχαῖα, καὶ λυπᾶμαι ποὺ καταργήθηκαν ἀπὸ τὰ γυμνάσια».

Καὶ ὅλα αὐτὰ θὰ εἶχαν ἀποφευχθεῖ ἂν ὑπῆρχε συνταγματικὴ προστασία τῆς γλώσσας μας, ὅπως σὲ ἄλλες χῶρες, χωρὶς μάλιστα αὐτὲς νὰ ἔχουν τέτοια γλωσσικὴ κληρονομιά, ὅπως ἡ Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία, Ἱσπανία, Ἰαπωνία, Κορέα, Κίνα, Αἴγυπτος κλπ. Πρὸ 35ετίας περίπου ἀνετέθη σὲ ἐπιτροπὲς ἀπὸ εἰδικοὺς στὴν Ἰαπωνία καὶ στὴν Κορέα νὰ εἰσηγηθοῦν τὸ ἐνδεχόμενο ἐκσυγχρονισμοῦ τῆς παραδοσιακῆς τους γραφῆς. Τὸ πόρισμα στὸ ὁποῖο κατέληξαν σύντομα ἄρχιζε ὡς ἑξῆς : «Κάτω τὰ χέρια ἀπὸ τὴν ἱστορική μας γραφή, ἀναγνωρίζουμε τὶς δυσχέρειες ποὺ ἔχουν οἱ νέοι στὴν ἐκμάθηση τῶν ἰδεογραμμάτων ἀλλὰ ἡ προσπάθεια ποὺ καταβάλλουν ἀποτελεῖ πνευματικὴ ἄσκηση, ἡ ὁποία ὀξύνει τὸ νοῦ. Μὲ αὐτὴ τὴ γραφὴ ἐπιβιώσαμε. Μὲ αὐτὴ τὴν γραφὴ ἐπιτύχαμε τὸ οἰκονομικὸ θαῦμα τῆς ἄπω ἀνατολῆς».Ἡ Ἱσπανία, πρὸ 25ετίας περίπου, ἐσείετο ἐπὶ δύο χρόνια ἀπὸ λαϊκὲς ἀντιδράσεις προκειμένου νὰ περιληφθεῖ στὸ πληκτρολόγιο τῶν Η/Ὑ ποὺ τῆς εἶχαν προμηθεύσει πολυεθνικὲς ἑταιρεῖες ἕνα καὶ μόνο σύμβολο. Καὶ τὸ ἐπέτυχαν! Στὴν Ρωσία ἐπιβάλλονται μεγάλα χρηματικὰ πρόστιμα σὲ περίπτωση ἀλλαγῆς, ἀκόμη καὶ ἑνὸς γράμματος τοῦ Κυριλλικοῦ ἀλφαβήτου.

Ἡ πρώτη ἀπόπειρα ἐκλατινισμοῦ τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς ἔγινε στὶς ἀρχὲς τῆς Μεταπολίτευσης, ὅταν ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλὴς ἐρώτησε τοὺς ἀείμνηστους Κωνσταντῖνο Τσάτσο καὶ Εὐάγγελο Παπανοῦτσο ἂν συμφωνοῦσαν μὲ εἰσηγήσεις ποὺ εἶχε δεχθεῖ γιὰ τὴν υἱοθέτηση τοῦ λατινικοῦ ἀλφαβήτου, ἐν ὄψει τῆς ἐπικείμενης ἐντάξεως τῆς χώρας μας στὴν τότε ΕΟΚ. Ἡ ἀντίδραση καὶ τῶν δύο αὐτῶν σοφῶν ἀνδρῶν ὑπῆρξε ἔντονη καὶ ἀκαριαία . Ὡστόσο, οἱ προσπάθειες ἀποδόμησης τῆς Ἑλληνικῆς δὲν ἐγκατελείφθησαν. Ἀντὶ ἀκραίων καὶ βιαίων ἀλλαγῶν μεθοδεύτηκε μιὰ μακρὰ καὶ σταδιακὴ φθορὰ τῆς γλώσσας μας, ὅπως ἤδη προαναφέραμε.

Ἡ κακοποίηση τῆς Ἑλληνικῆς εἶχε φθάσει στὰ πρόθυρα καθιερώσεως τῆς φωνητικῆς ὀρθογραφίας, ἀφοῦ φιλόλογοι, Καθηγητὲς Πανεπιστημίων, εἰσηγοῦντο πρὸς τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο τὴν κατάργηση τῶν διπλῶν συμφώνων, τοῦ ω καὶ τῶν ει, η, υ, οι. Σὲ Τμῆμα μάλιστα τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ἐδιδάσκετο (μέσῳ σχετικοῦ βοηθήματος) ὁ τρόπος μεταβάσεως ἀπὸ τὴν φωνητικὴ ὀρθογραφία στὴν λατινοποίηση τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς. Σὲ αὐτὸν τὸν ὀλισθηρὸ κατήφορο εὑρίσκετο ἡ γλῶσσα μας στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’90. Ἀκολούθησε τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2001 ἡ ἔντονη ἀντίδραση μὲ τὴν διακήρυξη τῶν 40 Ἀκαδημαϊκῶν κατὰ τῆς λατινοποίησης τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς, ἡ ὁποία ἔτυχε ἐξαιρετικὰ μεγάλης δημοσιότητας. Στὴν συνέχεια ἡ ΕΓΚ σὲ πέντε μόνο χρόνια ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς της ἐπέτυχε, πρὶν ἀπὸ ὅλα, τὴν εὐαισθητοποίηση τῆς Κοινῆς Γνώμης γιὰ τὴν ἀνάγκη ἀνάσχεσης τῆς φθίνουσας πορείας τῆς γλώσσας μας.

Ἰδιαίτερα σοβαρὸ εἶναι ἐπίσης τὸ πρόβλημα μὲ τὶς νέες ἐκδόσεις διδακτικῶν βιβλίων τῆς ἱστορίας τόσο στὴν Πρωτοβάθμια, ὅσο καὶ στὴν Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση. Ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν μετὰ ἀπὸ αἴτημα τῆς τότε Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων κας Μαριέττας Γιαννάκου ὑπέβαλε ἀναλυτικὲς προτάσεις γιὰ τὸ περιβόητο βιβλίο τῆς ἱστορίας τῆς ΣΤ΄ τοῦ Δημοτικοῦ (μὲ τὰ περὶ συνωστισμοῦ στὴν Σμύρνη τὸ 1922) ἀλλὰ καὶ προγενέστερα γιὰ τὸν νόμο πλαίσιο Ν 3549/2007.Γιὰ τὸ ἀπαράδεκτο αὐτὸ βιβλίο τῆς Ἱστορίας ἄσκησε ἐπίσης κριτικὴ – καὶ μάλιστα δριμεία – μὲ τὴν ἀπὸ 7/8/2007 ἐπιστολή του πρὸς τὸ «Βῆμα» ὁ σεβαστὸς συνάδελφος Κωνσταντῖνος Δεσποτόπουλος, ὁ ὁποῖος ἐβίωσε τὸ δράμα τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς σὲ ἡλικία τότε 12 χρονῶν. Στὴν ἐπιστολὴ του αὐτὴ, μεταξὺ ἄλλων, χαρακτηρίζει «ἀνεξιλέωτο, πολλαπλὸ κακούργημα» τὸν ἐμπρησμὸ τὸ 1922 τῶν ἑλληνικῶν συνοικιῶν τῆς Σμύρνης καὶ …τὴν ἐξόντωση πλείστων ὁμήρων ἀπὸ τοὺς Τούρκους».

Ἐκτὸς ἀπὸ τὴ γλῶσσα καὶ τὴν ἱστορία μας καίρια πλήγματα καταφέρονται καὶ σὲ ἄλλα βασικὰ χαρακτηριστικά της Ἐθνικῆς μας ταυτότητος, ὅπως εἶναι τὰ ἤθη, τὰ ἔθιμα καὶ οἱ ἐθνικές μας παραδόσεις μὲ τὴν ἐπιχειρούμενη κατάργηση στὰ σχολεῖα τῆς πρωινῆς προσευχῆς καὶ τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, τῶν μαθητικῶν ἀλλὰ καὶ ἐθνικῶν παρελάσεων, τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὰ σχολεῖα καὶ τὰ δημόσια καταστήματα τῶν ἱερῶν εἰκόνων τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας, τὴν νομιμοποίηση τῆς συμβίωσης ὁμοφυλοφίλων μὲ βάση ἀπόφαση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων (τοῦ Στρασβούργου), τὴν ὁποία ἔχει κάνει δεκτὴ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἀλλὰ καὶ ἡ χώρα μας. Ἀπόφαση, ἡ ὁποία ἐὰν δὲν ἐφαρμοστεῖ θὰ ἔχει ὡς συνέπεια τὴν καταβολὴ ἀπὸ τὴν χώρα μας κάποιου χρηματικοῦ ποσοῦ. Μετὰ τὸ νομοσχέδιο αὐτὸ θὰ ἀκολουθήσει ἡ ψήφιση νόμου γιὰ τὴν νομιμοποίηση τῶν γάμων τῶν ὁμοφυλοφίλων, στὴ συνέχεια νομοσχέδιο γιὰ τὴν υἱοθεσία τέκνων ἀπὸ ὁμοφυλόφιλους καὶ τέλος ἡ νομιμοποίηση τῆς παιδεραστίας ποὺ πρόσφατα ἐγκρίθηκε στὴν Ὀλλανδία!

Ἄλλο ἕνα κυρίαρχο στοιχεῖο τῆς Ἐθνικῆς μας ταυτότητας ποὺ ἐδῶ καὶ καιρὸ δέχεται πλήγματα ἀπὸ τοὺς ἀρνητὲς τῆς πίστεως εἶναι τὸ Θρήσκευμα. Καὶ τοῦτο παρὰ τὴν ὑπάρχουσα προστασία του σὲ ὅλα τα Συντάγματα τῆς χώρας μας ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους. Οἱ ἀγῶνες, οἱ θυσίες καὶ οἱ ποταμοὶ αἵματος ποὺ ἐχύθησαν ἀπὸ τοὺς ἥρωες τῆς ἐθνεγερσίας γιὰ νὰ εἴμαστε ἐμεῖς σήμερα ἐλεύθεροι εἶχαν ὡς σκοπὸ τὴν προάσπιση τῆς Πατρίδος καὶ τῆς Θρησκείας.

Ἀλλὰ τόσο κατὰ τὴν ἵδρυση τῆς ΕΕ (τότε ΕΟΚ) μὲ δηλώσεις τῶν ἐμπνευσμένων πολιτικῶν Σούμαν, Ἀντεναουέρ, Ντὲ Γκάσπερι, ὅσον καὶ μεταγενέστερα ἀπὸ εὐρωπαίους ἡγέτες δηλώθηκε κατηγορηματικὰ ὅτι τὰ κράτη μέλη θὰ διατηρήσουν τὰ ἤθη, τὰ ἔθιμα καὶ τὴν ἐθνική τους ταυτότητα μετὰ τὴν ἔνταξή τους στὴν Εὐρωπαϊκὴ Οἰκογένεια.

Οἱ προσπάθειες ἀποδόμησης τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ προεχόντως τῆς γλώσσης, συνεχίζονται ἀκόμη καὶ σήμερα βάσει, ὅπως φαίνεται ἑνὸς μακρόπνοου σχεδίου μὲ τελικὸ στόχο, μετὰ τὴν ἀποκοπὴ τῆς Νεοελληνικῆς ἀπὸ τὴν Ἀρχαία, τὴν συρρίκνωση τῆς πρώτης μέχρι νὰ καταστεῖ ἕνα γλωσσικὸ μόρφωμα ἐπικοινωνιακοῦ χαρακτήρα. Εἶναι γνωστὴ ἐν προκειμένῳ ἡ ρήση ποὺ ἀποδίδεται στὸν Λένιν: «Ἂν θέλεις νὰ ἐξαφανίσεις ἕνα λαό, θὰ πρέπει νὰ ἐξαφανίσεις τὴν γλῶσσα του».

Ὡστόσο, ἡ γλῶσσα – καὶ ἰδιαίτερα ἡ Ἑλληνικὴ – δὲν εἶναι μόνο μέσον ἐκφράσεως καὶ ἐπικοινωνίας ˙ εἶναι ἐργαλεῖο σκέψης, διανόησης, πρόσβασης στὴν γνώση, φορέας πολιτισμοῦ καὶ ἱστορικῆς μνήμης, μέσον ἔκφρασης τοῦ ψυχισμοῦ καὶ τοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου ἑνὸς λαοῦ ἀλλὰ καὶ τὸ βασικὸ δομικὸ ὑλικὸ ὅλων των κατασκευῶν στὸν χῶρο τοῦ πνεύματος.

Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀποτελεῖ φαινόμενο δ ι α χ ρ ο ν ί α ς καὶ σ υ ν έ χ ε ι α ς, ἀφοῦ ἀπὸ τὶς 6300 λέξεις τοῦ Ὁμηρικοῦ λεξιλογίου ἐπιβιώνουν μέχρι σήμερα 1800, ἀπὸ τὶς ὁποῖες σχετικὰ μικρὸ μέρος ἔχει ἀλλάξει ἔννοια. Ὁ ἐκ τῶν πρωτεργατῶν στὴν ἀποκρυπτογράφηση τῆς γραμμικῆς Β΄, στενὸς συνεργάτης τοῦ Μ. Βέντρης, Τζών Τσάτγουικ εἶχε δηλώσει ὅτι: «Ἡ γλῶσσα ποὺ μιλοῦσε κάποιος βοσκὸς σὲ μιὰ ἀπόκεντρη περιοχὴ τῆς Πελοποννήσου, 1200 χρόνια πρὶν γεννηθεῖ ὁ Χριστὸς, εἶναι παρόλες τὶς διαφορές της, ἡ ἴδια γλῶσσα μὲ τὴν ἑλληνικὴ ποὺ μιλιέται σήμερα». Ὁ ἐπιφανὴς Γλωσσολόγος Γ. Χατζηδάκης ἀπέδειξε ὅτι ἀπὸ τὶς 4900 περίπου λέξεις τῆς Καινῆς Διαθήκης 2280 (σχεδὸν οἱ μισὲς) χρησιμοποιοῦνται καὶ σήμερα, οἱ ὑπόλοιπες 2220 κατανοοῦνται καὶ μόνο 400 εἶναι ἀκατανόητες.

Γιὰ τὴν διαχρονικότητα τῆς Ἑλληνικῆς ἡ ΕΓΚ ὀργάνωσε ἐνώπιον πολυπληθῶν ἀκροατηρίων μεγάλες ἐκδηλώσεις.

Τὴν πρώτη ἐκδήλωση, ποὺ ἔγινε στὴν Παλαιὰ Βουλὴ στὶς 11 Ἰουνίου 2002 μὲ θέμα «Ἡ γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου καὶ ἡ ἐποχή μας»,ἐχαιρέτησαν ἡ τότε Ἐπίτροπος τῆς Ε.Ε. γιὰ τὶς γλῶσσες καὶ θέματα Παιδείας κα Viviane Reding καὶ ὁ τότε Πρόεδρος τῆς ΕΓΚ καὶ νῦν Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, ὁ ὁποῖος, μεταξὺ ἄλλων, εἶπε: «Δυστυχῶς, ἐδῶ καὶ δύο δεκαετίες, παριστάμεθα μάρτυρες μιᾶς προοδευτικῆς κακοποίησης τῆς γλώσσας μας μὲ τὶς κατὰ καιροὺς ἄστοχες παρεμβάσεις πού ὑποβάθμισαν τὴν γλωσσική μας Παιδεία», συνέχισε δὲ μὲ τὴν ἑξῆς ἐκτίμηση καὶ πρόβλεψη: «Ἡ ὑπάρχουσα χρονικὴ ἀπόσταση ἀπὸ κάποια γεγονότα, πού σημάδεψαν ἀρνητικὰ τὴν πορεία τῆς γλώσσας μας, ἐπιτρέπει σήμερα πιὸ νηφάλια νὰ μελετήσουμε βαθύτερα τὶς δυσμενεῖς σὲ αὐτὴν ἐπιπτώσεις καὶ νὰ προχωρήσουμε στὶς ἀναγκαῖες διορθωτικὲς παρεμβάσεις». Παρεμβάσεις ποὺ ξεκίνησαν μὲ τὴν ἀξιέπαινη ἀπόφαση τῆς τότε Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων καὶ νῦν Εὐρωβουλευτοῦ κας Μαριέττας Γιαννάκου γιὰ τὴν αὔξηση στὴν Β΄/θμια Ἐκπαίδευση τῶν ὡρῶν διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἀπὸ τὸ πρωτότυπο κατὰ ἕξι ὧρες ἐβδομαδιαίως. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ συνοδεύτηκε μὲ τὴν ἐπαναφορὰ τῆς ὑποχρεωτικῆς ἐξέτασης στὸ μάθημα τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν τῶν μέσῳ ΑΣΕΠ διοριζομένων φιλολόγων, διότι διαπιστώθηκε ὅτι δὲν ὑπῆρχαν ἐπαρκῶς κατηρτισμένοι φιλόλογοι γιὰ νὰ διδάξουν ἀρχαῖα ἑλληνικὰ στὴν Μέση Ἐκπαίδευση! Σὲ Πανελλαδικὴ ἔρευνα, ποὺ διενήργησε τὸ 2006 τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας μὲ θέμα «τὸ μάθημα τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν στὸ γυμνάσιο», μετεῖχαν 345 καθηγητὲς φιλόλογοι. Τὸ 95% αὐτῶν ἐτόνισε τὴν πολλαπλῆ ὠφελιμότητα τοῦ μαθήματος αὐτοῦ ὑπογραμμίζοντας, μεταξὺ ἄλλων, τὴν συμβολὴ τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν στὴν σωστότερη χρήση τῆς νέας ἑλληνικῆς γλώσσας.

Ἡ δεύτερη μεγάλη ἐκδήλωση μὲ θέμα «Ἀπὸ τὴν Ἀττικὴ διάλεκτο στὴ γλῶσσα τῶν Εὐαγγελίων» ἔγινε τὸν Νοέμβριο τοῦ 2003 στὸ Μέγαρο Μουσικῆς Ἀθηνῶν, παρουσίᾳ τοῦ τότε ἀρχηγοῦ τῆς Ν.Δ. καὶ μετέπειτα Πρωθυπουργοῦ κ. Κώστα Καραμανλή, τοῦ τότε Προέδρου τῆς Βουλῆς κ. Ἀπόστολου Κακλαμάνη, Ὑπουργῶν, Βουλευτῶν καὶ ἄλλων προσωπικοτήτων. Τὴν ἐκδήλωση αὐτὴ ἐχαιρέτησε μὲ μήνυμά του καὶ ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας κ. Valery Giscard d’ Estaing.

Ἡ τρίτη ἐκδήλωση, τὴν ὁποία ἐχαιρέτησε ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας ἔγινε ἐπίσης στὸ Μέγαρο Μουσικῆς Ἀθηνῶν στὶς 2 Δεκεμβρίου τοῦ 2005 καὶ ἀνεφέρετο στὴν βυζαντινὴ περίοδο. Μία περίοδο ἐπίσης ἀδιάσπαστης συνέχειας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.

Θὰ πρέπει ἀκόμη νὰ μνημονευθεῖ ἡ μεγάλη ἐπιτυχία τοῦ 5ου ἐτήσιου μαθητικοῦ εὐρωπαϊκοῦ διαγωνισμοῦ ἀρχαιογνωσίας ποὺ ὀργάνωσε τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, σὲ συνεργασία μὲ τὴν ΕΓΚ, τὴν Ἑταιρεία Ἑλλήνων Φιλολόγων, τὴν Πανελλήνια Ἕνωση Φιλολόγων καὶ τὸν Ὀργανισμὸ γιὰ τὴν Διεθνοποίηση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. Στὴν σχετικὴ ἐκδήλωση πού ἔγινε στὸ Ζάππειο Μέγαρο στὶς 2 Ἰούνιου τοῦ 2006 ἐβραβεύθησαν οἱ πρωτεύσαντες μαθητὲς μεταξὺ 3300 περίπου διαγωνισθέντων ἀπὸ 18 χῶρες. Δυστυχῶς, ὅμως, ὁ διαγωνισμὸς αὐτὸς ἀρχαιογνωσίας δὲν ἔγινε τὰ τελευταῖα δυὸ χρόνια, εὐθύνῃ κυρίως τῆς χώρας μας .

Τὴν τετάρτη ἐκδήλωση ποὺ ἔγινε στὸ φιλολογικὸ σύλλογο «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ» στὶς 8 Δεκεμβρίου τοῦ 2006 μὲ θέμα «Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀπὸ τὴν Ἅλωση μέχρι τὴν ἵδρυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους» ἐχαιρέτησε ὁ Μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος Χριστόδουλος, ὁ ὁποῖος σὲ ἐμπνευσμένη ὁμιλία του ἀνεφέρθη στὸ Κρυφὸ Σχολειό.

Η ΕΓΚ ὀργάνωσε ἐπίσης δύο μεγάλες ἐκδηλώσεις στὴν Πνύκα ( ὀρθότερο Πύκνα), ἐκ τῶν ὁποίων ἡ πρώτη ἀναφέρετο στὸν Πίνδαρο καὶ ἡ δεύτερη, ἡ ὁποία εἶχε ὡς θέμα «Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ Εὐρωπαϊκὸς Πολιτισμός» ἔγινε παρουσία τῶν ἐθνικῶν ἐκπροσώπων τῶν χωρῶν τῆς Ε.Ε. μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς Ἑλληνικῆς Προεδρίας τὸ 2003.

Ἡ τελευταία ἐκδήλωση τῆς ΕΓΚ ἔγινε στὴν Ἀνατολικὴ αἴθουσα τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν ἀπὸ 8 ἕως 10 Μαρτίου 2013 παρουσίᾳ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμου, τοῦ Πρωθυπουργοῦ κ. Αντωνίου Σαμαρά, τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Κ. Ἀρβανιτόπουλου καὶ ἄλλων Ὑπουργῶν, πρώην Προέδρων τῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς Βουλῆς, ἐκπροσώπων τῶν Κομμάτων, τῶν Προέδρων τῶν Ἀνωτάτων Δικαστηρίων τῆς χώρας, τῆς ἡγεσίας τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ ἐνώπιον ἑνὸς πολυπληθοῦς ἀκροατηρίου χιλίων καὶ πλέον ἀτόμων!

Καὶ ἐνῷ ἀπὸ τὸ ἔτος 2001 (μετὰ τὴν γνωστὴ διακήρυξη τῶν 40 Ἀκαδημαϊκῶν) τά πλήγματα κατὰ τῆς γλώσσας μας εἶχαν κοπάσει γιὰ κάμποσα χρόνια, τὸν περασμένο Ἰούνιο νέος σάλος ξέσπασε μὲ τὸ περιβόητο βιβλίο τῆς Νέας Γραμματικῆς τῆς Ε’ καὶ ΣΤ΄ Δημοτικοῦ, ποὺ ἀπασχόλησε γιὰ πολλοὺς μῆνες τὸν τύπο.

Στὸ πλαίσιο, ὅμως, τῆς παρούσης ὁμιλίας δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἀναφερθῶ περισσότερο στὸ βιβλίο αὐτό, τὸ ὁποῖο προδήλως ἀπευθύνεται σὲ μαθητὲς τῶν ὁποίων ἡ Ἑλληνικὴ δὲν εἶναι ἡ μητρικὴ γλῶσσα. Ὅπως δὲ ἀπέδειξαν ἔγκριτοι Πανεπιστημιακοὶ διδάσκαλοι ἡ γραμματικὴ αὐτὴ εἶναι ἀκατάλληλη ἀπὸ παιδαγωγικῆς ἀπόψεως, διότι προκαλεῖ σύγχυση ὄχι μόνο σὲ παιδιὰ ἀλλὰ καὶ σὲ μεγάλους!

Τὸ προβληθὲν πρὸς ὑποστήριξη τοῦ βιβλίου ἐπιχείρημα ὅτι μόνον γλωσσολόγοι μπορεῖ νὰ ἔχουν γνώμη γιὰ τὴν γλῶσσα μας εἶναι ἕωλο καὶ ἄστοχο, διότι ἡ διαφύλαξη τῆς γλώσσας μας εἶναι ὑπόθεση ὅλων μας μὲ διάφορο βέβαια βαθμὸ εὐθύνης τοῦ κάθε ἑνός μας. Ἡ σωστὴ ἐκφορὰ λόγου δὲν ἐνδιαφέρει μόνο τὶς θεωρητικές, ἀλλὰ καὶ τὶς θετικὲς ἐπιστῆμες (τὶς λεγόμενες «ἀκριβεῖς»), οἱ ὁποῖες ἀπαιτοῦν στὸν γραπτὸ λόγο σαφήνεια, ὀρθότητα καὶ ἀκρίβεια. Ἄλλωστε ὑπάρχουν περιπτώσεις ἐπιστημόνων μὲ σημαίνουσα συμβολὴ σὲ ἐκτὸς εἰδικότητος τῶν θέματα, ὡς π.χ. σὲ γλωσσικὰ τοῦ Βρετανοῦ δικαστῆ William Jones, πρωτεργάτη τῆς «συγκριτικῆς γλωσσολογίας» τὸ 1776, τοῦ Βρετανοῦ ἀρχιτέκτονα Michael Ventris, ποὺ ἐπέτυχε τὴν ἀποκρυπτογράφηση τῆς Γραμμικῆς Β΄ κ.α. Οἱ γλωσσολόγοι, μελετητὲς βεβαίως τῆς δομῆς, τῶν γραμματικῶν καὶ συντακτικῶν κανόνων τῆς γλώσσας μας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διεκδικοῦν τὸ προνόμιο διαμορφώσεώς της. Τὴν γλῶσσα διαμορφώνουν ποιητές, φιλόσοφοι, λογοτέχνες, ἱστορικοί, διανοούμενοι, οἱ ἀνάγκες τῆς ἐπιστήμης, τῆς καθημερινότητας καὶ ἐν τέλει ὁ ἴδιος ὁ λαός. Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ἀσυγκρίτου τελειότητος ὄργανο ἐκφράσεως, χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὁμήρου ἀπὸ ἐξέχοντα πνεύματα τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητος μὲ αἰχμὴ τὴν περίοδο τοῦ ἑλληνικοῦ θαύματος τοῦ 5ου καὶ 4ου π.Χ. αἰῶνος πρὸς δημιουργία λογοτεχνικῶν, φιλοσοφικῶν καὶ ἐπιστημονικῶν ἔργων, τὰ ὁποῖα παραμένουν τὰ κορυφαῖα ἐπιτεύγματα τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος. Ἀλλὰ διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα διαπλάσθηκε, ὥστε ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου καὶ ἐφεξῆς νὰ καταστεῖ ὑπὸ τὴν μορφὴ τῆς κοινῆς τό μέσο ἐκφράσεως σὲ ὁλόκληρο τὸν τότε γνωστὸ κόσμο.

Τὰ περὶ ὑπάρχοντος μακροχρονίου σχεδίου κατὰ τῆς γλώσσας μας, ποὺ προανέφερα, ἐνισχύονται καὶ ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο Γραμματικῆς γιὰ τὶς Α΄, Β΄ καὶ Γ’ τάξεις τοῦ γυμνασίου ποὺ κυκλοφόρησε τὸν περασμένο Σεπτέμβριο καὶ τὸ ὁποῖο (σὲ πλήρη συμφωνία μὲ τὴν Νέα Γραμματική της Ε΄ καὶ ΣΤ΄ Δημοτικοῦ ) προωθεῖ περαιτέρω τὴν φωνητικὴ ὀρθογραφία .

Κύριες καὶ Κύριοι,
Μὲ τὴν Ἀνθρωπιστικὴ Παιδεία, καὶ ἰδιαίτερα τὴν Σχολική, ἐνισχύεται ἡ ἠθικὴ συνοχὴ τοῦ λαοῦ μας καὶ συνακόλουθα ὁ πατριωτισμός, τά δὲ βιβλία, προπάντων τῆς ἱστορίας, ἔχουν ἐξέχουσα σπουδαιότητα γιὰ τὴν συντήρησή του ὡς πηγῆς ὑψηλοῦ φρονήματος καὶ ὁμοψυχίας, ἀφοῦ ἄλλωστε καὶ μὲ τὸ ἄρθρο 16 § 2 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, βασικὴ ἀποστολὴ τῆς Παιδείας εἶναι ἡ ἀνάπτυξη ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνειδήσεως.

Ἡ πρωτόγνωρη κρίση ποὺ διέρχεται ἡ χώρα μας ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη ἡ Οἰκουμένη εἶναι κρίση προεχόντως πνευματικῶν, ἠθικῶν καὶ πολιτισμικῶν ἀξιῶν λόγω τῆς συρρικνώσεως τῆς Κλασσικῆς καὶ Ἀνθρωπιστικῆς Παιδείας. Ἡ Οἰκονομικὴ καὶ ἡ Τεχνολογικὴ ἀνάπτυξη, κυρίαρχη ἐπιδίωξη στὰ προγράμματα ὅλων των μεταπολιτευτικῶν κυβερνήσεων, ἔγινε αὐτοσκοπὸς καὶ ὄχι ἕνα μέσο γιὰ τὴν πνευματικὴ, ἠθικὴ καὶ πολιτισμικὴ ἀνέλιξη τοῦ πολίτου. Μία κοινωνία, ὅμως , ὑλικῶς εὐημεροῦσα ἀλλὰ μὲ πολίτες ποὺ στεροῦνται ἰδανικῶν καὶ ἀρχῶν, μοιραίως γίνεται εὐάλωτη στὶς μάστιγες τοῦ σημερινοῦ κόσμου. Ὁ ἀνθρωπιστικὸς χαρακτήρας τῆς Ἐκπαίδευσης εἶναι ἀναγκαῖος γιὰ τὴν ἠθικὴ ἐξυγίανση καὶ τὴν ἠθικὴ συνοχὴ τῆς σημερινῆς κοινωνίας ἀλλὰ καὶ τὴν διαφύλαξη τῆς γλώσσας, τῆς Ἱστορίας μας, τῆς ἐθνικῆς μας παραδόσεως καὶ ὀντότητος .

Στὸ πλαίσιο αὐτὸ εἶναι ἐπιβεβλημένη ἡ χάραξη μιᾶς ἐθνικῆς πολιτικῆς γιὰ τὴν Παιδεία ἀπὸ ἕνα συνταγματικὰ κατοχυρωμένο Συμβούλιο προσωπικοτήτων. Μεταξὺ δὲ τῶν μέτρων ποὺ θὰ πρέπει νὰ θεωρηθοῦν ὡς ἐπείγοντα εἶναι: α) Ἀναμόρφωση τῶν Ἀναλυτικῶν Προγραμμάτων Α΄βάθμιας καὶ Β΄βαθμιας Ἐκπαίδευσης μὲ ἐπαναφορὰ τῶν ὡρῶν διδασκαλίας στὰ γλωσσικὰ μαθήματα καὶ τὴν ἱστορία, β) ἐνίσχυση τῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἀπὸ τὸ πρωτότυπο, γ) ἵδρυση Κλασσικῶν Λυκείων, καὶ δ) ἐπανεξέταση ὅλων των βιβλίων ἱστορίας καὶ γλώσσας. Εἶναι καιρὸς πλέον τὰ ἀνεπανάληπτα ἐγχειρίδια γραμματικῆς καὶ συντακτικοῦ τοῦ Ἀχιλλέα Τζαρτζάνου, ποὺ τὰ τελευταῖα χρόνια συνεχῶς ἀνατυπώνονται καὶ κυκλοφοροῦν ἀκόμη καὶ σὲ καροτσάκια πλανοδίων πωλητῶν, νὰ ἐπανέλθουν στὴν ἐκπαίδευση! Ἡ ἔκδοση σχολικῶν βιβλίων, ἰδιαίτερα Γραμματικῆς, Συντακτικοῦ καὶ Ἱστορίας, πρέπει νὰ γίνεται ἀπὸ διακεκριμένους ἐπιστήμονες, διότι ἡ εὐθύνη εἶναι μεγάλη γιὰ νὰ βαρύνει μεμωνομένους συγγραφεῖς. Ἀποτελεῖ χρέος τῆς Πολιτείας νὰ βοηθήσει τὴν νέα γενιὰ νὰ γευθεῖ τὰ κείμενα τῆς ἀνεπανάληπτης ἑλληνικῆς γραμματείας μέσῳ τῆς ὀρθῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἀπ’ τὸ πρωτότυπο, ἰδιαίτερα μάλιστα ὅταν τέτοια μέτρα λαμβάνονται ἀπὸ ξένες χῶρες. Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρω : Στὴν Ἰταλία, ὅπου πρόσφατα ἱδρύθηκαν ἑκατοντάδες Κλασσικὰ Λύκεια, τὴν προπερασμένη χρονιὰ στὶς Πανιταλικὲς ἐξετάσεις στὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ δόθηκε πρὸς μετάφραση τὸ ἀρχαῖο κείμενο τοῦ Ἀριστοτέλη (ποὺ επισυνάπτεται, συν.1). Στὴν Βρεταννία ἀποφασίστηκε ἀπὸ τὸ τρέχον ἔτος (2014) ἡ εἰσαγωγὴ στὰ δημόσια δημοτικά τους σχολεῖα τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν, διότι, μεταξὺ ἄλλων βοηθοῦν τὰ παιδιὰ νὰ μάθουν σὲ βάθος τὸν τρόπο νὰ σκέπτονται καὶ νὰ χειρίζονται τὰ ἀγγλικά. Στὴν Αὐστραλία καθιερώθηκε ἡ ὑποχρεωτικὴ διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς ὡς δεύτερης (κατ’ ἐπιλογὴν) μετὰ τὰ ἀγγλικά. Πρόσφατα καὶ στὰ σχολεῖα των Η.Π.Α. εἰσήχθη ἡ Ἑλληνικὴ ὡς κατ’ ἐπιλογὴ γλῶσσα.

Ἄλλωστε, ὅπως εἶχα ἐκθέσει ἐκτενῶς σὲ ὁμιλία μου στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν στὶς 31 Μαρτίου 2009, τὰ τελευταῖα χρόνια ἐκδηλώνεται αὐξανόμενο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἐκμάθηση τῆς Ἑλληνικῆς (Ἀρχαίας καὶ Νέας) σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, ἀπὸ τὴν μιὰ ἄκρη τῆς γῆς, τὴν μακρινὴ Χιλὴ καὶ τὴν Ἀλάσκα, μέχρι τὴν ἄλλη ἄκρη τῆς τὸ Βλαδιβοστόκ καὶ τὴν Αὐστραλία.

Κύριες καὶ Κύριοι,
Κατὰ τὴν περίοδο τῆς Παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς πορείας τῆς χώρας μας πρὸς τὴν εὐρωπαϊκὴ ὁλοκλήρωση εἶναι ἀναγκαία, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε στὴ νεότερη Ἱστορία μας, ἡ θωράκιση καὶ ἡ ἐνίσχυση τῆς ἐθνικῆς μας ὀντότητος, τῶν πολιτιστικῶν καὶ ἐθνικῶν παραδόσεών μας, ἡ συνταγματικὴ προστασία τῆς γλώσσας μας ποὺ ὑπῆρχε σὲ παλαιότερα Συντάγματα καὶ ἡ ἐνίσχυση τῶν δεσμῶν τῆς Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας μὲ βάση τὶς Ἑλληνορθόδοξες καταβολές μας καὶ τοὺς ἔνδοξους ἀγῶνες τοῦ Ἑλληνισμοῦ. O μέγιστος πολιτικός της Νεωτέρας Ἑλλάδος Ἰωάννης Καποδίστριας ἔθετε ὡς ἐγγύηση γιὰ τὴν πρὸς τὰ πρόσω πορεία τοῦ Ἔθνους, τὴν Ἑλληνορθόδοξη παράδοση, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸν ὁρισμὸ ποὺ εἶχε δώσει τὸ 1827 γιὰ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος: «Τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος σύγκειται ἐκ τῶν ἀνθρώπων, οἵτινες ἀπὸ τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως δὲν ἔπαψαν ὁμολογοῦντες τὴν ὀρθόδοξη πίστη, καὶ τὴν γλῶσσα τῶν πατέρων αὐτῶν λαλοῦντες, καὶ διέμειναν ὑπὸ τὴν πνευματικὴν ἢ κοσμικὴν (δηλ. ἐθναρχικὴν) δικαιοδοσίαν τῆς Ἐκκλησίας των, ὅπου ποτὲ τῆς Τουρκίας καὶ ἂν κατοικῶσιν». Μὴν λησμονοῦμε ἐπίσης τὴν παρακαταθήκη τοῦ ὀλιγογράμματου ἀλλὰ θυμόσοφου Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη, ποὺ συμπυκνώνεται στὴ φράση: «Ὅταν μοῦ πειράξουν τὴν πατρίδα καὶ τὴ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ἐνεργήσω καὶ ὅ,τι θέλουν ἀς μοῦ κάνουν».

Σήμερα ἡ Κλασσικὴ Παιδεία εἶναι ἰδιαίτερα ἀναγκαία γιὰ νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδα καὶ ἀπὸ τὴν πλάνη. Διότι τὰ σημερινὰ προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου, πρωτόγνωρα μάλιστα στὴν χώρα μας, δὲν λύνονται μόνο μὲ τὴν Οἰκονομία καὶ τὴν Τεχνολογία, ἀλλὰ μὲ τὴν Ἀνθρωπιστικὴ Παιδεία, ἡ ὁποία δυστυχῶς ἔχει συρρικνωθεῖ μέχρι οὐσιαστικὰ ἐξοβελισμοῦ της ἀπὸ τὴν Ἐκπαίδευση. Ἀποτελεῖ χρέος τῆς χώρας μας ἀπέναντί του ἑαυτοῦ της ἀλλὰ καὶ τῆς ἀνθρωπότητας νὰ ἡγηθεῖ μιᾶς τέτοιας προσπάθειας ἐπανόδου στὰ Ανθρωπιστικὰ Γράμματα ποὺ εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς Ἐκπαίδευσης, τῆς Παιδείας, τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λόγου.

Τὰ ἀρχιτεκτονικὰ καὶ γλωσσικὰ μνημεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν συνέχεια καὶ τὴν ταυτότητα μας εἶναι ἔργα μοναδικῆς ἀξίας καὶ συνεπῶς ἀνεπίδεκτα ὁποιασδήποτε ἀλλοιώσεως. Ἀν συνεχισθεῖ ὁ σημερινὸς κατήφορος τῆς γλώσσας μας οἱ κάτοικοι τῆς χώρας αὐτῆς μετὰ ἀπὸ κάποια χρόνια δὲν θὰ γνωρίζουν ἑλληνικά, ὅπως συνέβη μὲ τοὺς Ποσειδωνιάτες στὸ ἀνέκδοτο ποίημα τοῦ Καβάφη (ποὺ επισυνάπτεται, συν.2). Εἶναι ὑπέρτατο καθῆκον ὅλων μας νὰ προστατεύσουμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις τὴν γλῶσσα μας. Ἀν ἀγωνιστοῦμε, ἔλεγε ὁ Μπερτολτ Μπρέχτ, μπορεῖ καὶ νὰ χάσουμε…. Ἂν δὲν ἀγωνιστοῦμε, εἴμαστε ἤδη χαμένοι!

Ἡ πρωτόγνωρη κρίση ποὺ διέρχεται ἡ χώρα μας, ἡ γεωπολιτικὴ θέση τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικράτειας καὶ ἡ Νέα Τάξη πραγμάτων, καθιστοῦν ἐθνικὴ ἐπιταγὴ τὴν συστράτευση τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Συνελλήνων καὶ ὅλων τῶν δυνάμεων τοῦ ἔθνους, πολιτικῶν, πνευματικῶν, κοινωνικῶν, οἰκονομικῶν μὲ στόχο τὴν ἐνίσχυση τῆς χώρας μας στοὺς καίριους τομεῖς τῆς Παιδείας, τῆς Ἄμυνας καὶ τῆς Οἰκονομίας. Αὐτὸ τὸ μήνυμα ὑπαρξιακῆς σημασίας γιὰ τὴν χώρα μας καὶ τὸν Ἑλληνισμό, ἐκπέμπει ἡ ἀποψινη ὁμιλία μου.

Κύριες καὶ Κύριοι, ἡ ἐθνική μας κυριαρχία δὲν κινδυνεύει τόσο ἀπὸ τοὺς δανειστές μας, ὅσο ἀπὸ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ χαθεῖ ἡ γλῶσσα μας, ἡ ὁποία ὅπως εἶπε ὁ Καζαντζάκης εἶναι ἡ ἀληθινὴ πατρίδα μας! Ἂν ἡ γλῶσσα μας χαθεῖ, χάνεται καὶ ὁ λαὸς μαζί της!

 

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ
(σχόλιον ἐκδότου)

1. Κατὰ τὸ παρελθὸν εἰς τὸ τεῦχος 38, σελ. 31-38 τοῦ περιοδικοῦ μας «Φωτεινή Γραμμή» ἔχομεν δημοσιεύσει γνώμας φιλελλήνων, διὰ τὴν ἀνεκτίμητον καὶ πολυτιμοτάτην Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν καὶ τὸ ἀθάνατον Ἑλληνικὸν Πνεῦμα καὶ ἠλπίζαμε μελλοντικῶς νὰ ἔχωμεν μόνιμον στήλην καὶ νὰ ἀναφερώμεθα εἰς τοὺς ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος, τῆς τέχνης καὶ τῆς ἐπιστήμης ἄλλων χωρῶν, νά «πλέκουν» τὰ ἐγκώμια τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης καὶ τοῦ ἀθανάτου Ἑλληνικοῦ Πνεύματος. Δυστυχῶς ὅμως στενάζομεν κάτω ἀπὸ τοὺς λίαν δυσβαστάκτους ὄγκους ἐργασίας καὶ ἐξόδων καὶ δὲν ἔχομεν τὴν δυνατότητα νὰ ἐκδίδωμεν τὸ περιοδικόν μας περισσότερον συχνὰ καὶ εἰς περισσοτέρας σελίδας, διὰ νὰ δυνάμεθα νὰ καταχωροῦμεν ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἐπαίνους τῶν διανοουμένων τῆς ὑφηλίου, διὰ νὰ ἀνακαλῶμεν εἰς τὴν τάξιν διαφόρους «σοσιαλίζοντας», «μαρξίζοντας», «ψευδοδιανοουμένους» καὶ πειθήνια ὄργανα τῶν καταχθονίων σκοτεινῶν δυνάμεων – τοὺς «γενίτσαρους» τοῦ πνεύματος, οἱ ὁποῖοι καθίστανται πιὸ ἐπικίνδυνοι ἀπὸ τούς «γενίτσαρους» τῆς ξιφολόγχης.

2. Οἱ τοιοῦτοι ἀνιστόρητοι καὶ ἡμιμαθεῖς «ψευδοδιανοούμενοι», ἐξαγοραζόμενοι ἀπὸ τὰς καταχθονίους σκοτεινὰς δυνάμεις, γίνονται «βασιλικώτεροι τοῦ βασιλέως καὶ παπικώτεροι τοῦ πάπα» καὶ ἀπὸ ἰδιοτέλειαν πασχίζουν νὰ διαστρεβλώνουν τὴν ἱστορίαν μας, ὅπως οἱ ἀνακαινισταὶ (ἀναθεωρηταί) τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας Πέτρος Τατσόπουλος, Μαρία Ρεπούση, Θάλεια Δραγώνα, καὶ πολλοί «βαρεμένοι» τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, οἱ ὁποῖοι πασχίζουν παντοιοτρόπως νὰ κρημνίσουν τοὺς πυλώνας τῶν αἰωνίων καὶ πολυτιμοτάτων ἀξιῶν τῆς φυλῆς μας, ποὺ εἶναι ἡ ἀκεραία ἐλευθέρα Πατρίς, ἡ ἀλώβητος Ὀρθοδοξία, ἡ ἁγνὴ Οἰκογένεια, τὰ χρηστὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα καὶ ἡ πολυτιμοτάτη Γλῶσσα μας!!!

3. Ἐνῷ ἀκόμη καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου Ἀγγλίας, Αὐστραλίας καὶ λοιπῶν χωρῶν τῆς Ὑφηλίου μαθαίνουν Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, ἐδῶ εἰς τὴν Ἑλλάδα μας προσπαθοῦν παντοιοτρόπως οἱ «ψευδοδιανοούμενοι» ὡς «μαινόμενοι ταῦροι ἐν ὑαλοπωλείῳ» νὰ τὰ κάνουν «γυαλιὰ καρφιά».

4. Ἡ τέως Ὑπουργὸς Παιδείας σάν «καλοβολευμένη» ἐπίτροπος τῆς Ἑλλάδος ἐπρότεινεν ἡ ἀγγλικὴ γλῶσσα νὰ ἀναγνωρισθῇ ὡς ἐπίσημος γλῶσσα τῆς Ἑλλαδος… Ντροπὴ γιατὶ ἡ μητέρα τῶν γλωσσῶν φωτίζει, ὑμνεῖ, ἐξυμνεῖ, οὔτε συμπληρώνεται, οὔτε φωτίζεται.

5. Ὁ Κων/νος Καραμανλής ἐπεχείρησεν ἀμέσως μετὰ τὴν ἐπιστροφήν του ἀπὸ τὸ Παρίσι νὰ ἐξοφλήσῃ τὰ γραμμάτια, ποὺ ὑπέγραψεν μὲ τὰς σκοτεινὰς δυνάμεις καὶ ἤθελεν νὰ ἀλλάξῃ τὸ ἑλληνικὸν ἀλφάβητον καὶ νὰ τὸ ἀντικαταστήσῃ μὲ τὸ λατινικόν, ὅπως κατωτέρω δημοσιεύομεν τὸ ἄρθρον τοῦ Σπυρίδωνος Κουτρούλη ἀπὸ 1.10.2014.
Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐξωμόται ραπίζονται ἀπὸ τὸ κατωτέρω δημοσιευόμενον θεατρικὸν ἀπόφθεγμα τοῦ Φρεντερίκου Ἰωάννου Σίλερ «ἡ νύμφη τῆς Μεσσήνης».

6. Εὐτυχῶς ποὺ ἀντέδρασαν ὁ ἀείμνηστος Κων/νος Τσάτσος, τότε Ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ καὶ ὁ ἀείμνηστος Εὐάγγελος Παπανοῦτσος, ὁ ὁποῖος εἶχε πρωτοστατήσει εἰς τὴν μεταρρύθμισιν.

7. Ὅμως, ὅπως ἐγράψαμε καὶ εἰς τὴν Ἐπετηρίδα τοῦ Ἱδρύματός μας ἔτους 1999, σελ. 122-123, εἰς ἐξομολόγησίν του εἰς τὸν τότε φίλον του, ἀείμνηστον Πρόεδρον τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν Σόλωνα Κυδωνιάτην, ἔλεγεν ὁ μακαριστὸς Εὐάγγελος Παπανοῦτσος: «ἔχω τύψεις συνειδήσεως, διότι ἤθελα νὰ βοηθήσω τοὺς Ἕλληνας νὰ μάθουν ἑλληνικά, ἀλλὰ διαπιστώνω τελείως τὸ ἀντίθετον».

8. Ὡσὰν τὸν ἀγαθὸν ληστὴν ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν ὁ Εὐάγγελος Παπανοῦτσος ἔσωσεν τότε τὴν κατάστασιν, διαφορετικῶς ἐδῶ καὶ 35 ὁλόκληρα ἔτη θὰ εἴχαμε ξεχάσει καὶ τὸ ἑλληνικὸν ἀλφάβητον μὲ τὸ ἀνοσιούργημα, ποὺ σκόπευε νὰ ἐπιβάλῃ ὁ «μέγας ἐθνάρχης» Κων/νος Καραμανλής, ὁ ὁποῖος ἐβλασφημοῦσεν καπηλικώτατα τὸν Χριστόν μας καὶ τὴν Παναγίαν μας, ὅπως τὰ παλαιόπαιδα κάθε τόσον καὶ λιγάκι λέγουν αἰσχίστας λέξεις…
9. Ὡς γνωστὸν ὁ τίτλος «μέγας ἐθνάρχης» κατεκτήθη διὰ πολλῶν ἐκδουλεύσεων καὶ ἐξοφλήσεων πολλῶν γραμματίων, ὡς π.χ. ἀπὸ τὸ 1950 ὡς Ὑπουργὸς Προνοίας ὑπέγραψεν Βασιλικὸν Διάταγμα διὰ τοῦ ὁποίου ὑποχρεοῦντο Δήμοι, Κοινότητες, Ἱεραὶ Μοναί, Ναοί, νὰ δίδουν εἰσφορὰν ὑπὲρ τῆς μασωνίας. Τότε ἐξηγέρθη ὁ θρυλικὸς Γέρων Αὐγουστῖνος Καντιώτης, μετέπειτα Μητροπολίτης Φλωρίνης μιμούμενος τοὺς ἁγνοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ, Ἰωάννην τὸν Πρόδρομον καὶ Ἱερὸν Χρυσόστομον, δηλαδὴ μὲ τὴν ὠμὴν ρεαλιστικὴν γλῶσσαν τῆς ἀληθείας τὸν «ἐκεραυνοβόλησεν». Βλέπων ὁ «μέγας ἐθνάρχης» ὅτι κινδυνεύει ἀπὸ τὸν ἰδανικὸν ἐργάτην τοῦ Εὐαγγελίου ὑπανεχώρησεν καὶ ἀπήλειψεν ἀπὸ τὸ Βασιλικὸν Διάταγμά του Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ Ἱερὰς Μονάς. Μόνον μὲ ὑπογραφὰς γραμματίων καὶ ἐξωμοτικὰς ἐκδουλεύσεις δύνανται εἰς αὐτὸν τὸν τόπον νὰ ἀνέλθουν τά «ἀνθρωπάκια» εἰς τὰς πολιτικάς, πνευματικὰς καὶ ἴσως καὶ θρησκευτικὰς ἡγεσίας. Δηλαδή «ἕρποντας, γλείφοντας καὶ μὲ τὰ κερατάκια των».

10. Πρὸς τοῦτο ἐπιβάλλεται νὰ ἀποτινάξωμεν αὐτὰ τὰ δοτὰ «ἀνθρωπάκια» καὶ νὰ προβάλωμεν καὶ ἀνταμοίβωμεν ἀκεραίους χαρακτήρας, εὐσυνειδήτους, φιλοτίμους καὶ μὲ ἀκραιφνεῖς, ὀρθοδόξους, ἐθνικὰς ἰδέας καὶ ἀρχάς.

11. Κάποτε ὑπῆρχαν καὶ πολλοὶ ἁγνοὶ καὶ ἀνιδιοτελεῖς φιλέλληνες καὶ ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς ἀνεφωνοῦσεν: «Φιλέλληνες σώσατε τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τοὺς Ἕλληνας». Τώρα δυστυχῶς ὀλιγοστεύουν ὄχι μόνον οἱ ἁγνοὶ καὶ ὀρθοφρονοῦντες Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀνιδιοτελεῖς φιλέλληνες. Ὄντως ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ἐπιτρέπεται νὰ πιστεύωμεν τὸν καθένα, ποὺ «πουλάει» φιλελληνισμόν. Πρέπει πάντοτε νὰ ἐλέγχωμεν τὸ ὑπόβαθρον ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ὅ,τι πράττουν τὸ πράττουν ἀπὸ ἰδιοτέλειαν καὶ διὰ νὰ ἡρωποιοῦνται.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *