ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ 44 – Ἡ συνεχιζομένη κρίσις

 

Μοναχοῦ Μωυσῆ Ἁγιορείτου
Ἰούλιος 2010

Ὁ σύγχρονος, λόγιος μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης διὰ τῆς γραφίδος του καὶ διὰ τῶν ὁμιλιῶν του ἐπισημαίνει ἐπίκαιρα θέματα καὶ προτείνει φωτισμένας λύσεις.
Ἄς παρακαλουθήσωμε τὰς σκέψεις του διὰ τὸ λίαν ἐπίκαιρον καὶ καυτὸν πρόβλημα, τὴν μάστιγα τῆς συνεχιζομένης κρίσεως.

Τὸ κύριον θέμα τῶν συζητήσεων εἶναι ἡ συνεχιζόμενη οἰκονομικὴ κρίσις, ποὺ κανένας δὲν γνωρίζει πότε καὶ πῶς θὰ τερματισθῇ. Ἡ οἰκονομική, λοιπόν, ὕφεσις ταλαιπωρεῖ τὴν δόλια πατρίδα μας. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ καθημερινοῦ μόχθου, δικαιολογημένα ἀγωνιοῦν. Ἡ οἰκονομικὴ καχεξία θὰ μᾶς κάνῃ, θέλοντας καὶ μή, ἀσκητικούς.
Τὸ πρόβλημα ἀσφαλῶς δὲν ἦλθε ὡς κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ. Ἀρκετοί, ἀπὸ καιρόν, ἀνησυχοῦσαν καὶ κάτι ἔλεγαν, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἤθελε νὰ ἀκούσῃ, νὰ διαταράξῃ τὴν εὐημερίαν του. Ἡ ἀναιμικὴ οἰκονομία, ἡ μειωμένη παραγωγή, οἱ ἰσχνὲς ἐξαγωγές, οἱ ἐλάχιστες ἐπενδύσεις, ἡ σπατάλη καὶ τὰ σκάνδαλα. Ἡ κακοδιαχείρισις ἔφερε σκοτεινὲς συνέπειες. Σήμερα πληρώνουν καὶ ὅσοι δὲν φταῖν καθόλου.
Εἶναι γεγονός, πὼς ὁ νεοέλλην ὑπῆρξεν εὐκολόπιστος καὶ εὐκολοπαρασυρόμενος. Ἐπίστευσε εἰς τὸ ὄνειρον ἐπίγειων παραδείσων, ποὺ τοῦ προσέφεραν κάποιοι πονηροὶ καὶ ὕποπτοι. Παρεσύρθη ἀπὸ τὴν προκλητικὴν διαφήμισιν, ἀπὸ τὴν μαγευτικὴν τηλοψία καὶ ἀπὸ κενὲς ὑποσχέσεις γιὰ εὔκολη καὶ ὡραίαν ζωή. Ἐνεπιστεύθη ἀνειλικρινεῖς ἀνθρώπους καὶ ἐπαγιδεύθη τραγικῶς εἰς τὴν ἀπατηλὴν εὐμάρεια καὶ τὸν ἐπηρμένον εὐδαιμονισμόν. Δὲν ἠθέλησε νὰ ἀφουγκρασθῇ τοὺς τριγμοὺς τοῦ οἰκοδομήματος, ποὺ ἐθεμελιώθη εἰς τὴν ἄμμον. Περιττὲς δαπάνες, πολυτελῆ ἔξοδα, φιλόδοξες ἐπιδείξεις, ἀθέμιτοι συναγωνισμοὶ καὶ προκλητικὲς ὑπερβολὲς ἐδημιούργησαν χρέη, δάνεια, βάρη, φοβερὲς ὑποχρεώσεις, ἄγχη καὶ ἀπελπισίαν. Τὸ λαχανιασμένο κυνηγητὸ τῆς παράλογης ἡδονῆς ἔφερε μίαν ἀνίατην ὀδύνην. Δὲν νομίζω ὅτι εἶμαι ὑπερβολικός.
Ἡ πλεονεξία, ὁ κορεσμός, ἡ σπατάλη, ἡ ἀσυδοσία ἔφερε ταραχή, ταλαιπωρίαν, ἀνησυχία καὶ μεγάλην ἀγωνία. Δυστυχῶς οἱ καταγραφές, ἀπογραφές, ἀπολογισμοὶ καὶ γενικότητες δὲν ὠφελοῦν πολύ. Δὲν δίδουν λύσεις καὶ ἐλπίδα. Ἡ ἀσυδοσία συνηργάσθη μὲ τὴν ἀσυνειδησίαν καὶ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀσυνεννοησίαν. Παρ᾿ ὅλα αὐτά ὁ ἄνθρωπος συνεχίζει τὸν κατήφορον τῆς φθορᾶς καὶ τῆς αὐτοκαταστροφῆς, δαιμονικὰ ἀμετανόητος. Ζοῦμε μόνον διὰ τὸ σήμερα, διὰ τὴν καλοπέρασιν, τὸ «ραχάτι», τὸν ἑαυτούλη μας. Ὁ ἄλλος, ὁ πλησίον, μερικὲς φορὲς ἀκόμη καὶ ὁ ἰδικός μας ἄνθρωπος, θεᾶται ὡς ἀντίπαλος, ἀντίδικος καὶ ἀνταγωνιστής. Ἡ παραφροσύνη τοῦ γρήγορου, εὔκολου καὶ πολλοῦ χρήματος καὶ ἡ λήθη τῆς σίγουρης παροδικότητός μας εἰς τὸν κόσμον αὐτόν μᾶς ἐπῆγε ἐκεῖ, ποὺ μᾶς ἐπῆγε. Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, καὶ ὅποιος θέλει τὴν πιστεύει.
Ἐφθάσαμε νὰ ζοῦμε μὲ δανεικὰ καὶ μὲ χρέη. Οἱ δανειστὲς μάλιστα εἶναι σκληροὶ καὶ ἀδίστακτοι. Οἱ ὅροι των ἀβάστακτοι, καὶ θὰ ταλαιπωροῦν τὴν χώραν διὰ δεκαετίες. Χειρότερη ὅμως, πιστεύομε, τῆς συνεχιζομένης οἰκονομικῆς κρίσεως, εἶναι μία ἠθικὴ παρακμή, ποὺ ἐπικρατεῖ. Ἡ ἀπογύμνωσις τοῦ τόπου μας ἀπὸ ἱερὰ σύμβολα, ἠθικὲς ἀρχὲς καὶ βάσεις, ἀξίες καὶ ὁράματα, ποὺ ἐστήριζαν προηγούμενες γενεές, κάνει τὴν πενία μας ὀδυνηρότερη.
Ἡ ἐπαιρόμενη ἀπιστία πολλῶν, ἡ ἀφιλοπατρία κάποιων, τάχα προοδευτικῶν, ἡ ἄκρατη φιλοχρηματία μερίδος πλουσίων τοκογλύφων, φοροδιαφυγάδων, μεταφερόντων τὶς καταθέσεις των εἰς ξένες τράπεζες, ἡ ἄκρα σιωπὴ διαφόρων λεγομένων πνευματικῶν ἀνθρώπων, ἡ μοιρολατρία τοῦ πλήθους, ἡ ἀνειλικρίνεια τῶν ρητόρων, κάνει πιὸ ζοφερὸν τὸ τοπίον.
Ἐνώπιον αὐτῆς τῆς καταστάσεως τί θὰ πρέπῃ νὰ κάνῃ κανείς; Νὰ συγκεντρωθῇ ἕκαστος εἰς τόν ἑαυτόν του, νὰ κάνῃ τὸν τίμιον ἀπολογισμόν του, νὰ θυμηθῇ τὴν ἀθωότητα τῶν παιδικῶν του χρόνων, τότε ποὺ ἔκανε τὸν σταυρόν του αὐθόρμητα καὶ μὲ ἀνεπιτήδευτη εὐλάβειαν, νὰ μελετήσῃ τὴν ἱστορίαν, ν᾿ ἀπορρίψῃ τὰ πολλὰ περιττά, νὰ μάθῃ νὰ ζῇ μὲ τ᾿ ἀπαραίτητα, νὰ μετανοήσῃ γιὰ σπατάλες καὶ νὰ μὴ ἀφήσῃ τὸν ἑαυτόν του ποτὲ ν᾿ ἀπογοητεθῇ. Χρειάζεται μία μυστικὴ ἐπανάστασις κατὰ τοῦ κακοῦ, τοῦ ρυπαροῦ, τοῦ ἀνέντιμου, τοῦ ἀδιαφανοῦς, τοῦ ἀήθους. Νὰ θυμηθῇ ὁ νεοέλλην κάποιες ἀμόλυντες ἀξίες καὶ ἱερὰ ἰδανικά.
Ὅπως λέγει ὁ κ. Κ. Χολέβας «Ἡ Ἑλλὰς μπορεῖ νὰ ζήσῃ χωρὶς δανεικά. Δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ ζῇ χωρὶς ἰδανικά». Εἶναι ἀλήθεια. Νὰ μὴ ἀφήσωμεν νὰ πεθάνῃ ἡ ἐλπίς. Ἡ «μπόρα» θὰ περάσῃ. Μὴ διακόπτομε τὴν αἰσιοδοξία μας. Ἡ συνεχιζομένη κρίσις μᾶς κρίνει, μᾶς δοκιμάζει, μᾶς προβληματίζει καὶ μᾶς ταλαιπωρεῖ. Ἠμπορεῖ ὅμως, νὰ μᾶς καλλιεργήσῃ εἰς τὴν σύνεσιν, τὴν σεμνότητα, τὴν ἐγκράτειαν, τὴν ὡριμότητα. Τὸ εὔχομαι ὁλόκαρδα. Τὸ καλοκαίρι νἆναι πράγματι ἕνας καλὸς καιρὸς γιὰ λίγη καλὴ ἀνάπαυσιν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *