ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ 44 – ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

 

ΛΟΓΟΣ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ
ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Ἁγ. Λουκᾶ Ἀρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως

«Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν, ὡς γὰρ Ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν Ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».

Αὐτὸ εἶναι τὸ κοντάκιον τῆς ἑορτῆς καὶ θὰ ἤθελα νὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω, ἐπειδὴ οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐσᾶς δὲν καταλαβαίνουν καλὰ τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος προσεύχεται, ἀγρυπνᾶ διὰ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐμεῖς ἔχουμε ἀμετάθετον, σταθερὰν ἐλπίδα διὰ τὴν προστασίαν της καὶ τὰς πρεσβείας της ἐνώπιον τοῦ Υἱοῦ της. Ὁ θάνατος καὶ ὁ τάφος δὲν ἠμπόρεσαν νὰ Τὴν κρατήσουν ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν των.

Ἀπὸ τὴν Ἱερὰν παράδοσιν γνωρίζομεν ὅτι, μετὰ τὴν κοίμησιν τῆς Παναγίας, ὅλοι οἱ ἀπόστολοι, μὲ ἕνα τρόπον θαυμαστόν, συνεκεντρώθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἔλειπε μόνον ὁ ἀπόστολος Θωμάς, ὁ ὁποῖος ἦλθε μετὰ ἀπὸ ὀλίγας ἡμέρας καὶ μὲ δάκρυα εἰς τὰ μάτια ἐζήτησε νὰ τοῦ δείξουν τὸν τάφον τῆς Θεοτόκου. Ἀπεκύλισαν τὸν λίθον ἀπὸ τὸν τάφον της εἰς τὸν κῆπον τῆς Γεθσημανῆ, ὅπου εἶχον τοποθετήσει τὸ σῶμα της, σύμφωνα μὲ τὸ ἰδικόν της θέλημα, ἀλλὰ τὸ σῶμα δὲν τὸ εὑρῆκαν μέσα. Ὁ τάφος καὶ ὁ θάνατος δὲν Τὴν ἐκράτησαν, διότι ἦτο ἡ Μητέρα τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ζωῆς, ὁ ὁποῖος ἐνοίκησεν εἰς τὴν ἀειπάρθενον μήτραν της καὶ μετὰ τὴν κοίμησίν της, Τὴν ὡδήγησεν εἰς τὴν αἰώνιαν ζωήν.

Θὰ ἤθελα νὰ συγκεντρώσωμεν τὴν προσοχὴν μας εἰς αὐτὰ τὰ τελευταῖα λόγια. Ὁ θάνατος τῆς Θεοτόκου δηλαδή, ἦτο μία μακαρία κοίμησις, μὲ τὴν ὁποίαν Αὐτὴ σύμφωνα μὲ τὸν ἀψευδῆ λόγον τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της, ἐπέρασεν ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τὸν θάνατον εἰς τὴν Ζωήν. Διότι ὁ Κύριος εἶπε: «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με, ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν Ζωὴν.» (Ἰωάν. ε, 24).

Ὁ θάνατος τῶν δικαίων εἶναι ἕν ἀπ’ εὐθείας πέρασμα ἀπὸ τὴν ζωήν, μέσα εἰς αὐτὸ τὸ γήινον σῶμα, εἰς τὴν αἰώνιαν ζωήν, εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ τὸ γνωρίζομεν ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὴν παραβολὴν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ τὸν πλούσιον καὶ τὸν πτωχὸν Λάζαρον: «Ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν Ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ˙ ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ.» (Λουκ. ιστ΄ 22-23). Ἀμέσως, μετὰ τὸν θάνατον, ἤρχισε διὰ τὸν Λάζαρον ἡ μακαρία αἰώνια ζωὴ καὶ διὰ τὸν πλούσιον τὰ βάσανα τῆς κολάσεως. Ἀπὸ τὴν Ἀποκάλυψιν τοῦ Ἰωάννου γνωρίζομε ὅτι ὑπάρχει θάνατος πρῶτος καὶ θάνατος δεύτερος. Ὁ πρῶτος θάνατος εἶναι ὁ φυσικός, αὐτὸς ὁ θάνατος, μὲ τὸν ὁποῖον τελειώνει ἡ ζωὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Διὰ τοὺς δικαίους ὑπάρχει μόνον αὐτὸς ὁ πρῶτος θάνατος, ποὺ διὰ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς Ἁγίους, εἶναι μία μακαρία κοίμησις. Τοὺς ἀμετανοήτους ἁμαρτωλοὺς καὶ βλασφήμους περιμένει ὁ φοβερὸς δεύτερος πνευματικὸς θάνατος, μετὰ τὴν δικαίαν κρίσιν τοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν Δευτέραν Παρουσίαν του.

Θὰ μοῦ πεῖτε: «Μὰ καὶ οἱ δίκαιοι δὲν θὰ παρουσιασθοῦν εἰς τὴν κρίσιν;» Ἀσφαλῶς, ναί. Ἀλλὰ δι’ αὐτοὺς ἡ κρίσις αὐτὴ δὲν θὰ εἶναι κρίσις ἀλλὰ πανήγυρις, διότι, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ Χριστοῦ, ὁ δίκαιος «εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται». Πρὶν ἀκόμα πῆ τὴν ἀπόφασίν του ὁ Χριστός, θὰ ξεχωρίσῃ τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ ἐρίφια. Τὰ πρόβατα, δηλαδὴ τοὺς δικαίους, θὰ τὰ τοποθετήσῃ εἰς τὰ δεξιά Του καὶ θὰ τοὺς πῇ: «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» (Ματθ. κε, 34) καὶ τὰ ἐρίφια, δηλαδὴ οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί, θὰ καταδικασθοῦν καὶ θὰ ὑποστοῦν τὸν δεύτερον θάνατον.

Διὰ τὸ βαθύτερον αὐτὸ μυστήριον ἔλεγε ἤδη ὁ σοφὸς Σολομῶν: «Δικαίων δὲ ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν καὶ ἡ ἀφ’ ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δὲ εἰσὶν ἐν εἰρήνῃ» (Σοφία Σολ. γ, 1-3).

Ὁ δὲ θεῖος Παῦλος λέει τὸ ἑξῆς: «Ἐμοὶ γὰρ τὸ ζῆν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος. εἰ δὲ τὸ ζῆν ἐν σαρκί, τοῦτό μοι καρπὸς ἔργου, καὶ τί αἱρήσομαι οὐ γνωρίζω. συνέχομαι δὲ ἐκ τῶν δύο, τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων εἰς τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι˙ πολλῷ γὰρ μᾶλλον κρεῖσσον˙ τὸ δὲ ἐπιμένειν ἐν τῇ σαρκὶ ἀναγκαιότερον δι᾿ ὑμᾶς» (Φίλιπ. α, 21-24). Ὤ, πόσο θαυμαστὸς εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου! «Ἐμοὶ γὰρ τὸ ζῆν Χριστός, καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος». Ἂς τὸν μιμηθοῦμε ἐμεῖς, ὅπως αὐτὸς ἐμιμήθη τὸν Χριστόν. Ἂς εἶναι καὶ ἡ δική μας ἡ ζωὴ ὅλη ἐν Χριστῷ, καὶ ὁ θάνατος διὰ ἡμᾶς χαρὰ καὶ κέρδος. Καὶ νὰ μὴ μᾶς συμβῇ αὐτό, τὸ ὁποῖον λέγει ὁ Ψαλμωδός: «Θάνατος ἁμαρτωλῶν πονηρὸς» (Ψαλ. λγ, 22).

Ἂς εἶναι καὶ διὰ ἡμᾶς τοὺς χριστιανοὺς ὁ θάνατος μία μακαρία κοίμησις καὶ ἕν ἀνώδυνον πέρασμα ἀπὸ τὸν θάνατον εἰς τὴν Ζωήν. Ἂς μὴ μᾶς φοβίζῃ ἡ Φοβερὰ Κρίσις, διότι μόνον διὰ τοὺς ἀμετανοήτους ἁμαρτωλούς, τοὺς ἀνόμους καὶ τοὺς βλασφήμους αὐτὴ εἶναι φοβερά. Καὶ σὲ ἡμᾶς τοὺς χριστιανοὺς εἰς τὸ τέλος τοῦ λόγου Του διὰ τὰ σημεῖα τῆς Δευτέρας Του Παρουσίας ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ εἶπε: «Ἀρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι ἀνακύψατε καὶ ἐπάρατε τὰς κεφαλὰς ὑμῶν, διότι ἐγγίζει ἡ ἀπολύτρωσις ὑμῶν.» (Λουκ. κα, 28). Ἂς ζοῦμε ὅλοι μας ἔτσι, ὥστε νὰ μὴ ὑποστῇ κανεὶς τὸν φοβερὸν δεύτερον θάνατον. Ἀμήν.
Ἀπὸ τὴν συλλογήν: Ἁγίου Λουκᾶ Ἀρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι καὶ ὁμιλίαι (Συμφερούπολις 1955-1957), τόμος Γ: Σέλ. 90 – 93. Μετάφρασις ἀπὸ τὰ Ρωσικά. Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη» Θεσσαλονίκη.
ΠΗΓΗ ἱστοσελίς http://aktines.blogspot.com/ 10.8.2010

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *